گاهی با خودم فکر میکنم حافظم اصلا مرز مشخصی بین خواب و واقعیت نمیشناسه بعضی چیزایی که دیدم با اینکه هیچوقت اتفاق نیفتادن توی ذهنم درست به اندازه خاطرات واقعی جا گرفتن. انگار یه جایی توی گذشتم زندگی میکنن با همون جزئیات و همون حس ها و حتی همون سرمایی که هنوز نمیدونم از کجا اومده
Why am I me?
گاهی با خودم فکر میکنم حافظم اصلا مرز مشخصی بین خواب و واقعیت نمیشناسه بعضی چیزایی که دیدم با اینکه
مثلااون فروشگاه کنار جاده رو یادمه نمیدونم کجا بود اصلا وجود خارجی داشت یا نه ولی ترس از خیره بودن اون آدم آشنا هنوز توی ذهنم مونده و عجیبه که چهرش رو به اندازه ی حس نگاهش یادم نیست یا سرمای صبح برفی کنار اتوبان وقتی قرار بود برای دانشگاه برم بندرعباس. اون تضاد مسخره بین برف و یه مقصد گرم بین جادهای که انگار هیچوقت تموم نمیشد و صبحی که هنوز درست شروع نشده بود همش خواب بود ولی وقتی بهش فکر میکنم حس نمیکنم دارم یه خواب رو به یاد میارم. بیشتر شبیه اینه که دارم به یه قسمت از زندگی ازدست رفتم بر میگردم
خاطرات مخدوش دیگه ای هم هستن که واقعین
تاریکی پارک ناژنون و یه سرمای استخون سوزی که انگار از زمین بلند میشد و به تن آدم میرسید و اون خواب موندن از تحویل سال. زمان توی اون خواب هم مثل یه چیز از دست رفته بود انگار دنیا از یه لحظه به لحظه دیگه رفته بود و من جا مونده بودم
نه اتفاق خاصی افتاده بود و نه چیزی برای توضیح دادن وجود داشت فقط یه حس عجیب از غیبت و رسیدن به لحظهای که همه منتظرش بودن