پاییزِ امسال معمولی‌تر از اون چیزی که فکر میکردم داره میگذره.

وقتی ناگهانی یه‌ اتفاقِ قشنگ میفته و همه چی یهویی جور میشه>>>

جداََ وسایلمو جمع کردم و تو راهم؟ نه ، هنوزم نمیتونم باور کنم ..

ولی میدونم که وسطِ این همه روزمرگی‌های خاکستری و آشفته بازار، حال و هوای راهیان رو نیاز داشتم.

خانوم علیا، تو تمام سال می‌گفتی یه لحظه نفس کشیدن تو هوای مناطق جنگی می‌خوام. فقط یه لحظه. حالا باورت نمی‌شه؟

*مستیِ همیشگیِ بچه‌ها ..

ولی واقعا هوای دوکوهه انگار منو بغل میکنه .

هیچوقت آسمون‌شو فراموش نمیکنم ..

بعضی وقتا، چه شب‌هاش چه صبح‌هاش، نسیم خنکی میاد؛ یهو میاد و دورت میچرخه و میره. و من حس میکنم که گاهی انگار نسیم اونجا منو بغل میکنه ..:))

دو کوهه .. پناه، مأوا، ملجأ، مناص . دو کوهه به معنای واقعی، گریزگاهِ منه:))) زمانی که از همه چی خسته‌م، از همه چیِ همه چی . و فقط میخوام به گریزگاه‌م (دو کوهه) برم، اونجا با تموم وجود نفس بکشم و تا شب به آسمونِ قشنگش خیره بشم .

قول و قرار‌های آخر شب تو پادگان ..

منتظرِ علقمه ..