منم این بنده ی غمگین پر از حسرت و خسران و تو هم مظهرنوری روشن از مهرت شبستان _عماد_

ما ز شادی ها فراری در پی غم می‌دویدیم ترس ما ذات غمش بود پس به آغوشش دویدیم _عماد_

خیلی مهم عزیز من خوب به من گوش کن ... این فقط تو نیستی که رنج میکشه هر کسی که میبنی در حال جنگیدنه با حرفات بهش زخم اضافه نزن _مستند_

و تو ای شعر بجوشان تو بخوان بیت رهایی که دوا جز این نیابم که کنم راهگشایی _عماد_

اگر از باده چشمت جرعه ای من سر کشم تا ابد مست بماننم که به شدت سرکشم _عماد_

امشبم مانند دیشب سر به زانو من نهادم لب گشادم که بگویم ای علی من ناتوانم قطره ی اشک، امان را از دو چشم من گرفت و نشد خوب بگویم ؛ وقت مارا غم گرفت ای علی آشفته ام تسکین و درمانم بده قلب من سوخته؛ از نور دو دستانت بده که تنفس به یقین خوب شود در طلبش که شود مرهم جانم سنگ و چوب حرمش در پی جرعه ای از صحن علی میمیرم اگر این پا نرود در نجفش میمیرم سیل اشکم ندهد لحظه امانی به دلم که شده دور ز قلبش کاشی صحن حرم دست من در پی حلقه، حلقه ی دور ضریح چشم من در پی میوه، خم انگور ضریح ای علی خوب ببین در طلبت هست شدم بده این باده به من،من به یقین مست شدم _عماد_

یه چیز توی سرم داره داد میزنه باید سریع تر بدوم _مستند _

آخر شب شد و باز فکر من از تو پر شد تمام سر سراسر سرای چهره ات شد _عماد_

خیره به زخم خویشتن بس چه که خنده کرده ام زخم من چه دلربا چونان که خنجر از تو است _عماد_

شیعه آرزویی عجیب دارد ، که هر چقد بیشتر به آن میرسد ؛ بیشتر مشتاقش میشود ! و آن نجف است ..

دل بری یا که امان بر مسئله این است تو غّمی یا که شادی مسئله این است _عماد_

حال من همچون بهاران خیره در چشم زمستان یکدفعه رنگش بریزد که رسیده وقت طوفان _عماد_