خانوم علیا، تو تمام سال می‌گفتی یه لحظه نفس کشیدن تو هوای مناطق جنگی می‌خوام. فقط یه لحظه. حالا باورت نمی‌شه؟

*مستیِ همیشگیِ بچه‌ها ..

ولی واقعا هوای دوکوهه انگار منو بغل میکنه .

هیچوقت آسمون‌شو فراموش نمیکنم ..

بعضی وقتا، چه شب‌هاش چه صبح‌هاش، نسیم خنکی میاد؛ یهو میاد و دورت میچرخه و میره. و من حس میکنم که گاهی انگار نسیم اونجا منو بغل میکنه ..:))

دو کوهه .. پناه، مأوا، ملجأ، مناص . دو کوهه به معنای واقعی، گریزگاهِ منه:))) زمانی که از همه چی خسته‌م، از همه چیِ همه چی . و فقط میخوام به گریزگاه‌م (دو کوهه) برم، اونجا با تموم وجود نفس بکشم و تا شب به آسمونِ قشنگش خیره بشم .

قول و قرار‌های آخر شب تو پادگان ..

منتظرِ علقمه ..

شب آخرِ؛ بر خلاف تصوراتم، هیچ گریه‌ای بابتِ آخرین روز نکردیم. و اینجا *دو کوهه* مثل یه خونه میمونه برامون دقیقا.

دلتنگی، بغض، خاطره ..

غربت؛ وحشتناک‌ترین حس ..

۴ روز مجموعاََ تو سفر بودیم. و در عین حال که حس می‌کردیم چقدر داره دیر میگذره و این ۴ روز انگار به اندازه دو هفته زندگی کردن باهم گذشت، آخر سفر به خودمون اومدیم و دیدیم خیلی خیلی زود گذشت؛ در واقع انگار نگذشت، انگار در عرض ۱ ساعت همه چی تموم شد ...