راه افتادیم بریم که پوستر شهید رحیمیان و محمدحسین رو دیدم، دوباره برگشتم و عکس گرفتم. باز هم دلم گرفت که چرا نتونستم امروز درباره‌ی این مرد بشنوم.

بازار خلوت بود و همه‌ی مغازه‌ها بسته، کلی اصرار معلم کردم که بیا از داخل بازار بریم و من این آرامش و خلوتی اینجا رو هم ببینم.

میخندیدم و به معلم می‌گفتم شهر و بازار ما ایرانیا رو فقط توی سیزده بدر و مناسبت‌های خاص میتونن اینجوری خلوت و شبیه شهر مردگان ببینن وگرنه جنگ و اینا رو ما اثری نداره و بلعکس همه جا شلوغ‌تر از قبل میشه. 😂

حتی جای پهلوی هم خالی بود🥲

توی افسانه‌ها اومده: روزگاری نه چندان دور، یه پسربچه و مامانش اومده بودن بازار تا برای مهمونی شبشون خرید کنن ولی بچه جلوی هر مغازه کلی گریه میکرده که من اینو میخوام، اونو میخوام... مامانشم که دیگه از دست بچه عاصی شده بود، از ته دل فریاد میزنه و دیو بازار رو صدا میکنه، ازش میخواد که بچه رو به غلامی برای خودش ببره و هیچوقتم برش نگردونه. دیو هم از خدا خواسته بچه رو میبره و برای اینکه اینکار زشت بچه درس عبرتی برای بقیه بشه، کفشش رو این بالا به میخ آویزون میکنه تا بچه‌ها بدونن آخر و عاقبت اذیت کردن مامانا و بهونه‌ی خرید گرفتن توی بازار چیه. این داستان برگرفته از بخش اول کشکولیجات سعدالسلطنه هست.

خلوتی حجره‌ها و دلبری پرنده‌ها

گذر ملا و دو تا سقاخونه‌ی قشنگ بازار، یادمه وقتی بچه بودم و بازار میومدیم، به امید این دو تا سقاخونه راه میرفتم تا سریعتر برسم و بتونم آب بخورم. همیشه سلام بر حسین گفتنای اینجا بعد از اون خستگی راه و نگاه به نوشته‌ها بیشتر بهم میچسبید.

دلم میخواست مثل بازی بچگیام جوری راه برم که اگه پام رو جایی غیر از نورها بذارم، میسوزم. ولی خوب این بازی باتوجه به فاصله هر نور فقط توی ذهنم قابل اجرا بود 🙃

اینم بخش مرکزی بازار و فیلمی که همیشه دوست داشتم ثبتش کنم

دلم میخواد برای این دو تا قاب مشترک یه اسم انتخاب کنم ولی هرچی به ذهنم میاد، حق مطلب رو ادا نمیکنه. شما کمک بدید: @saeedi_59