این تصورات خام منه

توی دنیای تنها خودم گیر افتادم جوری که دلم میخواد تنها باشم ، و دلم میخواد در عین حال یکی بهم توجه کنه نمیخوام برم بیرون ، ولی میخوام یکی دستمو بگیره و منو ببره جایی که بهم خوش بگذره

وقتی خیلی باهات حرف میزنم ، بدون که تورو دوست خودم حساب میکنم و وقتی بهم بی توجهی میکنی ، برای بار هزارم منو میشکنی

البته که اهمیت نمیدم ، خیلی وقته که برام عادی شده اونقدری عادی شده که حتی بعضی وقتا متوجه اتفاق افتادنش نمیشم

ولی بعضی موقع ها ، با این که اهمیتی نداره ناشناسمو چک میکنم پیوی هارو چک میکنم تا شاید واقعا یکی براش اهمیت داشت

شاید یکی خواست باهام هم کلام بشه ولی باز هر دفعه همون اتفاق قبلی میوفته

واقعا زندگی من به یه لوپ تبدیل شده همون اتفاقا ، دوباره و دوباره

شاید بخاطر همینه که دیگه دستم به مداد نمیره تا یه چیزی بکشم نقاشی کردنی که از بچگی عاشقش بودم و روحم بود دیگه برام جذابیت نداره نمیتونم چیز قشنگی خلق کنم

داستان و سناریو های فیلم ها برام تکراری شده

دیگه شخصیت اصلی انیمه برام استوره موفقیت نیس

شاید بخاطر همینه که دیگه حتی دلم نمیخواد از خوابم بیدار شم

لطفا مثل قبل، بهم اهمیت نده ، باهام حرف نزن یا پیاممو ریپلای نکن میدونم که قصدشم نداشتی ولی وقتی خودم بهت بگم ، تو متوجه میشی که کاملا جدیم لطفا بزار به تنها بودنم عادت کنم