اباعبدالله؛ ما را کسی نخواست، تو هم گر نخواستی، آرام بگو در گوشمان بمیریم گوشه‌ایی...

زیستِ مترویی و نوجوان‌خوانی! #کتاب

آقا جانم آقای لطیف و زیبا و بی‌نظیرِ من .. خبرت هست که بی‌روی تو آرامم نیست؟

ولی آقای عزیز من غمی هست به نام دوریِ شما ما دیگه کمر نمی‌تونیم صاف کنیم این غم هیچ‌جوره نمی‌ره آقا...

و دوباره آن دلشوره‌های شیرین ...

آقای شکوری همیشه برام عزیز بودی خدا رو شکر که سمت درست تاریخ رو پیدا کردی 🥲

به سمت دریا تو می‌کشونی دارم میام، نه! تو می‌رسونی

من هر بار که اربعین رفتم به نیابت از شما بوده آقا.. آقا می‌دونی چقدر دلتنگتونم .. دلتنگ این خنده‌های زیبا این چهره‌ی سراسر نور دلتنگ صدای زیبای شما خدایا من شرمنده‌ام که زنده‌ام ..

روزی هزار بار به خودم میگم خدایا یعنی واقعا دیگه آقا نیست ؟؟؟

رسم چندین ساله‌ی من برای ماه محرم فتح خون خوانی است. امسال قسمت نشد .. گویا روزی‌اش بود که همراه من در این سفر باشد .. تا باد چنین بادا .. #کتاب

مرا گرفت در آغوش موکب اول منِ دچار تحیُّر ، منِ پریشان را ..

سال ۹۶ و ۹۷ دوبار به اربعینِ خانوادگی دعوت شدیم . آن‌سال‌ها اربعین در پاییز بود و هوا بسیار خنک. زینبم ۵ سال‌ونیم و فاطمه‌ام یک سال‌و نیم‌اش بود. حجم یکی از کوله‌ها تا نیمه پوشک بود برای فاطمه :) و کالسکه‌ای که هر دو طفل را در خود جای می‌داد .. به آن روزها که فکر می‌کنم می‌بینم چقدر جسور بودم و شجاع . مقابل همه‌ی مخالفین با احترام ایستادم و محکم گفتم ما مهمان امام حسین هستیم و ارباب حواسش به ما هست ... بعد از آن دو مرتبه بدون بچه‌ها و همسرم به این سفر آمدم . سال ۴۰۱ و ۴۰۳ .. با اینکه تنها آمدن باعث می‌شود خلوتی داشته باشی .. کتابی بخوانی ..مداحی گوش بدهی ..هر جا و هر مکانی که دلت خواست بایستی ، بمانی ، بخوابی .. ولی هر دوبار دلم برای آن ور مادرانه‌ای‌ام لک می‌زد :') دیروز این عکس را گذاشتم . اما بعد نشد بخوانم .. یادم آمد سفر اربعینیِ مادرانه‌ای با ادا نمی‌شود :) #مامان_بودن #اربعین_بدون_ادا