میدونید از سری تجربه هایی که دارم (بخشی از تجربه هامو بچهای توجه میدونن) اینکه واقعا انسان موجود لجبازیه جدی میگم. خودم به شخصه یه زمانی بود که کلا زندگی و همه چیزنم جدا بود. یعنی عملا تنها. یعنی یکی از بزرگ ترین ضربه هایی که به خودم زدم سر همین بود که به بدبختی جبرانش کردم. لجبازی بود، فکر میکردم میتونم وضع رو بهتر کنم اما خب نشد

اما سر عقاید مختلفی که داشتم پشیمون نیستم‌ و یه جورایی مدیون اون تنهایی بودم. به شخصه چیزای مختلفی رو تجربه کردم و چیزی که الان هستمو فقط به خاطر همین به دست آوردم اسلامی که پیداش کردم ارزشمنده چون نتیجه مدت ها کلنجار و دو دوتا چهار تای خودم بوده. نه اینکه صرفا تقلید کنم و حفظ کنم

برای همین یکی بهم میگه تو جدی اینارو مبگی؟ یا مثلا میگن فکر نمی‌کنم فلان رفتارت از روی منطقه و صرفا شبیه افرادی هستی که با ترند پیش میرن انگار با بنزین اتیشم میزنن

در حالی که واقعا عقیده هایی که داشتم با ترند نبوده و خیلی قدیمیه، خیلی حتی گاهی وقتا مخالف ترند بوده هرچیزی که بودم نتیجه جست‌وجو سر اینکه واقعا کی‌م، خلقت که ماجرایی داشته؟ و چنین مسائلی به وجود اومد. نه اینکه برم فلان مطلبو راجب فلان چیز بخونم بگم عه، چه شبیه منه و از این به بعد پیرو فلان عقیده‌م

جدی برید دنبال خودتون بگردید. تقلید نکنید

ممکنه ضربه هم بخورید ولی خب

با نظم پیش برید

بیخیال بگذریم