خانم صادق مالواجرد، یک گزاره را پیوسته تکرار می‌کنند که اگر به مردم زمین بدهیم، برای آیندگان زمین نمی‌ماند! منظور از «اگر به هر خانواده ۴۰۰ متر زمین دهیم ایران گنجایش یک میلیارد جمعیت را دارد»، افزایش جمعیت به یک میلیارد نیست. رد این مدعاست که اگر امروز به مردم زمین بدهیم، برای آیندگان زمین نمی‌ماند! @syjebraily

طبق اسناد آمایش سرزمین، پهنه‌های مشخص‌شده به‌عنوان اولویت‌های استقرار جمعیت در مجموع حدود ۱۶.۳۴ درصد از مساحت کشور را دربر می‌گیرند؛ یعنی ایران از ظرفیت سرزمینی قابل‌توجهی برای توسعه سکونتگاه‌ها برخوردار است. در عین حال، در حال حاضر تنها حدود نیم درصد از مساحت کشور شهرسازی شده و بخش بزرگی از ظرفیت سرزمینی مناسب همچنان مورد استفاده قرار نگرفته است. برای درک ابعاد این ظرفیت کافی است بدانیم که با افزودن تنها ۰.۱ درصد از مساحت کشور به پهنه‌های شهری، حتی پس از اختصاص بخش قابل‌توجهی از زمین به معابر، خدمات عمومی، فضای سبز و زیرساخت‌ها، امکان تأمین حدود ۳.۶ میلیون قطعه زمین ۲۵۰ متری برای خانوارها فراهم می‌شود. بنابراین محدودیت زمین، دست‌کم از منظر ظرفیت سرزمینی ایران، مانع اصلی توسعه مسکن و خانه‌دار شدن مردم محسوب نمی‌شود؛ مسئله اساسی، نحوه سیاست‌گذاری و آزادسازی هدفمند زمین برای سکونت است. @syjebraily

پول در اقتصاد سه وظیفه دارد: - واسطه مبادله - ذخیره ارزش - واحد سنجش سلب هر کدام از این وظایف از پول ملی و اعطای آن به ارز خارجی، باعث دلاریزه شدن اقتصاد میشود. با دلاری کردن قیمتگذاری مواد اولیه، ریال را از واحد سنجش ساقط کرده‌اند.‌ میخواهند ریال را از ذخیره ارزش هم ساقط کنند. @syjebraily

﷽؛ 🚫 راه نجات بازخوانی راهکارهای عملی حل مشکلات سیاسی اقتصادی ایران 🔹با حضور و سخنرانی دکتر سید یاسر جبرائیلی (دبیرکل حزب تمدن نوین اسلامی) پنجشنبه ۱۹ شهریورماه ساعت ۲۱ شب 🔹 تجمع مردمی خمینی شهر خیابان پلیس درب حوزه علمیه حضرت جوادالائمه علیه السلام https://eitaa.com/mphjkhhamidrezarajaei

وقتی می‌گوئیم این سرزمین، محدودیت زمین ندارد، بلافاصله می‌گویند لابد می‌خواهید کویر را بسازید! این دو دقیقه از ارائه دکتر جهانبخش را با دقت ببینید که چگونه قفل زمین می‌توانست در جیرفت باز شود، اما با ممانعت خانم صادق مالواجرد که در دولت سیزدهم معاون وزیر راه بود، باز نشد. به دغدغه‌مندان و دلسوزان توصیه می‌کنم حتماً ارائه ۲۲ جلسه‌ای دکتر عباس جهانبخش با موضوع زیست شهر مولد نوین را در مدرسه تحول حزب تمدن نوین اسلامی از دست ندهند: https://htni.ir/lms/

مسأله مسکن نه کمبود زمین، بلکه «انحصار خط محدوده» و «احتکار زمین» است. شهرها را قفس کرده‌اند تا ارزش کاذب زمین بالا بماند و کسری ترازنامه بانک‌های‌شان پر شود. قفلِ خط محدوده را بشکنید؛ قیمتِ مسکن هم فرو خواهد ریخت... #رانت‌خواران_تراکم #زمین_رایگان @hzamanim

طبق اعلام وزارت راه، سهم زمین در قیمت تمام‌شده مسکن حدود ۶۰٪ و در تهران تا ۷۰٪ است. سؤال ما روشن است: آیا برای خانه‌دار کردن جمعیت فعلی ایران واقعاً زمین کم داریم؟ اگر پاسخ بله است، با عدد و سند نشان دهید؛ اگر نه، چرا زمین به یکی از گران‌ترین اجزای مسکن تبدیل شده است؟ @syjebraily

دکتر سیدیاسر جبرائیلی: آمریکا نتوانست ما را در جنگ نظامی شکست دهد، اما با نسخه‌های اقتصادی‌اش دارد ما را می‌کشد 🔻 حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد @HokmranOnline

یک تجربه فراموش‌شده از دهه ۶۰ واگذاری زمین به مردم، ایده‌ای خیالی یا تجربه‌ای ناشناخته در ایران نیست. کشور ما یک‌بار در دهه ۶۰، سیاست عرضه گسترده زمین برای مسکن را در مقیاسی بزرگ اجرا کرده است؛ تجربه‌ای که امروز، در میانه بحران مسکن و مناقشه درباره توسعه ظرفیت سکونتگاهی، ارزش بازخوانی دارد. در فاصله سال‌های ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۷، سازمان زمین شهری حدود ۱۰ هزار و ۷۹۰ هکتار زمین برای تأمین مسکن ۴۲۲ هزار و ۸۶۴ خانوار اختصاص داد. نسبت این دو عدد، به‌طور متوسط معادل حدود ۲۵۵ مترمربع زمین به ازای هر خانوار است. اهمیت این تجربه فقط در وسعت زمین واگذارشده نیست؛ اثر آن بر بازار زمین نیز قابل توجه بود. پژوهشی مفصل در دانشگاه لندن درباره سیاست زمین در ایران نشان می‌دهد متوسط قیمت زمین در بازار خصوصی در این دوره حدود ۱۳ برابر قیمت زمین‌های عرضه‌شده توسط سازمان زمین شهری بوده است. همین پژوهش نشان می‌دهد از سال ۱۳۶۴ به بعد، رشد واقعی قیمت زمین خصوصی منفی شد و فشار صعودی قیمت زمین در بخش پایانی دهه ۶۰ مهار شد. نگاه قانونگذار نیز کاملاً روشن بود. قانون زمین شهری مصوب ۱۳۶۶ صریحاً «ازدیاد عرضه و تعدیل و تثبیت قیمت زمین» را از اهداف خود اعلام می‌کرد. سیاستگذار دریافته بود که عرضه زمین مستقیماً بر استطاعت خانوارها برای خانه‌دار شدن اثر می‌گذارد و محدودیت عرضه، قیمت زمین و در نتیجه قیمت مسکن را بالا می‌برد. داده‌های تاریخی نیز در همین جهت قابل تأمل‌اند. نسبت متوسط قیمت زمین به هزینه مسکن که در سال‌های ۱۳۵۵ و ۱۳۵۶ حدود ۴۳ درصد بود، در سال ۱۳۵۸ به حدود ۲۴ درصد رسید و در بخش عمده دهه ۶۰ در محدوده ۳۰ تا میانه ۳۰ درصد باقی ماند. البته نمی‌توان همه این تغییر را صرفاً به سیاست عرضه زمین نسبت داد؛ اقتصاد جنگ، کنترل قیمت‌ها و شرایط خاص اقتصاد آن دوره نیز مؤثر بودند. با این حال، مجموعه شواهد نشان می‌دهد افزایش عرضه عمومی زمین در مهار فشار قیمت زمین نقش قابل توجهی داشته است. این تجربه البته خالی از خطا نبود. در سال‌های نخست، در برخی نقاط زمین پیش از تکمیل زیرساخت‌ها و خدمات شهری واگذار شد و مشکلاتی در زمینه آب، راه، خدمات عمومی و کیفیت سکونت به وجود آمد. همین تجربه موجب شد سیاست زمین به‌تدریج به سمت آماده‌سازی پیش از واگذاری حرکت کند؛ یعنی زمین در چارچوب طرح شهری و همراه با زیرساخت و خدمات عرضه شود. درس دهه ۶۰ این است که عرضه زمین در مقیاس صدها هزار خانوار شدنی است؛ کاهش سهم زمین از هزینه مسکن شدنی است؛ گسترش امکان خانه‌دار شدن مردم نیز شدنی است. شرط موفقیت آن، انتخاب پهنه مناسب و تأمین همزمان طرح شهری، زیرساخت و خدمات است. امروز که حتی افزایش ظرفیت سکونتگاهی کشور گاه با عنوان «غیرعلمی» یا «غیرعملیاتی» زیر سؤال می‌رود، بد نیست این تجربه تاریخی را بازخوانی کنیم. ایران پیش از این توانسته برای بیش از ۴۲۰ هزار خانوار زمین تأمین کند. بحث امروز دیگر بر سر امکان‌پذیر بودن عرضه گسترده زمین نیست؛ پرسش اصلی این است که چرا سیاستی که یک‌بار در مقیاسی بزرگ اجرا شده، متناسب با نیاز امروز مردم بازطراحی و تکرار نمی‌شود؟ @syjebraily