گذر ملا و دو تا سقاخونه‌ی قشنگ بازار، یادمه وقتی بچه بودم و بازار میومدیم، به امید این دو تا سقاخونه راه میرفتم تا سریعتر برسم و بتونم آب بخورم. همیشه سلام بر حسین گفتنای اینجا بعد از اون خستگی راه و نگاه به نوشته‌ها بیشتر بهم میچسبید.

دلم میخواست مثل بازی بچگیام جوری راه برم که اگه پام رو جایی غیر از نورها بذارم، میسوزم. ولی خوب این بازی باتوجه به فاصله هر نور فقط توی ذهنم قابل اجرا بود 🙃

اینم بخش مرکزی بازار و فیلمی که همیشه دوست داشتم ثبتش کنم

دلم میخواد برای این دو تا قاب مشترک یه اسم انتخاب کنم ولی هرچی به ذهنم میاد، حق مطلب رو ادا نمیکنه. شما کمک بدید: @saeedi_59

دلم میخواست امروز با هرکس که مغازه‌ش بازه یا تنهاست صحبت کنم و ازشون بدونم ولی صداهای توی مغزم و حال بدی که از صبح داشتم این اجازه رو بهم نداد. میخواستم زودتر برسم خونه و قرص بخورم تا درد زودتر ولم کنه ولی از وقتی رسیدم و شروع به نوشتن کردم حسرت اون صحبت نکردنا به دلم مونده.

این فیلم هم بمونه به یادگار از سیزده‌ بدر ۱۴۰۵ تا یادم باشه یه عده‌ای تازه عزیز و جوان از دست داده بودن، دلشون فقط بودن کنار اونها رو میخواست. ۱۴۰۵/۰۱/۱۳

در ستایش مادران و دست‌هایشان که بی‌قرار گرفتن دست عزیزکرده‌هاشون بود ولی فقط سنگ و مشتی خاک زیر دستشون نشست.💔

باید بگم که اراده، عزم و عشق مردم به کشورشون توی دو دوتا چهارتای ما نمیگُنجه. 🇮🇷 امشب هم میدان خالی نشد.

دخترکان و پرچم‌هایشان... یکی کوچکترینش را داشت، و دیگری بزرگترین را، یکی هم حد وسط رو نگه داشته و پرچمش در قد و قواره خودش بود. مهم بالا نگه‌داشتن پرچم و تکان دادنش با تمام توانشان بود.