هدایت شده از Samie
♦️ شهیده حانیه احمدی یکی از دانش آموزان شهید مدرسه میناب که چند روز قبل از شهادت، نحوهی شهادتش را به مادرش میگوید و مادر از او فیلم میگیرد
🇮🇷 ✊ @AkhbareFori | khabarfoori.com
فکر کنید بهش
توی یک بدنید که الان میگید چرا من در واقع من هستم. ولی مسئله مرگ نیست مسئله معنای حقیقی کلمه خود و من نیست یا حتی ممکنالوجود بودن و غیره. مسئله اینه که تو حتی با روح هم بازم خودتی یعنی بازم کلمه من معناش رو حفظ میکنه
حتی اگه روح هم چیزی مستقل از بدن باشه و یه موجود دیگه اصلا باشید بازم چرا اون روح باید من باشه؟ چرا تجربه بودن از درون این آگاهی اتفاق می افته و نه از درون یه آگاهی دیگه؟ مسئله این چرا وجود برای من از این زاویه تجربه میشه؟ حتی اگه بدن و ذهن و روح رو از هم جدا کنی هنوز اون من و کلمه خودم باقی میمونه انگار مثلا خود کلمه من به چیزی اشاره میکنه که با هیچکدوم از اینا توضیح داده نمیشه
همیشه
تصور اینکه ما توی مغزمونیم و داریم با چشمامون به اطراف نگاه میکنیم و بفیه هم دارن همینکارو میکنن ینی من منم و مامانم مثلا برای من مامانه و براش خودش فلانی
-
هرکسی یک من هستش و خود
واقعا زیادی بار سنگینیه
فقط خداست که اینطور نیست و فکر کن چقدر حقیریم که توی why am I me گیر کردیم و نمیدونیم این حس چیه که انقدر آشنا و چسبناک و غریبهست
ولی در عین حال داریم چه نظراتی میدیم و با همین علم اندک تصورمون اینه که همه چیز رو میفهمیم. فکر کنم چقدر هیچیم و هیچم که مجبورم القابی که خداوند داره رو در حالی که این هم با یکسری کلمات انسانیه رو بفهمم در حالی که از ریشه و عمق بازم سر در نمیارم
ما هزاران ویژگی مختص به خودمون داریم
یک جسم مختص به خودمون داریم
خانواده
محل تولد
بازه زمانی زندگی مون
و خیلی چیز دیگه که من رو تشکیل داده
چیشد که الان اینها مال من هستن؟
-
دقیقا
و فکر کن بازم حتی اگر این نبودی بازم کلمه من در تو معنا پیدا میکرد حتی اگه یه موجود دیگه بودی