حرز دارن؟

هیچ‌وقت تا به این حد از نسل بشریت بدم نیومده بود و تنفرم داره روز به روز منو منزوی تر می‌کنه نمی‌تونم توی اجتماع پا بذارم چون حس خفگی بهم دست می‌ده وقتی کنار آدم‌ها قرار می‌گیرم، فاصله می‌گیرم اما نه بخاطر اینکه ممکنه آسیب برسونم به کسی یا به کسانی بخاطر خودم که آسیب نبینم چون از این جماعت به ما خیلی رسیده یه‌مشت آدمی که حتی نمی‌دونند برای چی دارن زندگی می‌کنند، همشون مثل‌هم‌ان، ظاهری، باطنی، سلیقه‌ای، ذاتی حرف‌ها مثل هم، برخوردها تکراری، علاقه‌ها کپی برابر اصل، قیافه‌ها شبیه هم هیچ‌وقت تو زندگیم به اندازه‌ی این چندوقت از آدم حالم بهم نخورده بود پست فطرت ترین موجود که فقط منتظر اینه موقعیتش برسه تا نشون بده چه هیولایی بوده و رو نمی‌کرده(حتی خودم) و به‌نظرم فاصله گرفتن بهتره از جامعه‌ای که آدما اینجوری نسل به نسل ساختنش(حتی خودمم توی ساختنش سهیم بودم) از تمام تفکرات روی کره‌زمین بدم میاد، از تمام علایق، سلایق، ظواهر نمی‌دونم از کِی اینجوری شدم

به استقبال پائیز می‌ریم با این ادیت.