⭕️سفر نتانیاهو به ابوظبی، تلاش برای هماهنگی‌های امنیتی در سایه جنگ آتی 🔹️سفر محرمانه نتانیاهو به ابوظبی در بحبوحه حضور همزمان هواپیماهای مقامات کشورهای عربی، گمانه‌زنیها درباره یک رایزنی امنیتی گسترده با محوریت ایران را تقویت کرده است. بی شک حضور همزمان پروازهایی از کشورهای عربی با هواپیمای حامل نتانیاهو را نمی‌توان تصادفی دانست، لذا شواهد موجود نشان میدهد که هدف این نشست، هماهنگی های پشت‌پرده برای ایجاد یک جبهه عملیاتی علیه ایران بوده است، جایی که رژیم صهیونیستی به دنبال بهره‌برداری از حریم هوایی، پایگاه‌ها و ظرفیتهای اطلاعاتی این کشورها در جنگ آینده است. 🔸این سفر، تلاشی برای عبور از اختلافات پیشین و هموارسازی مسیر همکاری‌های نظامی محسوب می‌شود. نتانیاهو در پی آن بوده تا با رفع سوء تفاهمات، از جمله گزارش‌های مربوط به هشدارهای امارات پیش از هفتم اکتبر، جبهه‌ای متحد شکل دهد. همزمانی این دیدار با رایزنی‌های فیصل بن فرحان در واشنگتن، فرضیه هماهنگی‌های آخرین مرحله‌ای را تقویت میکند، اسرائیل تلاش میکند تا کشورهای عربی را در کنار آمریکا به جنگ با ایران وادار کند. 🔹️ لکن با وجود توان هوایی قابل توجه امارات و عربستان، این کشورها نسبت به پیامدهای مستقیم ورود به درگیری علنی به شدت محتاط‌ هستند. زیرساخت‌های کلیدی انرژی و اقتصادی این دولتها در تیررس مستقیم ایران قرار دارد و افکار عمومی آنها نیز با هرگونه جنگ آشکار مخالف است. از این رو، محتمل‌ترین سناریو، پذیرش همکاریهای پنهان و اطلاعاتی توسط این دولتهاست، در حالیکه آنها از اعلام رسمی ورود به جنگ سر باز خواهند زد. 💬 سفر نتانیاهو به ابوظبی قطعه‌ای از پازل آماده‌سازی برای رویارویی آتی است. مجموع این تحرکات نشان میدهد که نتانیاهو با ابزار دیپلماسی در پی (تثبیت) متحدان عرب در جبهه ضدایرانی است.  او تلاش می‌کند کشورهای عربی را به مشارکت در جنگ بکشاند، اما این شیوخ عرب حاشیه خلیج فارس با هراس از ضربات تلافی‌جویانه ایران، ترجیح میدهند در منطقه خاکستری باقی بمانند. بدین ترتیب، ابوظبی نه بعنوان صحنه اعلام رسمی یک ائتلاف، بلکه به عنوان اتاق فکر و هماهنگی‌های پنهان امنیتی عمل میکند که هدفش مهار نفوذ ایران بدون عبور از خطوط قرمز امنیتیِ این کشورهاست. 🖊 #حسین_نجفی

💬 پیامدهای آزمایش موفق موشک قاره‌پیمای «سارمات»؛ زنگ خطر برای توازن هسته‌ای آمریکا و روسیه 👤ریل‌کلیر دیفنس / ایالات متحده 🔹 پایگاه تحلیلی «ریل‌کلیر دیفنس» در یادداشتی به قلم دکتر مارک اشنایدر، تحلیل‌گر ارشد حوزه راهبردی، به بررسی پیامدهای آزمایش موفق موشک بالستیک قاره‌پیمای فوق‌سنگین «سارمات» (RS-28) پرداخت؛ سلاحی راهبردی که نقشی محوری در سناریوهای نبرد هسته‌ای تمام‌عیار مسکو ایفا می‌کند. 🔸 در این تحلیل تأکید شده که سارمات گران‌ترین و مخرب‌ترین موشک بالستیک تاریخ معاصر روسیه به شمار می‌رود و توانایی حمل کلاهک‌های چندگانه هدایت‌پذیر و گلایدرهای هایپرسونیک را دارد؛ قابلیتی که با هدف عبور کامل از لایه‌های پدافند موشکی آمریکا طراحی شده و چالش دفاعی بی‌سابقه‌ای ایجاد می‌کند. 🔹این گزارش با مقایسه وضعیت دو ابرقدرت هشدار می‌دهد در شرایطی که مسکو نوسازی سه‌گانه اتمی خود را با موشک‌های نسل جدید پیش می‌برد، بخش عمده بازدارندگی زمینی آمریکا همچنان به موشک‌های مینت‌من مربوط به دهه ۱۹۷۰ متکی است و موشک‌های جایگزین «سنتینل» تا دهه ۲۰۳۰ عملیاتی نخواهند شد.

💬انگیزه پنهان ترکیه در شمال عراق 🔹توافق بغداد و آنکارا بر سر واگذاری تدریجی پایگاه «باشیقه ـ زلیکان» در نگاه نخست یک تحول نظامی به نظر می‌رسد، اما بررسی جزئیات آن نشان می‌دهد که ماجرا بسیار فراتر از تحویل یک پایگاه است. بر اساس توافق ۲۳ سپتامبر، ترکیه روند واگذاری این تأسیسات به دولت فدرال عراق را آغاز کرده، ولی اجرای آن به پیشرفت اقدامات امنیتی عراق و جدول زمانی مورد توافق دو طرف گره خورده است. هم‌زمان بغداد و آنکارا بر بازگشت اقتدار دولت عراق در سنجار و پایان حضور گروه‌های مسلح خارجی ممنوعه تأکید کرده‌اند. به همین دلیل شایسته‌تر آن است که به جای سخن گفتن از «خروج ترکیه»، از تغییر شکل حضور این کشور در عراق صحبت کنیم. 🔸باشیقه در نزدیکی موصل قرار دارد و سال‌ها یکی از نقاط مهم حضور نظامی ترکیه در شمال عراق بوده است. آنکارا این حضور را عمدتاً با نگرانی‌های امنیتی و مقابله با پ‌ک‌ک توجیه کرده، در حالی که بغداد بارها نسبت به حضور نیروهای ترکیه اعتراض کرده است. در توافق اخیر، واگذاری باشیقه با بازگشت اقتدار دولت عراق در سنجار پیوند خورده است؛ بنابراین ترکیه می‌تواند بخشی از حضور نظامی مستقیم خود را کاهش دهد، اما انتظار دارد بغداد مسئولیت بیشتری برای تأمین امنیت شمال عراق و مقابله با گروه‌های مسلح بر عهده بگیرد. بخش دیگری از ماجرا نیز به اقتصاد مربوط می‌شود؛ بغداد و آنکارا بر تسریع پروژه «جاده توسعه» تأکید کرده‌اند، طرحی که قرار است بندر فاو را از طریق شبکه جاده‌ای و ریلی به فیشخابور در مرز ترکیه متصل کند و طول مسیر اصلی آن حدود ۱۱۹۰ کیلومتر است. برای ترکیه، این پروژه می‌تواند جایگاهش را به‌عنوان یک مسیر مهم ترانزیتی میان آسیا، خاورمیانه و اروپا تقویت کند؛ بنابراین امنیت شمال عراق برای آنکارا فقط مسئله نظامی نیست و با منافع اقتصادی آن نیز ارتباط تنگاتنگ دارد. 🔹با این حال، هنوز نمی‌توان از پایان حضور امنیتی ترکیه در عراق سخن گفت. توافق فعلی درباره واگذاری تدریجی باشیقه است، نه خروج کامل ترکیه از شمال عراق. همچنین ممکن است در ادامه، حضور مستقیم نظامی کاهش پیدا کند و در مقابل همکاری‌های امنیتی، اطلاعاتی، مرزی و اقتصادی افزایش یابد. در این میان مسئله پ‌ک‌ک و وضعیت سنجار همچنان تعیین‌کننده خواهد بود و موفقیت توافق نیز تا حد زیادی به همکاری بغداد و اربیل و توانایی دولت عراق در مدیریت امنیت شمال کشور بستگی دارد. 🔸در این معادله، نزدیکی بغداد و آنکارا لزوماً به معنای کاهش نفوذ ایران در عراق نیست، زیرا بغداد تلاش کرده روابط خود را با قدرت‌های مختلف منطقه‌ای متوازن نگه دارد. با این حال اگر جاده توسعه عملیاتی شود، وزن اقتصادی و ترانزیتی ترکیه در عراق افزایش خواهد یافت و نفوذ آنکارا در اقتصاد عراق بیشتر خواهد شد؛ موضوعی که نیازمند هوشیاری تهران و تقویت پیوندهای اقتصادی و ترانزیتی خود با بغداد است. به طور کلی، باشیقه را نمی‌توان صرفاً یک عقب‌نشینی نظامی ترکیه دانست. بغداد به دنبال حاکمیت و مسئولیت امنیتی بیشتر است و آنکارا نیز تضمین‌های امنیتی و منافع اقتصادی خود را دنبال می‌کند. در این معادله، سنجار و پ‌ک‌ک بعد امنیتی و جاده توسعه بعد اقتصادی توافق را تشکیل می‌دهند. بنابراین واگذاری باشیقه ممکن است پایان یک شکل از حضور ترکیه در عراق باشد، اما لزوماً پایان نقش آنکارا نیست؛ بلکه می‌تواند آغاز مدل جدیدی باشد که در آن همکاری امنیتی، تجارت و ترانزیت جای بخشی از حضور نظامی مستقیم را می‌گیرد. 🖋 علیرضا درکاهی

⭕️خلاقیت اقتصادی در دل محاصره 🔹پس از تشدید فشارهای آمریکا بر مسیرهای دریایی و اعمال محاصره‌ای که هدفش خفه‌کردن شریان‌های حیاتی تجارت ایران بود، جمهوری اسلامی نشان داد که هیچ تحریمی قادر به متوقف‌کردن اراده ملت ایران نیست. واقعیت آن است که حدود ۸۰ درصد تجارت کشور در حالت عادی از طریق دریا انجام می‌شد و همین نقطه، هدف اصلی دشمن برای ضربه‌زدن به اقتصاد ایران قرار گرفت. اما پاسخ هوشمندانه تهران، انتقال ظرفیت تجارت دریایی به مرزهای زمینی بود؛ راهبردی که هم تدبیر و هم اقتدار را در خود جای داده و نشان می‌دهد که سیاست‌گذاران ایرانی پیش از هر تهدیدی، بدیل‌های راهبردی خود را آماده کرده‌اند. 🔸این اقدام در شرایطی انجام شد که واشنگتن تصور می‌کرد با بستن مسیرهای آبی می‌تواند کمر اقتصاد ایران را بشکند و تهران را به عقب‌نشینی وادار کند. اما تجربه سال‌های گذشته ثابت کرده که هر بار آمریکا یک مسیر را می‌بندد، ایران مسیرهای تازه‌ای می‌گشاید. انتقال تجارت به مرزهای زمینی، از جمله کریدورهای شمالی و شرقی، نه‌فقط فشار تحریم را دور می‌زند، بلکه پیوندهای اقتصادی ایران با همسایگان را نیز تقویت می‌کند. این یعنی واشنگتن نه‌تنها به هدف خود نرسید، بلکه زمینه‌ای فراهم شد که ایران نقش خود را به‌عنوان گره‌گاه ترانزیتی منطقه تثبیت کند. 🔹مزیت دیگر این راهبرد، کاهش آسیب‌پذیری در برابر تهدیدات دریایی رژیم صهیونی و ناوهای آمریکایی در آب‌های منطقه است. وقتی تجارت از مسیرهای زمینی جریان می‌یابد، تهدیدهای دریایی کارایی خود را از دست می‌دهند و دشمن نمی‌تواند با حضور در خلیج فارس یا دریای عمان، جریان کالا و انرژی را متوقف کند. این همان نقطه‌ای است که کارشناسان آن را «بی‌اثرکردن محاصره» می‌نامند و نشان می‌دهد تهران با تکیه بر توان داخلی و همکاری منطقه‌ای، معادلات تحریمی را به نفع خود تغییر داده است. 🔸با این حال، هوشمندی این اقدام نباید به غفلت تبدیل شود. دشمنان ایران که از شکست سیاست محاصره دریایی به ستوه آمده‌اند، قطعاً در صدد برمی‌آیند تا در مسیرهای زمینی نیز اخلال ایجاد کنند. از تحریک گروه‌های تروریستی در مناطق مرزی گرفته تا اعمال فشار بر کشورهای همسایه برای محدودکردن همکاری ترانزیتی، همه این‌ها سناریوهایی است که باید هوشیارانه رصد شود. تجربه نشان داده آمریکا و رژیم صهیونی هرگز از توطئه دست نمی‌کشند و تنها شکل آن را تغییر می‌دهند. 🔹بنابراین، انتقال تجارت دریایی به مرزهای زمینی یک پیروزی راهبردی برای جمهوری اسلامی ایران است که با تدبیر و دوراندیشی محقق شده، اما حفظ این دستاورد نیازمند پایش دائمی، تقویت زیرساخت‌های مرزی، گسترش دیپلماسی اقتصادی با همسایگان و آمادگی امنیتی برای خنثی‌سازی هرگونه اخلال است. ایران بارها ثابت کرده که تحریم و محاصره نه‌تنها آن را متوقف نمی‌کند، بلکه به فرصتی برای شکوفایی توان داخلی و تقویت جایگاه منطقه‌ای تبدیل می‌شود. 🖋 علی محمدی

📱علی قلهکی: برخی منابع عبری_عربی مدعی شدند ایران در ازای توقفِ غنی‌سازی، تخفیفِ در تحریم‌ها را از سوی آمریکا دریافت می‌کند. 🔹شنیده‌های من می‌گوید ایران پیش از جنگِ رمضان نیز با توقف غنی‌سازی، موافقت کرده بود ولی باز به کشور حمله شد؛ آمریکا پیش از توقفِ غنی‌سازی به دنبال ۴۰۰ کیلو اورانیوم ۶۰٪ است، پس از آن تعلیقِ بلندمدت غنی‌سازی حتی در حوزه تحقیقاتیِ موثر را می‌خواهد و بعد از آنهم بعید است که تحریمی بردارد، پولی آزاد کند و جنگ را مجددا پس از انتخابات، از سَر نگیرد! 🔸نکته جالبِ ماجرا آنجاست که آمریکایی‌ها دیگر «تنگه هرمز» را امتیازِ ویژه‌ای که به تنهایی واجدِ شرایطِ مذاکره‌کردن باشد، نمی‌بینند!

⭕️ چین در حال پر کردن بازارهای تسلیحاتی در آسیای مرکزی است 🔹ترکمنستان به طور رسمی سیستم دفاع هوایی FK-2000 چین را مستقر کرده است و در رژه روز استقلال خود هشت واحد از آن را رونمایی کرد. 🔸این کشور از قبل چندین سیستم دفاع هوایی چینی را در اختیار دارد. ازبکستان نیز جت‌های جنگنده J-10CE چینی را خریداری کرده است. 🔹چین حضور نظامی خود را در آسیای مرکزی گسترش می‌دهد و این منطقه را به بازاری روزافزون مهم برای فناوری دفاعی خود تبدیل می‌کند.

🌍📄 نشریه اخبار و تحلیل سیاسی روز 📡 در شماره ۱۲۸ باخبر می شوید: 1⃣ اخبار داخلی 2⃣ اخبار بین الملل 3⃣ تحلیل سیاسی 4⃣ اخبار کوتاه

🎥 ماجرای ساخت شهرهای موشکی به‌روایت مشاور فرمانده هوافضای سپاه

🎥 توضیحات سخنگوی ارتش درباره جایزه میلیاردی به هلاکت رساندن متجاوزان آمریکایی

📷شناور ایرانی ۸۰۰ تنی «هوتن یک» با هزینه ۵ میلیون دلار در خرمشهر به آب انداخته شد

🎥موج گرانی اروپا را گرفت؛ از رکورد قیمت سوخت تا بحران هزینه‌های زندگی! 🔹شبکه الجزیره، در گزارشی درباره مشکلات و افزایش هزینه‌های زندگی در اروپا در پی جنگ، گزارش داد: در سراسر اتحادیه اروپا نیز میانگین قیمت‌ها به رکوردهای تاریخی رسیده است؛ مسئله‌ای که تا حد زیادی ناشی از پیامدهای جنگ در ایران است. الان رانندگی با خودرو خیلی گران شده است. 🔸شهروند انگلیسی: قبلاً می‌توانستم هفته‌ای یک بار برای بچه‌هایم پیتزا یا سیب‌زمینی سرخ‌کرده و مرغ بخرم، اما حالا دیگر نمی‌توانم. واقعاً نمی‌توانم؛ چون مدام حساب می‌کنید و با خودتان می‌گویید: آیا ماه آینده می‌توانم از پس زندگی بربیایم؟