انسانم خل و چل چیزیه با این کاداش

کاراش

میدونید مثلا چیزی که من درک نمیکنم داستان آدم و حواعه

این همه در رفاه و آسایش هستی اون گندم و سیب و میوه ممنوعه ویا حالا هر چیزی که هست رو چرا خوردی

بشین زندگیتو بکن

خدا قربونش برم صبرش بی‌انتهاست من اگه جای بودم تا حالا ۸۸۶۶۸۹۰۰۵۴۴۷۹۰۵۴ بار همه‌ی اهل زمینو به چیز داده بودم با این اوضاع

بچهای توجه واقعا حرفاشون واقعیته

در واقع این صفت و اخلاق توی همه انسان ها هست حتی اگر تمام دنیا رو بهشون بدی ولی در ازای این ازشون بخوای که فلان کارو نکن، لجبازی میکنن بدتر انجامش میدن. کره زمینو به انسان بدی، بعدش مثلا مریخ رو میخواد بعدش منظومه شمسی بعد اصلا کل کهکشاه راه شیری، هیچ جوره به دارایی خودش راضی نیست همه‌مونم همین هستیم

با صدای بلند دارم گوشش میدم روحم جلا یافت

میدونید از سری تجربه هایی که دارم (بخشی از تجربه هامو بچهای توجه میدونن) اینکه واقعا انسان موجود لجبازیه جدی میگم. خودم به شخصه یه زمانی بود که کلا زندگی و همه چیزنم جدا بود. یعنی عملا تنها. یعنی یکی از بزرگ ترین ضربه هایی که به خودم زدم سر همین بود که به بدبختی جبرانش کردم. لجبازی بود، فکر میکردم میتونم وضع رو بهتر کنم اما خب نشد

اما سر عقاید مختلفی که داشتم پشیمون نیستم‌ و یه جورایی مدیون اون تنهایی بودم. به شخصه چیزای مختلفی رو تجربه کردم و چیزی که الان هستمو فقط به خاطر همین به دست آوردم اسلامی که پیداش کردم ارزشمنده چون نتیجه مدت ها کلنجار و دو دوتا چهار تای خودم بوده. نه اینکه صرفا تقلید کنم و حفظ کنم