پیوند جان

وقتی سرت بر سینه ام بود، ای خوب، آیا میشنیدی آوای مرغی را که در صحرای هستی در جستجوی همزبان پرواز می‌کرد؟ وقتی که آهوی نگاهت مست و مغرور در سبزه‌زار چشم من میگشت آیا احساس میکردی که هر برگ با تو حیاتی تازه را آغاز میکرد؟ وقتی شدی پنهان میان بازوانم همچون کبوترهای توفان دیده، لرزان آیا آنجا که از غم‌های تنهایی گریزان هرگز پناهی امن‌تر از جان من داشت؟ وقتی رخت از شرم باغ ارغوان بود آیا خبر از آتش پنهان من داشت؟ وقتی که نرم‌آهنگ آن موسیقی ناب ما را به روی بال خود میبرد، وقتی همه ذرات ما با آن ترنم در کهکشان عشق، پیچ و تاب میخورد، آیا در پرده جان تو هم صد گونه خورشید زیبا و رنگین می‌درخشید؟ وقتی سرت بر دوش من بود وقتی تنت چون روح در آغوش من بود وقتی لبانت چشمه‌سار نوش من بود آیا در آن هنگامه آرزم و پرهیز می‌دیدی موج تمنایی دلاویز در دیده خاموش من بود؟ اما من آن روز دیدم چه زیبا در نورباران نگاه مهربانت در آبشاران بلند گیسوانت روح مرا از آن تمنا میشستی با روح خود پرواز می‌دادی که ما را عشقی بلند و آسمانی هست و نیکوست وقتی که برگشتیم در باغ احساس میکردم که با تو نسترن را صد گونه پرسش بر زبان بود! اما تو با لبخند شیرین در جوابش انگار میگفتی که ما را تنها همین، پیوند جان بود! #مشیری

- یاقوت کبود ⋆ اتاقک سیگار؛

=))))))))

ممنونم

ببخشید، ولی این قرن از نظر زیبایی‌شناسی یک انحراف تاریخی محسوب می‌شه. اصلاً شأن ادبیات با این مختصات تاریخی جور درنمیاد. زمان به من یک عصرِ پرحادثه، چند صورت فلکیِ کشف‌نشده و دست‌کم یک تراژدیِ یونانی بدهکاره.

اصلاً ادبیات برای این قرن زیادی بی‌قرار و این قرن برای ادبیات زیادی معمولیه. می‌دونید؟