و نه اشک ..

من امروز با حرف‌های خانم نوری ذوق کردم فقط:))))))

امشب بچه‌ها چمدون‌هاشونو جمع میکنن که فردا راهیِ قطار مشهد بشن:)) و این سال آخرو که مهم‌تر بود من نتونستم همراه‌شون باشم .. و از همین الان قلبم کنده شده و داره همراهشون میره . تمام لحظات پیش‌شونم؛ اتوبوس، کوپه، حرف زدن از گذشته و آخرین‌ها تو کوپه و چای ريختن و مرتب کردن چمدونا، دیدن منظره از پنجرهِ کوپه، تو هتل، لحظه رسیدن و دیدن گنبد، صحن‌ها و نشستن روی فرش‌های آبی، عکس و فیلم گرفتن، گفتن از خاطراتِ مشهد و یادآوری‌شون، نماز جمعه، مداحی و روضه با بچه‌ها ... همه چی!!

دیدن و شنیدنِ جزئیات ...

و جزئیاتی که قراره خاطره بشن ...

-

بعضی عکس‌ها با اینکه مال زندگیِ تو نیست و تو نگرفتیش، ولی حسِ مشترکی بهت القا میکنه و تو انگار وایب‌شو توی زندگیت حس کردی ...

تا وقتی به اون موقعیت‌ها نزدیک نشی یا نزدیکت نشن، نمیفهمی که چقدر میتونی شکننده و احساسی باشی .

مشهد رنگی ترین شهره بنظرم؛ هیچوقت برام خاکستری نبوده

(ای پیامبر) بگو به آنان که ایمان نیاوردید .. بلکه بگویید: اسلام آوردیم؛ و هنوز ایمان در دل‌هایتان وارد نشده است:)))

همه جا شیر قهوه با منه🤝

فلسفه رو با وجود تمامِ سختی‌ها و پیچیدگی‌های مطالبش دوست دارم .