✔️ ابطال کلیشه‌های نئولیبرالی با جنگ اخیر بخش نخست ➖ رویکرد فکری_رسانه‌ای نئولیبرال در ایران با اتکا به معرفت‌شناسیِ مکتب اتریش، سال‌ها بر لزوم ادغام کشور در نظم جهانی و نفی هرگونه عاملیتِ معطوف به استقلال تأکید کرده است. ➖ این رویکرد با تقدیس «نظم خودانگیخته»، برنامه‌ریزی راه‌بردی و مقاومت در برابر سلطه را امری ناعقلانی و ضدتوسعه جلوه داده است. ➖ اما وقایع اخیر منطقه، از نسل‌کُشی در غزه گرفته تا جَنگ دوازده‌ روزه و نهایتاً رویارویی نظامی اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی با ایران، نشان داده است که این رویکرد نه تنها توان تبیین واقعیت موجود را ندارد، بلکه در نسبت با اراده‌ی معطوف به بقای یک ملت متعلق به جنوب جهانی، کاملاً گمراه‌کننده است. ✔️ ۱- ابطال اصل عدم مداخله‌ی دولت و نظم خودانگیخته ➖ نئولیبرالیسم در ایران- هم‌چون هر جای دیگر جهان - بر بنیان اصل «دولتِ حداقلی» تنظیم شده است. کارکرد دولت حداقلی صیانت از نهاد مالکیت خصوصی و بسط رژیم بازار از طریق تجاری‌سازیِ همه چیز است. ➖ از نظر نئولیبرال‌ها، مداخلات دیگر دولت مانند یارانه دادن، قیمت‌گذاری، حمایت از صنایع یا تخصیص منابع برای تأمین عدالت «راهی به سوی بردگی» است‌. نظم خودانگیخته‌ی بازار به واسطه‌ی اطلاعات پراکنده‌ای که افراد در کنش‌های روزمره‌ی خود تولید می‌کنند، به نتایجی مطلوب‌تر از هرگونه برنامه‌ریزی متمرکز مرکزی می‌رسد. ➖ از این منظر «انسان اقتصادی» با انگیزه‌ی انتفاع خویش به‌صورت ناخودآگاه به نفع کل جامعه عمل می‌کند و دولت صرفاً باید مراقب باشد تا این «فرآیند طبیعی» مختل نشود. در این راستا همه‌ چیز، از آموزش و سلامت گرفته تا حتی امنیت، باید تابع منطق بازار شود، چرا که به زعم نئولیبرال‌ها، همه چیز در رقابت به بهترین شکل شکوفا خواهد شد. ➖ اما وقایع میدانی، به‌ ویژه جَنگ دوازده‌ روزه و حمله‌ی تمام‌عیار در اسفند ۱۴۰۴، ناکارآمدی و خطرساز بودنِ این ایده‌ها را آشکار کرد. وقتی که کشور با تهدیداتِ جدیِ از سوی قدرت‌های امپریالیستی مواجه است، خودانگیختگی بازار نه فقط راه‌گشا نیست، بلکه به فاجعه می‌انجامد. ➖ در شرایط ژئوپلتیکی خاصِ جمهوری اسلامی ایران، فقدان دولتِ عامل و مداخله‌گر که به سازماندهی لجستیک، هدایت منابعِ ملی و توسعه‌ی صنایع راه‌بردی بپردازد، کشور در برابر نیروهای سلطه‌طلب بی‌دفاع خواهد بود. خودانگیختگیِ بازار- خصوصاً در چنین موقعیت‌هایی مخرّب است. ➖ امنیت ملی چیزی نیست که با نظم خودانگیخته‌ی بازار حاصل شود؛ بلکه محصولِ مداخله‌ی راه‌بردی و برنامه‌ریزی شده‌ی دولت است. مقاومت و پایداری ایران، نتیجه‌ی اراده‌ی سیاسی متمرکز دولت بوده، نه یک پدیده‌ی خودجوشِ ناشی از رقابت آزاد. ➖ الگوی مداخله‌گرانه در طی چند دهه امکان توسعه‌ی خودکفای صنایع دفاعی را فراهم کرده است. قابلیت‌هایی که جمهوری اسلامی ایران در زمینه‌ی دفاعی فراهم نموده، دقیقاً برخلاف توصیه‌های نئولیبرالیستی مبنی بر ادغام بوده است. ➖ منطقِ بازار شامل انتفاعِ کوتاه‌‌مدت و گریز از ریسک، در بزنگاه‌ها نه تنها قادر به تأمین نیازهای حیاتی جامعه نیست، بلکه به به شکلی فعالانه در جهت تضعیف توانِ دفاعی عمل می‌کند. ➖ در جمهوری اسلامی ایران- به واسطه‌ی تحریم‌ها -نیاز مبرمی به توسعه‌ی درون‌زادِ تجهیزات دفاعی وجود داشته است. اما برپایه‌ی منطق بازار سرمایه‌گذاری در این حوزه‌ی پُرریسک و با بازدهیِ بلندمدت، جذاب نیست. اگر دولت ایران خود راساً سرمایه‌گذاری‌های عظیمی در صنایع موشکی و پهپادی انجام نداده بود، اینک کشور امکانِ ایستادگی نداشت. 📎 ادامه دارد @syounnos

✔️ ابطال کلیشه‌های نئولیبرالی با جنگ اخیر بخش دوم و پایانی ✔️ ۲- ابطال افسانه‌ی صلح لیبرال و وابستگی متقابلِ تجاری ➖ از دیگر مؤلفه‌های رویکرد نئولیبرال و لیبرال کلاسیک، این است که گسترشِ روابطِ تجاری و وابستگیِ متقابلِ کاپیتالیستی کشورها، به تحکیم صلح خواهد انجامید. براساسِ این نظریه که «صلحِ لیبرال» یا سرمایه‌دارانه خوانده می‌شود، منافعِ حاصل از سرمایه‌گذاری‌های متقابل چنان است که جَنگ را غیرقابلِ توجیه می‌سازد. این نظریه بر پایه‌ی «عقلانیتِ ابزاری» بنا شده که سودِ اقتصادی را بر هر انگیزه‌یِ دیگری اولویت می‌بخشد. ➖ در مقابلِ این نظریه، نظریه‌ی امپریالیسم قرار دارد که براساس آن سرمایه‌داریِ انحصاری ذاتاً به سویِ برقراری رژیم سلطه‌ و تابعیت گرایش دارد. از این منظر، دنیا میدان رقابتِ قدرت‌هایِ متروپل جهتِ دستیابی به منابع و بازارهایِ جدید و سیطره یافتن بر پیرامون است. ➖ برخلافِ آن‌چه لیبرال‌ها و نئولیبرال‌ها می‌گویند، وابستگی‌های نامتقارن نه عامل صلح جهانی، بلکه ابزار تحکیمِ سلطه‌ی قدرت‌هایِ امپریالیستی بر جهان هستند. ➖ در رابطه با ایران، نئولیبرال‌های وطنی معتقدند چون کشور روابط تجاری و سرمایه گذاری‌های متقابل بسیار محدودی با قدرت‌هایِ غربی و خصوصاً آمریکا داشته است، دچار حمله‌ی نظامی از سوی آن‌ها شده است. ➖ این جریان خطایِ تحلیلیِ عمیقی را مرتکب شده و آن نادیده گرفتنِ ماهیتِ وابستگیِ نامتقارن و سلاح‌انگاریِ ابزارهایِ اقتصادی است. سرمایه‌داریِ جهانی نه بر پایه‌یِ هم‌کاریِ برابر، بلکه براساسِ روابطِ قدرتِ نابرابر بنا شده است. ➖ آمریکا حتی بدونِ داشتنِ روابطِ مالی و تجاریِ گسترده با ایران، از ابزارهایِ مالی و تجاری- تحریم‌هایِ بانکی، قطعِ دسترسی به بازارهایِ جهانی و بلوکه‌ کردنِ دارایی‌ها -به‌عنوانِ سلاح استفاده می‌کند. این سلاح‌انگاری، خود حاکی از منطقِ حاکم بر روابطِ قدرت جهانی، ورای سود و زیان تجاریِ صرف است. ➖ جنگِ اخیرِ آمریکا با ایران، ریشه در تلاش برایِ حفظِ سلطه‌ی منطقه‌ای و جهانی و مقابله با قدرتِ نوظهورِ ایران دارد. آمریکا، اسرائیل جمهوری اسلامی ایران را چالش جدی برایِ نظمِ امپریالیستی غرب آسیا می‌دانند. ➖ ماهیتِ سلطه‌طلبانه‌ی مواجهه‌ی آمریکا با ایران، با مِدنظر قرار دادنِ تلاش‌هایِ مکررِ ایران برایِ تنش‌زدایی آشکار می‌گردد. در مقاطعِ مختلفِ تاریخی، دولت ایران آمادگیِ خود را برایِ مذاکره، کاهش سطحِ تنش و نیز برقراری روابطِ تجاری با آمریکا اعلام کرده است. اما این تلاش‌ها نه تنها به نتیجه‌یِ مورد نظر نرسیده‌اند، بلکه هم‌واره با بهانه‌جویی، مانع‌تراشی و متعاقباً پاسخ خصمانه‌ی شدیدتری از جانب آمریکا مواجه شده‌اند. آن‌چه برای آمریکا جداً غیرقابل قبول است، اراده‌ی انقلابی یک کشور بزرگ با نیروی انسانی باکیفیت در هارتلندِ انرژی جهان برایِ تأمین حاکمیتِ ملی است. ➖ تا زمانی که این کشور حاضر به عقب‌نشینی از مواضعِ استقلال‌طلبانه و پذیرشِ الزاماتِ نظمِ امپریالیستی نباشد، تلاش‌هایِ آن برایِ تنش‌زدایی، از دیدِ سرانِ کاخ سفید تاکتیکی جهت تثبیتِ خویش تلقی شده و لذا مبنایی برایِ تغییرِ رویکرد خصمانه ایجاد نخواهد کرد. ➖ به‌طور کلی یکی از ویژگی‌های نئولیبرالیسم ایرانی، «تابو» ساختن از واژه‌ی امپریالیسم و تقلیل آن به یک برچسب ایدئولوژیک منسوخ بوده است. نئولیبرال‌ها ترجیح می‌دهند منازعاتِ جهانی را صرفاً در چارچوبِ رقابتِ یا اختلافاتِ سیاسیِ متعارف تفسیر کنند و از پرداختن به ریشه‌هایِ عمیق‌ترِ روابط قدرت، طفره روند. ➖ اما دوسال نسل‌کُشی در غزه با حمایت بی‌قیدوشرط آمریکا و حمله‌ی نظامی به ایران، نشان داد که دنیای ما عمیقاً دچار مناسبات امپریالیستی است. ➖ در این میان، نحوه‌ی برخورد نهادهای بین‌المللی ثابت کرده که آن‌ها نیز جز سازوکارهای مهار کشورهای استقلال‌طلب در جنوب جهانی نیستند. سکوت و بی‌عملی این نهادها در برابر جنایات جَنگی در غزه و تجاوز به حاکمیت ایران، اعتبار آن‌ها را به عنوان مراجع بی‌طرف از بین بُرد. ایران با شکل دادن به جبهه‌ای برای مقاومت در برابر سلطه و صهیونیسم، نشان داد که می‌توان خارج از ضوابط نهادهای اصطلاحاً بین‌المللی، دست به عمل زد. ✔️ نتیجه‌گیری نئولیبرالیسمِ ایرانی با نفی نظام سلطه و دفاع از دولتِ حداقلی در یک کشور دچار محاصره‌ی امپریالیستی، نه تنها کاملاً از تبیینِ واقعیت‌هایِ میدانی ایران عاجز مانده، بلکه خود به مانعی برایِ درکِ درستِ تهدیداتی بدل شده که متوجه ایران است. ➖ تجارب اخیر نشان داده که مداخله‌ و برنامه‌ریزیِ راه‌بردی دولت و ایجاد قدرتِ بازدارنده توسط آن، راه تأمین امنیت و توسعه‌ی درون‌زاد در برابرِ رژیم سلطه است. درحال حاضر دفاع از مقاومت، نه یک انتخابِ ایدئولوژیک، بلکه ضرورتی استراتژیک برایِ بقا و توسعه‌ی ایران در قرنِ بیست و یکم است. 🖋 دکتر احسان فرزانه، فکرت @syounnos

▫️ تحلیل دو پست پیشین را کسانی که به اقتصاد سیاسی و مباحث توسعه علاقه‌مند هستند، حتما بخوانند. طولانی است ولی بادقت مطالعه کنید.

✔️ مرحوم نادر ابراهیمی: ما ملتی نیستیم که شهامت تاریخی‌مان را از دست داده باشیم. @syounnos

✔️ الکساندر دوگین، فیلسوف روس: ایران فراتر از یک کشور است. ایران یک اندیشه‌ی بزرگ است. @syounnos

✔️ کريستين ساینس مانیتور: جنگ ایران نظم نوین جهانی را شکل خواهد داد. @syounnos

✔️ تنها راه جلوگیری از ترورهای بعدی، معادله‌سازی در برابر هر ترور است. @syounnos

✔️ بحران دانشگاه؛ دانشگاه بحران 🖋 دکتر اخضریان، استاد دانشگاه تهران ➖ وقتی بحران از راه می‌رسد، جامعه لحظه‌ای چشم می‌گرداند به سمت دانشگاه؛ همان جایی که سال‌ها ادعا کرده «مرکز اندیشه و آینده‌نگری» است. اما چه اتفاقی می‌افتد؟ هیچ... دقیقاً هیچ. ➖ در میانه آتش جنگ و بحران داخلی و سیل و آلودگی و ...، دانشگاه مثل یک غول کاغذی فرو می‌پاشد؛ ساختمانی بزرگ، پر از عنوان‌های پرطمطراق، اما تهی از کارآمدی لحظه‌ای. ➖ انگار تمام آن پژوهش‌ها، پایان‌نامه‌ها، جلسات و طرح‌ها فقط برای روزهایی بوده که شهر آرام است و زندگی بر خطی صاف حرکت می‌کند. همین که اولین ضربه‌ بحران می‌نشیند، این نهاد بزرگ چنان خاموش می‌شود که نبودنش حتی حس نمی‌شود. واقعاً دردناک است، تعطیل می‌شود… و بدتر آنکه انگار هیچ چیزی از این عالم کم نمی‌شود. ➖ نهادی که باید مغز متفکر جامعه باشد، در بحرانی‌ترین لحظه‌ها حتی مزاحم هم به حساب نمی آید. چطور ممکن است دانشگاه با این همه ادعا، درست وقتی باید بایستد و بگوید «راه‌حل اینجاست»، به یک ساختار سنگین، کند، و بی‌اثر تبدیل می شود؟ ➖ می‌دانم که دانشگاه، از علم خالی نیست، اما مشکل این جاست که ساختارش همواره آماده خواب زمستانی است؛ آماده برای همایش و مقاله و جلسه، اما ناتوان و خسته برای لحظه‌ای که مردم به کمک فوری و تحلیل علمی نیاز دارند. در بحران، دانشگاه نه واکنش سریع دارد، نه خط فرمان کوتاه، نه تیم‌های آماده‌ی عمل، نه شهامت خروج از پوسته‌اش. آن‌قدر در دیوان‌سالاری فرتوتش گیر کرده که تا بخواهد جلسه کمیته بحران تشکیل دهد، یا بحران کار خودش را کرده یا تمام شده است. ➖ دانشگاهی که در روز خطر خاموش است، نه حافظ جان مردم است، نه یاری‌دهنده‌ کشور، نه حتی شریک بحران؛ فقط یک تماشاچی است؛ آرام پشت دیوارهایی امن. ➖ دانشگاه، بیش از دوماه است در خواب زمستانی است و دردناک اینکه هیچ کس حتی احساس نبودش را هم ندارد، یک ساختار تجملی که نبودش حتی احساس هم نمی شود. من دانشگاهی این روزها جز زمانی که شخصا نکته ای نوشته و یادداشتی منتشر یا در جمعی سخنرانی می کنم، احساس ناخوشایند بی حاصلی نهادینه دارم. احساس می کنم حتی ارزش ترور هدفمند شدن را هم ندارم. ➖ یقین دارم جایگاه ایران در دوره پساجنگ با پیشاجنگ بسیار متفاوت و مرتبه ای رفیع تر خواهد بود اما کاش دانشگاه پساجنگ زودتر از هر نهادی بیدار شود و از سوم شخص غایب به کنش‌گر بیدار حاضر تبدیل شود. دانشگاه باید نقش اجتماعی‌اش را پس بگیرد و از این خواب تاریخی بیدار شود. چابک شود؛ آماده‌ی مداخله، تصمیم و عمل. ▪️▪️▪️ پی‌نوشت 🖋 دکتر رضا صادقی، استاد فلسفه دانشگاه اصفهان آقای دکتر خیلی با حسن ظن نقد کرده‌اند؛ به این پرسش هم فکر کنیم؛ اگر ایران پیروز شود چند درصد از اساتید در جشن پیروزی ایران شرکت میکنند؟ و اگر دشمن پیروز شود چند درصد از اساتید در جشن پیروزی دشمن شرکت می‌کنند؟ مسئله فقط سکوت دانشگاه نیست. در حوزه‌ی فرهنگ و اقتصاد و حتی نظامی، دانشگاه اسب تراواست. @syounnos

✔️ رابرت پیپ، استاد علوم سیاسی دانش‌گاه شیکاگو: ➖ در ۵۰ سال گذشته، هدف اصلی آمریکا در خاورمیانه یک چیز بوده: «هیچ‌کس نباید شیر نفت را در دست بگیرد.» اما حالا معادله تغییر کرده. ➖ ایران با کنترل بر ۲۰ درصد نفت جهان، نه تنها منبع درآمدی پایداری ساخته، بلکه از آن به عنوان یک اهرم ژئوپلیتیک برای امتیازگیری از قدرت‌های جهانی استفاده می‌کند. ➖ تبدیل شدن یک قدرت اتمی به هژمون نفتی، کابوسی است که می‌تواند موازنه قدرت را برای همیشه جابه‌جا کند. @syounnos

✔️ واب کینو، سیاست‌مدار کانادایی: همان طبقه اپستین باید در جنگ اپستین بمیرند! @syounnos

✔️ سرویس OnlyFans، پلتفرمی که به‌ویژه برای انتشار محتوای پورن بزرگ‌سالان شناخته می‌شود، متعلق به لئونید رادوینسکیِ یهودی اوکراینی بود. ➖ او یکی از بزرگ‌ترین کمک‌کننده‌های مالی به آیپک بوده است. ➖ آیپک (American Israel Public Affairs Committee) یک لابی قدرت‌مند آمریکایی است که سیاست‌مداران و دولت آمریکا را در حمایت از منافع اسرائیل هدایت می‌کند. @syounnos

✔️ رابرت دنیرو: دیگر کافی است! وقت نه گفتن به ترامپ است ➖ سلبریتی مشهور آمریکایی: نه به رهبر فاسدی که خودش و رفقای طبقه اپستین را ثروت‌مند می‌کند و بی‌گناهان را می‌کشد. @syounnos