باز این شروع کرد

پخت و پز

داستان بر میگرده به دهه ۱۹۶۰ سوریه اون موقع کشور نسبتا بی‌ ثباتی بود کودتا پشت کودتا سه سال بعد حزب بعث با یه کودتای نظامی اومد سر کار حزب بعث اساسا شعارش یه چیزی تو مایهای وحدت عربی و سوسیالیسم و استقلال از قدرتای خارجی بود. ولی خب مثل خیلی از حکومتایی که با شعار نجات کشور شروع میشن کم‌کم رسید به اینکه کشور مال ماست شما هم لطفا نفس بکشید ولی نه خیلی بلند. داخل خود حزب بعث هم دعوا زیاد بود نهایتا یه افسر علوی به اسم حافظ اسد بالا اومد. حافظ اسد از اقلیت علوی سوریه بود یه گروهی مذهبی که یه بخش مهمی از ارتش و ساختار امنیتی سوریه رو در دست گرفته بود سال ۱۹۷۰ حافظ اسد با چیزی که خودش اسمش رو جنبش اصلاحی گذاشت رقبای خودش رو کنار زد و عملا قدرت رو گرفت و یه سال بعدش رئیس‌جمهور شد و تا سال ۲۰۰۰ همونجا موند

و حافظ اسد آدمی نبود که بگی خب انتخابات برگزار کنیم ببینیم مردم چی میگن. سیستمش شدیدا امنیتی بود یعنی دستگاه اطلاعاتی و ارتش و حزب بعث و شبکهای وفادار به خانواده اسد ستونای حکومت بودن. مخالف سیاسی هم اگر زیادی حرف میزد احتمال اینکه سر از زندان دربیاره اصلا کم نبود خصوصا چون درگیری زیاد بود توی سوریه از همون اول

یکی از معروفترین داستانای دوران حافظ کشتار حماست سال ۱۹۸۲ هستش اخوان‌المسلمین سوریه علیه حکومت شورش کرده بود و حکومت هم توی پاسخ شهر حما رو بشدت سرکوب کرد. تعداد دقیق کشتها هنوز که هنوزه محل اختلافه ولی خب چند هزار نفری بالاخره کشته شدن و این اتفاق تبدیل شد به یکی از نمادای ترسناک حکومت حافظ اسد یعنی حکومت عملا به مردم فهموند که با ما شوخی نکنین

بعد حافظ اسد شروع کرد به ساختن چیزی که خیلی شبیه یه حکومت خانوادگی بود یعنی ارتش و سرویسای امنیتی حزب بعث و شبکه اقتصادی کشور به حکومت وصل بودن. لبنان هم وارد داستان شد. سوریه از ۱۹۷۶ نیرو وارد لبنان کرد و حضور نظامی سوریه اونجا نزدیک ۳۰ سال ادامه پیدا کرد بعد از ترور رفیق حریری ساب ۲۰۰۵ و فشارای داخلی و خارجی سوریه مجبور شد نیروهاش رو از لبنان بیرون بکشه

حافظ اسد وسط جنگ داخلی لبنان نیرو فرستاد مثلا رئیس‌جمهور لبنان از سوریه خواسته بود برای متوقف‌ کردن جنگ و جلوگیری از فروپاشی کشور دخالت کنه و اتحادیه عرب هم بعدا حضور سوریه رو توی قالب نیروی بازدارنده عرب پذیرفتش ولی قضیه فقط کمک بشردوستانه و این حرفا نبود لبنان برای سوریه از نظر امنیتی و سیاسی خیلی مهم بود یعنی هم میخواست جلوی قدرت‌ گرفتن بیش از حد سازمان آزادی‌ بخش فلسطین و گروهای چپ‌گرا رو بگیره و هم نمیخواست لبنان تکه‌تکه بشه و تبدیل به پایگاه دشمنای سوریه یا اسرائیل بشه و هم عملا میخواست نفوذ خودش رو روی لبنان حفظ کنه برای همین نیروهایی که اول با عنوان حفظ نظم اومده بودن تبدیل شدن به حضور نظامی و سیاسی طولانی‌ مدت سوریه که تا ۲۰۰۵ ادامه داشت. و رفیق حریری هم یه میلیاردر و سیاستمدار لبنانی بود که چند بار نخست‌ وزیر لبنان شد و شدیدا با دخالت سوریه برای سیاست لبنان مشکل پیدا کرد و فوریه ۲۰۰۵ با یه بمب‌گذاری عظیم توی بیروت ترور شد تحقیقات هم فضای سیاسی و امنیتی قبل از ترور رو شدیدا تحت تأثیر نفوذ سوریه میدونست هرچند توی همون مرحله نمیشد با قطعیت گفت چه کسی دستور ترور رو داده ولی خب ترور حریری بعدش یه موج بزرگی از اعتراضات ضدسوری ایجاد کرد و تهش سوریه مجبور شد نیروهاشو از لبنان بیرون بکشه

حالا می‌رسیم به بشار اینجا داستان یه پیچ نسبتا عجیب داره چون بشار اصلا قرار نبود رئیس‌ جمهور سوریه بشه پسر بزرگ حافظ یعنی باسل اسد وارث اصلی حکومت بود باسل نظامی و مورد اعتماد پدرش بود و همه فکر میکردن بعد از حافظ اون میاد ولی باسل سال ۱۹۹۴ در توی تصادف رانندگی کشته شد. و حافظ موند و یه پسر دیگه به اسم بشار که اصلا برای ریاست‌ جمهوری آماده نشده بود بشار رفته بود لندن پزشکی بخونه و چشم‌ پزشک بشه. یعنی قرار بود نهایتا عینک ملت رو تنظیم کنه نه اینکه کشور رو اداره کنه ولی برادرش مرد و ناگهان بشار برگشت سوریه ارتش رفت سراغ آموزش نظامی و بشار وارد ساختار حکومت شد و پدرش عملا اون رو به عنوان جانشین آماده کرد

حافظ اسد ژوئن ۲۰۰۰ مرد. حالا مشکل این بود که قانون سوریه میگفت رئیس‌جمهور باید حداقل ۴۰ ساله باشه و بشار ۳۴ سالش بود و خب اینجا دیگه قانون شد یه تکه کاغذ قابل ویرایش مجلس سن قانونی ریاست‌ جمهوری رو از ۴۰ به ۳۴ سال کاهش داد بشار هم ژوئیه ۲۰۰۰ رئیس‌ جمهور شد انتخاباتی که واقعا رقیب جدی نداشت و طبق آمار رسمی حکومت ۹۷.۲۹ درصد رأی آورد