بلاخره همه یک روزی میمیرند و صد سال که بگذرد، دیگر هیچکس دربارهی اینکه دیگران که بودند و چطور مردند سوال نمیکند. پس بهتر است همانطور که دلت میخواهد زندگی کنی و همانطور که دوست داری بمیری.
حس نومیدی از اینجا نشأت میگیرد که آدم نمیداند چرا میجنگد، و حتی نمیداند اصلا باید بجنگد یا نه.
گاهی اوقات باید بپذیریم که بعضی از آدمها فقط میتوانند در قلبمان بمانند، نه در زندگیهایمان.