همینه که نیست
سال بعد با کیا میخوام سر صبحی تو حیاط چایی بخورم؟
فوزیه، فوزیه، فوزیه.
آدمایی که با بچه ها مهربونن، بهشون اهمیت میدن، جدی ـیشون میگیرن، باهاشون بازی میکنن، به سوالاشون جواب واقعی میدن، واقعا fine shyt هستن.
همینه که نیست
اینا از اوناست که یکی دو ماه میگذره و میبینمش و میزنم تو سرِ خودم که اینو با چه اعتماد به نفسی کشیدی (حداقل خوبه باز خودم میدونم ذلته و جدی نیست، تا حدودی)