🟥 روایت حکمرانی مردمی؛ ▫️صالحٌ بعد صالح ▫️بارها از اساتید مختلف درباره ریشه‌های انقلاب می‌پرسیدیم: «چه فرقی میان امام راحل با دیگر علمای اعلام وجود داشت که آنان انقلاب نکردند؟» و تقریباً هر بار می‌شنیدیم: «امام به مردم ایمان داشت.» بعدها از استادی آموختیم که اصولاً نظریه «قدرت نرم» با کمک و الگوگیری از انقلاب اسلامی ایران چارچوب‌بندی و تئوریزه شده است. نظریه‌پردازان غربی دریافتند که انقلاب ایران، بدون تکیه بر ابزارهای سخت نظامی و صرفاً با بسیج اراده‌های مردمی، به پیروزی رسید؛ و این خود تجلی بارز قدرت نرم است. ▫️در همه سال‌هایی که ملت ایران تحت هدایت و تربیت امام شهیدمان بود، بارها و بارها آموختیم و شنیدیم که: «این هنر امام بزرگوار بود: صحنه را داد دست صاحبان کار... کار وقتی دست خود مردم سپرده شد ـ که صاحبان کشورند، صاحبان آینده‌اند ـ آن‌وقت کارها به سامان خواهد رسید. تدبیر مسئولان در هر برهه‌ای از زمان در دوران جمهوری اسلامی، باید این باشد؛ کارها با تدبیر، با برنامه‌ریزی و با ملاحظه‌ی همه‌ی ظرایف و دقایق در اختیار مردم گذاشته شود... هر وقت هر کاری را به مردم واگذار کردیم، آن کار پیش رفته است؛ هر کاری را انحصاری در اختیار مسئولان و رؤسا و مانند این‌ها قرار دادیم، کار متوقف مانده است... اگر هم متوقف نمانده، کُند پیش رفته است. اما کار وقتی به دست مردم افتاده، آنان آن را به‌خوبی پیش برده‌اند.» (بیانات در دیدار مردم آذربایجان شرقی، ۲۹ بهمن ۱۳۹۳) ▫️اساتید دانش نوظهور حکمرانی، مهم‌ترین تفاوت میان «حکومت‌داری» (Government) و «حکمرانی» (Governance) را در جدی گرفتن کنشگری بازیگران غیردولتی، یا به زبان ساده «مردمی‌سازی»، می‌دانند. تصور کنید جامعه مانند یک قایق بزرگ است. در گذشته گمان می‌شد دولت باید به‌تنهایی هم پارو بزند و هم سکان را هدایت کند؛ نتیجه این بود که ماشین دولت خسته می‌شد و پیشرفت کُند بود. اما مفهوم جدید حکمرانی می‌گوید دولت باید «سکان‌دار» باشد و پارو زدن را به شبکه‌ای از مردم، نهادهای مدنی و بخش خصوصی بسپارد. فهم این موضوع برای مسئولان امروزی کاملاً حیاتی است. در دنیای پیچیده امروز، هیچ نهاد رسمی‌ای نمی‌تواند به‌تنهایی از پس مشکلات برآید. مسئولی که حکمرانی را می‌فهمد، به‌جای صدور دستورات خشک از بالا به پایین، ظرفیت‌های مردمی را فعال و هدایت می‌کند. ▫️بیانیه‌های صادرشده توسط رهبر عزیز انقلاب در این روزها، لایه‌ای عمیق‌تر و به‌روزتر از حکمرانی را به منصه ظهور گذاشته است: «از جمله هنرهای رهبر شهید و سلف کبیر ایشان، وارد کردن مردم در همه عرصه‌ها و بصیرت و آگاهی دادن مستمر به آنان، و در مقام عمل تکیه بر نیروی ایشان بود. ایشان این‌گونه معنای حقیقی جمهور و جمهوریّت را فعلیت بخشیدند و از عمق جان نیز به آن معتقد بودند. اثر واضح این مطلب در این چند روزی که کشور بدون رهبر و بدون فرمانده کل قوا بود، دیده شد... این شما مردم بودید که کشور را رهبری و اقتدار آن را ضمانت کردید... این را بدانید: اگر قدرت شما در صحنه ظاهر نشود، نه رهبری و نه هیچ‌یک از دستگاه‌های مختلف ـ که شأن واقعی آن‌ها خدمت به مردم است ـ کارایی لازم را نخواهند داشت.» (۲۱ بهمن ۱۴۰۴، اولین پیام امام سید مجتبی خامنه‌ای) ▫️و هزار بار شکر خدایی را که به ملت ایران رهبرانی صالح عطا کرد. فتح قله‌ها با این مردم و با این رهبران صالح، بسیار نزدیک است. یادداشت : حجت الاسلام محمد مجید دائی‌دائی 🔖 @tarsimmedia