سلام چطوری اگر نبوسم حسرت، اگر ببوسم شرم شب خجالت من از لب تو در راه است

ما تو مدرسه (اصلا حساب ندارم که موجودی داشته‌ باشه)

نظرتون محترم ولی کاش خفه‌شید

🫂

من خیلی ناراحتم که اینجوری شد. کاش توام بودی.

اینجا ( living kills )، شبیه به پناهی‌ست میان هیاهوی جهان، جایی برای کلمه‌هایی که از عمق دل می‌آیند و حرف‌هایی که شاید هیچ‌وقت گفته نشوند. انگار هر گوشه‌اش تکه‌ای از یک احساس ناتمام است، گاهی به رنگ اندوه، گاهی آغشته به زیبایی‌های کوچک زندگی. شبیه به قدم‌زدن در ذهنی بیدار در نیمه‌شب، میان فکرهایی که خواب را پس می‌زنند و خیال‌هایی که دل‌کندن از آن‌ها آسان نیست.

بهترین شب زندگیم بود امشب

وای از خوشحالی دارم می‌میرم