​​دِعبِل می‌خواند:«ای فاطمه! ای دختر خوبی‌ها! برخیز و گریه کن برای ستارگان آسمان که در خاک پنهان شده‌اند؛ در کربلا... در کوفه... در مدینه... در فخ... در جوزجان... در باخمری...» دعبل می‌خواند و امام می‌گریست: «و قبری در بغداد است؛ قبر انسانی پاک که خدای مهربان او را در قصرهای بهشتی جای داده است...» وقتی دعبل به این‌جا رسید، امام رضا علیه‌السلام فرمودند:«ای دِعبل! آیا دو بیت به شعر تو اضافه کنم؟» گفت:«آری؛ ای فرزند رسول‌الله» امام فرمودند:«و قبری در توس است که عظمت مصیبتش تا روز قیامت جان‌ها را آتش می‌زند تا آن‌که خدا، قائم آل محمد علیهم‌السلام را برانگیزد و غم و اندوه بی‌کران ما را بزداید!» حالا نوبت دعبل بود که برای آقا گریه کند... ​ 📓 #برگ: یک قمقمه دریا! ♾ @binahayat_ir

این چنله تمیم تو تلگرام هرسری پست می‌ذاره حس میکنم برگشتیم به سه سال پیش

سکته می‌کنم

دلم‌ می‌خواد سر این آدمایی که وسط حرفم می‌پرن و ببرم