پنجاه و سومی، عبای سوخته

پنجاه و چهارمی، شما که غریبه نیستید

پنجاه و پنجمی، سه پرسش

پنجاه و شیشمی، نامه‌های سیمین دانشور به جلال آل احمد(جلد اول)

جمعه ۱۹ سپتامبر ۱۹۵۲/پالوآلتو: جلال عزیزم، امروز درست بیست روز است که از تو جدایی گزیدم و بیست سال بر من گذشته است. نمی‌دانم می‌توانی باور کنی یانه؟ همین قدر بدان درست مثل مادری که بی فرزندش لقمه‌ی لذیذ از گلویش پائین نمی‌رود، این‌همه جلال و عظمت بی‌تو برای من نه نمودی دارد و نه لذتی. من در حضور جمع و دلم جای دیگر است. باور کن نمی‌دانستم اینقدر تورا دوست دارم. باور کن اگر این جدایی روی نمی‌داد، هرگز قدر صحبت مطبوع تورا نمی‌دانستم. اکنون می‌فهمم که چقدر زندگی با تو شیرین است، حتی زیر آن سقف‌های محقر، حتی در آن مدرسه‌های کثیف حومه، حتی در آن خانه‌ی پردردسر آقای دقیقی. خلاصه، دوست مارا و همه‌ی نعمت فردوس شمارا. من با تو باشم مرا بس است. اکنون می‌فهمم که واقعا بهشت بی‌تو برایم دوزخی بیش نیست. - از نامه‌های سیمین دانشور به جلال آل احمد.