مسیری فاقدِ روایت.

چشم‌ها دریچهِ روح هستن.

در معلق‌ترین حالت ممکن ...

گرچه این دل‌بستگی‌های زمینی خوب نیست؛ اتفاق است و می‌افتد، دل که سنگ و چوب نیست:)

از اینکه سال دیگه همین موقع کجام؟ چه آدمی‌ام؟ چه اتفاقاتی قراره بیفته؟ و چه و چه، هیچ تصوری نمیتونم داشته باشم.

برگشتم خونه و با شنیدنِ حادثهِ جدید دوباره رفتم تو شوک .. دوباره غم، دوباره خون ..

گاهی اوقات عادی شدن خیلی مسئلهِ ترسناکی میتونه باشه .

گاهی وقتا که برمی‌گردی خاطراتتُ مرور کنی، انگار خود به خود آهنگِ بی‌کلامی مناسب با همون خاطره‌ تو ذهنت پلی میشه . و اون لحظه کاملا حس میکنی که هر خاطره چه رنگ و بویی داره؛ که چقدر زود گذشت .. که چقدر دلت برای همه چی تنگ شده .. حتی با وجودِ تلخی‌هایی که داشته.

-

تعلقاتِ انسان، همیشه کار دستش داده!

زندگی آغشته به خاطراتِ.

دلم برای خونه مامان‌بزرگ تنگ شده.