بافت پوششی مرکب و عروق خونی Blood vessels عروق خونی 🔴https://eitaa.com/mezajshenasighaem ✔️ https://t.me/mezajshenasighaem 🔴 https://eitaa.com/AMOZESHVAKARAFRINIGHAEM ✔️ https://t.me/AMOZESHVAKARAFRINIGHAEM https://eitaa.com/AMOZESHVAKARAFRINIGHAEM/108

🌺سلام 🔴شب همگی بخیر و شادی در ادامه مطالب گیاهان دارویی، امشب، 💓آمله رو خدمت دوستان معرفی خواهیم کرد امیدوارم، مورد توجه دوستان قرار بگیره نظراتتون، درباره مطالب آموزشی کانال رو تو شخصی اعلام بفرمایید تا محاسنش تقویت و معایب رفع بشه 💞ایام بکام💞 https://eitaa.com/AMOZESHVAKARAFRINIGHAEM/112 abbas ghaemi ☺️😁🤗🤭 ارتباط با ادمین ایتا https://eitaa.com/tebsozanighaem تلگرام @MedicineofIranian @tebsonatighaem 🤗🤗🤗🤗 https://eitaa.com/AMOZESHVAKARAFRINIGHAEM/111

🌺آمله اشاره به فارسی «آمله» و در کتب طب سنتی با نامهای «آملج» و «املج» آمده است. و به هندی نیز «آملا» و «اونلا» گویند به فرانسوی‌Myrobalan emblique و به انگلیسی‌Emblic myrobalan نامند میوه گیاهی است از خانواده‌Euphorbiaceae نام علمی آن‌Phyllanthus emblica L . و مترادفهای آن‌Emblica officinalis Gaertn . وEmblica pectinata Ridl . می‌باشد. در بعضی مدارک از جمله گیاه‌شناسان هندی‌E .officinalis را نام اصلی و سایر نامهای فوق را نام مترادف ذکر می‌کنند.مشخصات گیاه درختچه‌ای است کوچک و دارای برگهایی با برگچه‌های ریز و انبوه است. پوست خاکستری رنگ درختچه قطعه‌قطعه از ساقه جدا می‌شود. گلهای آن زرد خاکستری و میوه آن کروی، گوشت‌دار است. درختچه دارای چوب سختی نظیر چوب گردو است. این درختچه در هندوستان تا جنوب چین در مناطق گرمسیر انتشار دارد.مشخصات آمله میوه درختچه آمله است. طعم آن تلخ، ترش، گس و دارای پوست نازک شبیه آلوچه و از نظر ابعاد در حدود یک گردو و کوچکتر تا یک نخود است. نوع خوب آن بزرگتر، سنگین و زردرنگ است. که به صورت تازه (در مناطق رویش) و یا به طور خشک در سایر مناطق عرضه می‌شود. آمله را برای اینکه مزه تلخ و گس آن کاهش یابد معمول است سه روز در شیر گاو می‌خیسانند و سپس شسته و خشک می‌نمایند. این نوع آمله را «آمله پرورده» یا «شیر آمله» می‌نامند.ترکیبات شیمیایی آمله غنی‌ترین منبع طبیعی ویتامین‌C شناخته شده است و عصاره آمله تازه در حدود 20 برابر بیشتر از آب لیمو ویتامین‌C دارد. تانن موجود در آمله که شامل گالیک اسید، الاجیک اسید[443] و گلوکوز است، به طور طبیعی موجب تأخیر اکسیده شدن ویتامین‌C موجود در آن می‌شود و به این دلیل آمله چه به حالت تازه و چه به حالت خشک عامل مؤثری برای بیماری کمی ویتامین‌C است. در گزارش دیگری آمده است که دانه آمله علاوه بر ویتامین‌C دارای روغن ثابت، فسفاتید[444] و اسانس می‌باشد. آمله یعنی میوه درخت و پوست درخت منبع غنی از تانن هستند. در گزارش دیگری آمده است که ماده فیلامبلیک اسید،جزء عمده ترکیب آمله را تشکیل می‌دهد. در آمله در حدود 3/ 6 درصد فیلامبلیک اسید، 6 درصد لیپید[446]، 5 درصد گالیک اسید و 5 درصد آمبلیکول 447] است. از پوست آمله در حدود 72- 70 درصد ویتامین‌C متبلور جدا شده است. و به علاوه وجود موسیک اسید در آن تأیید شده است. در گوشت آمله ماده فیلامبلین 448] به صورت اتیل گالات 449] مشخص شده است که‌in vivo وin vitro خاصیت آدرنالین از خود نشان می‌دهد. خواص- کاربرددر هند از آمله به عنوان مبرّد و خنک‌کننده و مدّر و ملیّن مزاج استفاده می‌شود. آمله خشک برای قطع خونریزی و بند آوردن اسهال و دیسانتری مفید است و همراه با املاح آهن برای کم‌خونی و یرقان و رفع سوءهاضمه نافع است. لیکور تخمیری که از آمله تهیه می‌شود، برای یرقان و سوءهاضمه و تسکین سرفه مصرف می‌شود. از شربت آمله مخلوط با آب لیموترش برای قطع اسهال خونی مزمن باسیلی 450] استفاده می‌شود. اگر میوه تازه آن شکاف داده شود، عصاره‌ای که از آن خارج می‌شود برای رفع التهاب چشم مصرف می‌شود و از دانه آن برای معالجه آسم و برونشیت و اختلالات صفراوی به کار می‌برند. در برمه از عصاره میوه به عنوان ملیّن استفاده می‌شود و برای معالجه التهاب چشم کاربرد دارد. پوست درخت و ریشه درخت قابض است [راجر]. در جنوب چین از ریشه درختچه آمله به عنوان مبرّد، خنک‌کننده و تصفیه‌کننده خون مصرف می‌کنند [هاو]. از برگهای آن به طور جوشانده برای کاهش تب تجویز می‌شود [برکیل و هانیف و برکیل . مهمترین قسمت درختچه به عنوان دارو، میوه آن یعنی آمله است. در هندوچین آمله به عنوان داروی قابض برای قطع اسهال [فوکود] خورده می‌شود و از عصاره میوه برای معالجه کولیک و سایر بیماری‌های پشت و کمر استفاده می‌کنند [دورنس . در اندونزی جوشانده آمله خشک را برای قطع اسهال خونی و سایر انواع خونرویها می‌خورند و گوشت له‌شده آمله را برای رفع سردرد و سرگیجی که ناشی از تب با حرارت زیاد باشد، روی سر پهن می‌کنند [هین . آمله از نظر طبیعت طبق رأی حکمای طب سنتی سرد و خشک است و آمله پرورده کمتر سرد است و در مورد خواص آن معتقدند که قابض و مقوی است و برای ازدیاد حافظه و حدت ذهن و تفریح قلب مفید است. اشخاص سردمزاج برای تعدیل سردی آن بهتر است با عسل یا دارچین یا مصطکی بخورند ولی برای اشخاص گرم‌مزاج تعدیل آن ضرورتی ندارد و به تنهایی آثار نیکوی آن را ظاهر می‌سازد. روش پرورده کردن آمله در قسمت اول این بخش ذکر شده است و آمله پرورده نوع تعدیل شده آن است. شیخ الرئیس ابو علی سینا معتقد است که آمله در تقویت قلب بسیار مؤثر است و برای ازدیاد نیروی جنسی، قطع قی، استفراغ، رفع تشنگی، قطع جریان آب دهان، قطع خون بواسیر و متوقف کردن انواع خونریزیها داروی مفیدی است. مسهل سودا و بلغم رقیق می‌باشد و رطوبتهای معده

از مخلوط آمله بی‌دانه، برگ مورد، پوست ریشه کاج با روغن زیتون درست می‌شود. به این ترتیب که آمله بی‌هسته و برگ مورد و پوست ریشه کاج را به مقدار مساوی گرفته نیم‌کوفته یک شبانه‌روز در آب بخیسانند و با روغن زیتون مخلوط و مجموع را با حرارت ملایم حرارت دهند تا آب آن برود و روغن بماند و سپس مصرف کنند. 🔴https://eitaa.com/mezajshenasighaem ✔️ https://t.me/mezajshenasighaem 🔴 https://eitaa.com/AMOZESHVAKARAFRINIGHAEM ✔️ https://t.me/AMOZESHVAKARAFRINIGHAEM https://eitaa.com/AMOZESHVAKARAFRINIGHAEM/113

و روده‌ها را خشک می‌کند و خوردن آمله با آرد کنار و آب به اسهال مزمن را قطع می‌کند و حرارت خون را تسکین می‌دهد و مقوی چشم است. آبله برای طحال مضرّ است و اگر اشخاص دارای طحال بیمار اشتباها آمله خورده باشند برای رفع عوارض آن باید عسل و سنبل الطیب بخورند. آمله برای رفع نسیان و فراموشی و فلج و مالیخولیا نیز مفید است. معمولا در موقع مصرف دانه آمله خارج می‌شود و پوست و بقیه میوه در ترکیب داروها مصرف می‌شود. سابقا مرسوم بود حنا و یا وسمه را با آب خیس کرده آمله، خمیر کرده به موها می‌مالیدند. در طب سنتی آمله را به صورت ترکیبهای مختلف دارویی مصرف می‌نمایند از جمله به صورت معجونها، شربتها، مربّا، روغن و حب. برای نمونه روش تهیه نوشداروی ساده و تعدادی از سایر ترکیبهای دارویی آمله از اسناد معتبر طب گیاهی استخراج و در اینجا درج می‌شود.نوشدارو چیست؟نوشدارو در اصطلاح طب سنتی معمولا ترکیبی است از اقسام گیاهان دارویی دارای خواص مختلف ولی همه در جهت یک منظور به‌طوری که هریک از نظر خواص مختلف ولی همه در جهت یک منظور به‌طوری که هریک از نظر خواص مورد نظر مکمل دیگری باشد. نوشدارو در روش معالجات طب سنتی خیلی مورد توجه است زیرا معمولا طوری تهیه می‌شود که ضمن داشتن عناصر فعّال و مؤثر در جهت درمان بیماری از نظر مزه و طعم نیز مطبوع باشد به اصطلاح طب سنتی جوارش یا گوارش باشد. عده‌ای از دانشمندان معتقدند که نوشداروی اصیل ترکیبی است که از پنج جزء اساسی آمله، هلیله، بلیله، خبث الحدید (ریم آهن) و عسل درست می‌شود و معجونی که شامل این پنج جزء باشد آن را پنج‌نوش می‌گفتند و چون آمله جزء اصلی و یا به اصطلاح آنها عمود این ترکیب پنج نوش است، لذا معجونهایی که از آمله درست می‌شود، نوشدارو نامند. نوشداروی ساده که جزء اصلی آن آمله است: نوشداروی ساده معجونی است از ابداعات قدیم اطبای هندی و مخلوطی است از داروهای بسیار مؤثر و اجزاء بسیار مطبوع و خوشمزه و مفرّح و نشاطآور و پرخاصیت. نوشداروی ساده که ترکیب آن در زیر ارائه می‌شود برای سردمزاجها بسیار مفید است. هاضمه را تقویت می‌کند، اشتهای غذا را زیاد می‌کند، بسیار مفرح و نشاط آور است وبرای اعضای رئیسه بدن یعنی قلب،مغز و دماغ و کبد تأثیر مثبت دارد و در نتیجه برای بیماری‌های مالیخولیا بسیار نافع است. مقوی معده است دهان را خوش‌بو می‌کند برای خفقان و صرع مفید است و اگر چند روز مرتبا ناشتا خورده شود برای جلای رنگ صورت و از بین بردن زردی رنگ صورت مفید است. برای کبد بسیار نافع است. ابو علی سینا معتقد است که این معجون هیچ‌گونه ضرری ندارد و هر وقت یعنی پیش از غذا یا بعد از غذا ممکن است خورده شود و میزان مصرف آن در هر ماه 5 تا 15 گرم توصیه شده است. این معجون گرم و خشک است و برای ضعف قلب خصوصا در مورد اشخاصی که ضعف قلب آنها ناشی از سردی و رطوبت باشد، بسیار مفید است. این معجون را پس از این که تهیه شد باید 40 روز بگذارند بماند که کهنه شود، پس از آن شروع به خوردن نمایند ولی به‌هرحال از دو سال بیشتر نباید کهنه شود زیرا خواص آن کاهش می‌یابد. اگر اشخاص گرم‌مزاج بخواهند از آن بخورند توصیه می‌شود که پس از خوردن آن کمی سکنجبین بخورند. روش تهیه نوشداروی ساده طبق نسخه شیخ الرئیس ابو علی سینا: غنچه گل سرخ که ته آنها گرفته شده باشد 24 گرم، سعد کوفی 20 گرم، قرنفل 15 گرم، سنبل الطیب 15 گرم، قرفه 10 گرم، زرنب 10 گرم، زعفران 10 گرم، بسباسه 10 گرم، قاقله کبار (نوعی هل است) 10 گرم، هل 10 گرم، جوزبوا 10 گرم. اجزاء فوق را هریک جداگانه کوبیده و بیخته و هریک از آنها را جداگانه وزن نموده و پس از آن مخلوط کنند به‌طوری که کاملا مخلوط شود. سپس 450 گرم آمله بی‌دانه تازه را گرفته و در 5/ 4 کیلوگرم آب بپزند تا یک ثلث باقی بماند (اگر آمله تازه در دسترس نباشد آمله خشک را قبلا خیسانده و تازه کنند) پس از آن باقیمانده را صاف کرده و 1 کیلوگرم شکر سرخ در آن ریخته مجددا بجوشانند تا قند آب شود و محلول به قوام آید سپس شربت آمله را از آتش گرفته و مخلوط تمام سایر اجزاء که کوبیده و آماده شده است در آن بریزند و با چوبی که توصیه شده است چوب صندل باشد تا اثر منفی در معجون نگذارد خوب به هم بزنند تا به‌طور یکنواخت و کامل داروها در شربت آمله مخلوط شود، از این معجون پس از اینکه 40 روز ماند هر روز 15- 5 گرم میل کنند. همان‌طور که قبلا گفته شد در مورد این نسخه نیز اگر آمله را قبلا پرورده کنند و 24 ساعت در شیر گاو بخیسانند بهتر است. در بعضی نسخه‌ها به جای یک کیلوگرم قند نیم کیلو قند و نیم کیلو عسل صاف شده توصیه شده است. حب آمله که برای بواسیر بسیار نافع است: آمله بی‌دانه و رازیانه را هم‌وزن به مقدار مورد نظر گرفته در روغن بادام شیرین و یا روغن حیوانی معمولی سرخ کرده و حب درست کنند و هربار 2 گرم تا 15 گرم می‌توان خورد روغن آمله که برای سیاه کردن مو مفید است ومقوی نیز می‌باشد

از مخلوط آمله بی‌دانه، برگ مورد، پوست ریشه کاج با روغن زیتون درست می‌شود. به این ترتیب که آمله بی‌هسته و برگ مورد و پوست ریشه کاج را به مقدار مساوی گرفته نیم‌کوفته یک شبانه‌روز در آب بخیسانند و با روغن زیتون مخلوط و مجموع را با حرارت ملایم حرارت دهند تا آب آن برود و روغن بماند و سپس مصرف کنند.

سلام🌺 وقت بخیر💞 و یکشنبه و مطلب ما ادامه مزاج شناسی 💚🧡⏬ https://t.me/AMOZESHVAKARAFRINIGHAEM https://eitaa.com/AMOZESHVAKARAFRINIGHAEM/112 ☺️😁🤗🤭 ارتباط با ادمین ایتا https://eitaa.com/tebsozanighaem تلگرام @MedicineofIranian @tebsonatighaem 🤗🤗🤗🤗

کاربرد مزاج شناسی در تغذیه: همه ی انسان ها برآیند اثر چهار خلط اند که به دو بخش بزرگ تقسیم می شوند. گروهی جمعیت سرد و گروهی جمعیت گرم. برای تعادل نظام زیست، سردها باید غذای گرم بخورند و گرم ها غذای سرد. هرگاه این تغذیه جابه جا شد بیماری پدید می آید و حداقل ضررآن ،بی حسی و ناکارآمدی جامعه است.مبنای تغذیه درست این است که انسان ها غذای مناسب خود را بشناسند و هرگاه نظام تغذیه بر مبنای این قانونمندی طراحی نشود، شرایطی پیش می آید که در قرن بیستم اتفاق افتاد. در نظام تغذیه چون این موضوع را نفهمیده اند بنابراین غذاهاو داروها عوارض جانبی زیادی دارند. خیار یک نوع غذاست و اگر فرد سرد مزاج آن را بخورد، دل درد می گیرد ولی فرد گرم مزاج اگر چند خیار هم بخورد، لذت می برد. کاربرد مزاج شناسی در بهداشت و درمان: برآیند اثر این چهار خلط باید در بدن به تعادل برسد.وجود تعادل اخلاط در بدن سلامت و حفظ این تعادل بهداشت نام دارد.اگر به هر دلیلی- یا تغذیه یا رفتاری که بعداً در توضیحات خواهد آمد- این تعادل به هم بخورد یا صفرا بالا می رود یا بلغم یا خون یا سودا. کاربرد مزاج شناسی در مدیریت: هر انسانی به تبع اخلاط درونش کارآیی های مثبت یا منفی از خودش دارد. یا کلان بینی دارد یا ریز بینی، یا استعداد تبعیت دارد یا استعداد فرماندهی. انسان دموی چه بخواهد و چه نخواهد استعداد مدیریت و کلان بینی از خودش بروز می دهد. روابط اجتماعی اش را خوب تنظیم می کند. کلان بین و فراگیر اندیش است. انسان سوداوی ریز بین، حساس و دقیق است. دقت و ریزبینی موجب می شود ارتباط کلان موضوعات را با هم فراموش کند. اگر انسان های سوداوی را در رأس مدیریت قرار دهیم همه ی نظام اجتماعی وامکانات آن را صرف ریزبینی ها ،کارهای بیهوده ، جاسوسی ها و خرده گیری ها می کنند. از کلان سرنوشت آینده این جامعه در 100 سال آینده غافل و بیشتر درگیر ریزبینی ها هستند. اگر صفراوی ها را در رأس مدیریت قرار دهیم؛چون پرانرژی هستند.،در بخشی از مقاطع خیلی پرشور مسائل را به پیش می برند ولی در بعضی مواقع یک دفعه که در کارشان سنگ می افتد هیچ کاری نمی کنند ویک قدم در جهت درست کردن کارشان بر نمی دارند. چون صفرا آتش است ؛ دفعتا شعله اش بالا می زند و ناگهان نیز فروکش می کند. گاهی خیلی پرانرژی اند و گاهی آنقدر کم حال اند که حتی قرارهای بدیهی روزمره ی خود نمی رسند. دموی ها به تنهایی حرکت های کلان و درشت انجام می دهند و اگر مشاوران بلغمی داشته باشند زیر پایشان را نیز فراموش نمی کنند. وگرنه ممکن است پیروزمندانه شکست بخورند! به هر حال رهبران موفق جهان رهبران دموی هستند و بوده اند. افراد بلغمی هیچ گاه به رهبری نرسیده اند. اگر نظامی بخواهد دوراندیشی و مدیرپروری کند،باید افراد دموی مزاج انتخاب کند و به آن ها اطلاعات بدهد. اطلاعات عمیق فنی در اختیار آدم های سرد هم موجب گرمی شان نمی شود و مثل یک موتور قوی ای می مامند که روی اتاق ماشینی دو سیلندری قرار دارد.این بدنه، انرژی لازم را متناسب با قدرت این موتور ندارد و باید تقویتش کرد تا شتاب حرکت افزایش یابد.بنابراین مزاج شناسی در تمامی ابعاد اجتماعی کارآیی دارد و یک علم عمومی است.یک علم ضروری برای نظام زیست است که اختصاصاً می خواهیم در بهداشت و درمان از آن کارآیی ویژه بگیریم. کاربرد مزاج شناسی در زندگی زوجین: یک زن سرد مزاج اگر شوهر سرد مزاجی داشته باشد، خانواده ای خیلی سرد، بی تفاوت، ملایم، آرام و بدون ریسک را شکل می دهند که تمامی رفتارهایشان با سایر فامیل، حتی فامیل نزدیک خیلی حساب شده و دقیق است. مثلاً اگر کسی به آن ها یک گل به عنوان هدیه آورد دیگر دو گل، هدیه به طرف مقابل نمی دهند، بلکه همان یک دانه گل را نیز به عنوان هدیه می آورند(حساب حسابه، کاکا برادر!) در مورد یک شوهر گرم مزاج و یک زن سرد مزاج، زن فقط به قد و قامت شوهر خود و کارهای ریسک آمیز او نگاه می کند و کارهای او را برای فامیل تیتر می کند،اما در عین حال همیشه حرص اینکه این کار شوهرش انجام می شود یا نمی شود را می خورد، زیرا مزاج سردی ،ایجاد کننده ترس است.وقتی که زن دستش را در دست شوهرش می گذارد از او انرژی می گیرد و به آرامش می رسد،زیرا مزاج زن سرد است و نیاز به گرمی دارد. زن سرد تبعیت محضی دارد،اما تلافی جسارت و ناحسابگری مرد جسور دموی را در می آورد. اگر زن و شوهری هر دو صفراوی بودند، تا زمانی که در حالت آرام هستند زندگی عاشقانه ای دارند،اما اگر هر دو به اوج گرمی برسند، فوری هر چه کاسه کوزه هست می رود به هوا! اما چند دقیقه تحمل قهر همدیگر را ندارند! چون صفرا برای مدت کوتاهی بالا می رود و بعد فوری فروکش می کند؛ وقتی فروکش کرد ضد صفرا عمل می کند و بلغم می شود. و بلغم یعنی سردی. وقتی سرد شدند نیاز به گرمی دارند و گرمی یعنی آشتی و بالاخره هر کس سردی اش بیشتر بود زودتر قدم برای آشتی می گذارد و آن کسی که کمی گرمی اش با