💚آموزش و 🔴درمان انواع بیماریها با طب سوزنی ⏪جهت مشاوره با ادمین هماهنگی گردد https://eitaa.com/AMOZESHVAKARAFRINIGHAEM/162

سلام💚 شب و عاقبتتون بخیر💞 ♥️امشب در ادامه بحث آناتومی با غضروف 🌺و... آشنا بشیم و ارزش سلامتی خودمون💓 رو بیشتر بدونیم و سپاسگذار🎆 خدایی باشیم که در همه حال بفکر ماست شب خوش🎀

غضروف (cartilage) نوعی از بافت همبند پشتیبان که از سه جزء : سلول (کندروسیت) ، رشته و ماده ی زمینه ای تشکیل شده است. اعمال غضروف شامل حمایت از بافت های نرم، تسهیل حرکات استخوان، لغزنده سازی مفاصل و ایجاد امکان رشد طولی استخوان های بلند است. انواع غضروف : با توجه به ترکیب رشته ها و نیز ماده ی زمینه ای سه نوع غضروف در بدن وجود دارد: 1) غضروف شفاف یا شیشه ای یا هیالن(hyaline) : فراوان ترین غضروف در بدن. حاوی رشته های کلاژن. در مجاری تنفسی مانند بینی، حنجره، نای، در سطوح مفصلی، در محل اتصال دنده به استخوان جناغ یافت می‌شوند. 2) غضروف الاستیک یا ارتجاعی (elastic) : در این نوع غضروف علاوه بر کلاژن رشته های الاستیک نیز وجود دارد. در مجرای شنوایی خارجی، لاله گوش، شیپور استاش و برخی غضروف های حنجره یافت میشود. 3) غضروف فیبری یا لیفی (fibrous) : از برخی جهات شبیه بافت همبند متراکم است و در دیسک های بین مهره ای یافت میشود. سنتز (ساخته شدن) غضروف : غضروف از سلول هایی به نام مزانشیم (سلول های جنینی که قابلیت تبدیل به تمامی سلول های بافت همبند را دارد) به وجود می آید. ابتدا سلول های مزانشیمی دور هم جمع شده و توده ی ضخیمی را ایجاد میکنند. این سلول ها تمایز پیدا میکنند و به کندروبلاست تبدیل میشوند. کندروبلاست رشته ها و ماده زمینه ای غضروف را میسازد و بلافاصله به کندروسیت(سلول های اصلی غضروف) تبدیل میشود. * غضروف دارای قدرت ترمیمی ضعیفی است و در صورت آسیب به طور کامل بازسازی نمی‌شود. https://eitaa.com/AMOZESHVAKARAFRINIGHAEM/165

سلام💓 شبتون بخیر و شادی و آموزش امشب 🔴گیاهی دارویی و باارزش آنغوزه💚 درکنار تون هستیم، با ما همراه باشید♥️

آنغوزه صمغ رزینی است که در ایران انواع آن با نامهای «آنقوزه»، «آنغوزه»، «انغوزه هراتی»، «انگژد» و «انگژه» و در برخی مناطق ایران از جمله اصفهان با نام محلی «انگشت کنده» نامیده می‌شود. این صمغ رزینی از گیاهی گرفته می‌شود که به فارسی «انگدان» و «انگدان» و در کتب طب سنتی «انجدان» و «انجدان» نامبرده می‌شود. ارقام مختلف این گیاه در ایران می‌روید، نوعی از آن با نامهای «انجدان سفید» یا «انجدان طیب» یا «کوله‌پر» نامیده می‌شود که از آن انغوزه شیرین یا حلتیب طیب گرفته می‌شود و نوع دیگری با نامهای «انجدان سیاه»، «انجدان منتن»، «کمات»، «کما» و «آنغوزه کما» نامبرده می‌شود و از آن آنغوزه متعفن یا حلتیت منتن گرفته می‌شود. به فرانسوی گیاه راFerule و به انگلیسی‌Ferula نامند. گیاهی است از خانواده‌Umbelliferae. مشخصات گیاه گیاه آنغوزه گیاهی است علفی چندساله، ریشه آن کمی ضخیم و گوشتی، برگهای آن بسیار بریده و غباری، ساقه آن مجوف و گوشتی و بلندی آن تا 2 متر می‌باشد. گلهای آن به رنگ زرد و به‌طور گروه چتر مانند در انتهای ساقه ظاهر می‌شود. این گیاه در چند سال اولیه سن خود ساقه قابل رویتی ندارد و برگهای آن گسترده روی زمین است که در مراتع به نام «کماة» و «انگوزا کماة» چوپانان می‌شناسند و مورد توجه و علاقه گوسفندان است. دام را چاق می‌کند ولی گوشت گوسفند کمی بدبو می‌شود. میوه این گیاه دارای دو تخم به رنگ قهوه‌ای تیره و سیاه، بیضی کمی پهن و بسیار بدبو می‌باشد. از ریشه این گیاه یا قسمت پایین ساقه و یقه گیاه با تیغ زدن یا قطع در ناحیه یقه در اواخر بهار، شیره بسیار متعفنی در طول تابستان خارج می‌شود که در مجاورت هوا بتدریج سفت می‌شود که همان «آنغوزه» است. این گیاه در اراضی بائر و خشک و آهکی مناطق گرم آسیا می‌روید. بومی استپهای ایران و افغانستان است. در ایران در مناطق مختلف خراسان، بلوچستان و نواحی مختلف جنوب ایران، مانند کرمان، دشت مرغاب، آباده، نائین و آن نواحی می‌روید. گونه‌های دیگری از گیاه‌Ferula نیز در ایران می‌رویند که از آنها نیز آنغوزه گرفته می‌شود و به صورت گونه‌های مستقل یا واریته‌هایی از یک گونه شناخته شده‌اند از جمله‌F .foetida Regel .،F .alliacea Boiss .،F .Kuma Boiss وF .Kurdica Pol .. گونه‌F .foetida در بلوچستان، خراسان، شاهرود، بسطام، میامی، دامغان و سبزوار شناسایی شده و جزء دسته‌ای است که آنغوزه منتن معروف خراسان را می‌دهد. گونه‌F .alliacea که در خراسان و کرمان شناسایی شده است. گونه‌F .Kurdica در کوههای ساوجبلاغ و همدان و در آذربایجان غربی زیاد است. صمغ آن به اندازه یک باقلاست و بوی‌Baume de peru می‌دهد یعنی بوی تند لیمو دارد. این گیاه با نام محلی «بی‌وزا» نامیده می‌شود. گونه‌F .Kuma که در مراتع سرشیو و سقز کردستان و در کوههای بی‌برسن و پوکیده کردستان و همچنین در کهکیلویه و لرستان فراوان است و علوفه پربهایی است و برای چاق کردن اسب و گاو علوفه خوبی است. نام محلی آن «کما» و «ویه» می‌باشد. از نظر شکل گیاه گونه‌های بالا خیلی شبیه می‌باشند ولی بلندی‌های آنها مختلف است و بعلاوه در بعضی گونه‌ها رنگ گل سفید و رنگ میوه آن وقتی که برسد مایل به سفید و گرد و پهن شبیه سکّه است و خوش‌بو می‌باشد. این نوع اخیر که بی‌وزا گفته می‌شود در کتب طب سنتی انجدان طیب یا انجدان سفید نامبرده می‌شود.مشخصات آنغوزه آنغوزه شیره گیاهی است که از تیغ زدن ریشه یا پایین ساقه و یا قطع ساقه گیاهان مولد آنغوزه از ناحیه یقه گیاه خارج می‌شود و در طول تابستان به دست می‌آید و به دو صورت در بازار عرضه می‌شود. یک نوع را که آنغوزه اشکی گویند بسیار تمیز؛ بدون خاک و خاشاک و مرغوب است. رنگ خارجی آن زرد مایل به قرمز یا قهوه‌ای و صاف و شفاف. از نظر ابعاد در حد فندق یا کمی بزرگتر یا کوچکتر در ابعاد نخود است. رنگ مقطع آن سفید است که در مجاورت هوا بسرعت اکسیده شده و تیره می‌شود. و نوع دیگر که در بازار عرضه می‌شود توده‌ای گفته می‌شود که با بی‌دقتی جمع‌آوری شده و مخلوط با خاک و خاشاک و برگ است و نامرغوب می‌باشد. طعم آنغوزه گس در بعضی گونه‌ها تلخ و بویی شبیه بوی سیر، متعفن و خیلی تند دارد. در کتب طب سنتی آنغوزه را به‌طور کلی با دو نام ذکر می‌کنند. یکی آنغوزه سفید یا حلتیت طیب که از انجدان طیب گرفته می‌شود و دیگری آنغوزه سیاه یا حلتیت منتن که از انجدان منتن گرفته می‌شود. ترکیبات شیمیایی 👇👇👇 https://eitaa.com/AMOZESHVAKARAFRINIGHAEM/168

ترکیبات شیمیایی ریشه گیاه آنغوزه‌F .assa foetida دارای مواد آزار زینوتانول فرولیک اسید، اسانس روغنی فرّار، پینن، آزولن ، موسیلاژ، باسورین و ... می‌باشد و در صمغ آنغوزه مقدار زیادی تانن (حدود 60 درصد) و حدود 20 درصد صمغ و 5- 4 درصد اسانس وجود دارد. در برخی گونه‌ها در نمونه‌های آنغوزه اشکی مقدار اسانس تا 15 درصد نیز می‌رسد. اسانس آنغوزه دارای بوی متعفن شبیه بوی سیر است و این بو در اثر وجود ترکیبات سولفوره در آن است که بیش از 50 درصد اسانس را تشکیل می‌دهد.خواص- کاربردبرای صمغ آنغوزه در مناطق خاور دور خواص متعددی قائل هستند. این صمغ از ایران و افغانستان از طریق مغولستان به چین و سایر نواحی خاور دور وارد می‌شود. آنغوزه برای معالجه هیستری مفید است. به عنوان مقوی معده و برای کشتن کرم معده مصرف می‌شود و بادشکن است. از نظر طبیعت طبق رأی حکمای طب سنتی خیلی‌خیلی گرم و نسبتا خشک است. اگر آنغوزه را در آب حل کنند مایع سفید رنگ شیری به دست می‌آید و از داروهای ضد سم می‌باشد. حکمای مشرق زمین از قرنها پیش آنغوزه را به عنوان داروی ضد تشنج، ضد کرم و قاعده‌آور تجویز می‌کردند و معتقد بودند که برای بیماری‌های دماغی نظیر فلج، رعشه، سستی اعضا، ام الصبیان (صرع کودکان) بسیار مؤثر و شفابخش است. اگر با فلفل و سداب مخلوط و خورده شود برای کزاز و اگر با سرکه خورده شود برای اعصاب بسیار نافع است. اگر با عسل مخلوط و به چشم مالیده شود برای تقویت بینایی چشم و قطع نزول آب (آب سفید) و دفع ناخنک چشم مفید است. اگر در روغن زیتون جوشانیده شود و چند قطره از آن در گوش ریخته شود برای تسکین درد گوش و کاهش کری کهنه و رفع طنین و صدا در گوش مفید است. اگر بر دندان کرم‌خورده گذارده شود، درد آن را تسکین می‌دهد و اگر با انجیر و زوفا مخلوط و دم‌کرده آن مضمضه شود نیز برای تسکین درد دندان کرم خورده مفید است. غرغره آن با عسل برای کاهش ورم دهان و با سرکه برای اخراج زالوی در حلق مانده و اگر با زرده تخم‌مرغ خورده شود برای تسکین سرفه خشک و درد پهلو و اگر با آب مخلوط و خورده شود برای رفع خشونت حلق و صاف کردن صدا نافع است. و برای رفع نفخ نیز مفید است. اگر با داروهای قابض خورده شود برای بند آوردن اسهال رطوبی مفید است. ضمنا با داروهای مناسب و ضد کرم برای کشتن و اخراج کرم شکم و باز کردن خون بواسیر نافع است. اگر مقداری در حدود یک نخود یا کمی کمتر آن را لای نان پخته گذارده و بلع شود و این کار چند روز تکرار شود برای تحلیل استسقای سرد از هر نوع که باشد، نافع است و اگر با انجیر خورده شود برای یرقان مفید است. اگر با فلفل و مرّ مکی مخلوط و خورده شود برای ازدیاد ترشح ادرار و عادت ماهیانه نافع است یعنی قاعده‌آور است. شیاف آن برای اخراج جنین مرده مفید است و اگر بر روی ورمها گذارده شود و یا ورمهای رسیده شکافته شود برای اخراج چرک و خشک کردن آن مفید است. ضماد آن برای جلوگیری از ریزش مو مفید است و مالیدن آن به بدن برای فرار حشرات و پشه نافع می‌باشد. اگر با شیر و جنطیانا مخلوط شود ضد سم مؤثری برای محل گزیدن سگ هار است و اگر با روغن زیتون مخلوط شود ضد سم مؤثری برای عقرب‌زدگی است. اگر کمی از آن در محل خاص آلات تناسلی مرد مالیده شود برای ازدیاد نیروی جنسی و اگر محلول آن با روغن زیتون که مدتی در آفتاب مانده و کهنه شده باشد به موضع آلت مالیده شود نیز برای تقویت نیروی جنسی نافع است. آنغوزه مضرّ کبد است از این نظر باید با انیسون و انار خورده شود و بوی آن برای گرم‌مزاجان مضرّ است و از این نظر باید با بنفشه و آب سیب و شربت صندل خورده شود. مقدار خوراک آن حد اکثر تا 2 گرم است و جانشین آنغوزه از نظر خواص دارویی صمغ سک‌بینه، جاوشیر و دم کرده ریشه گیاه آن یعنی دم‌کرده ریشه انجدان است. آنغوزه به علت بوی نامطبوعی که دارد اغلب به صورت حب یا تنقیه مصرف می‌شود و برای پوشش بوی تند متعفن آن در مواقع خوردن می‌توان با عرق غارگیلاسی و یا با اسانس بادام تلخ مخلوط کرد. به صورت حب تا 4 گرم در روز می‌توان در چند بار خورد و به صورت تنقیه از 8- 4 گرم آن مصرف می‌شود. روش تهیه آنغوزه مصفی: آنغوزه را به مقدار مورد نظر گرفته در الکل 60 درجه می‌ریزند و با حرارت ملایمی آن را حل می‌کنند و صاف می‌کنند و صاف شده را در حمام ماریه تقطیر می‌کنند تا الکل آن گرفته شود و اگر قدری از آن را در آب سرد بریزند قوام یافته و به انگشتها نچسبد. معمولا از 100 واحد آنغوزه با روش فوق در حدود 70 واحد آنغوزه مصفی به دست می‌آید. آنغوزه مصفی ضد هیستری، ضد تشنج، ضد صرع، مدّر، قاعده‌آور و محرک معده و روده‌ها می‌باشد. مقدار خوراک آن 2- 5/ 0 گرم به‌طور حب و یا مخلوط با یک پوسیون است و 4 گرم از آن را در موارد تنقیه می‌توان مصرف نمود. تهیه گرد آنغوزه: آنغوزه را به مقدار مورد نظر گرفته در گرمخانه 25 درجه کاملا می‌خشکانند، کاملا نرم ساییده و 👇👇👇

نرم ساییده و از الک ابریشمی نمره 80 ردّ می‌کنند، گرد آنغوزه به دست می‌آید. مقدار خوراک آن 2- 5/ 0 گرم است که به‌طور حب یا در پوسیونها مصرف می‌شود. در موارد تنقیه 4- 1 گرم آن به‌کارمی‌رود. حب آنغوزه: آنغوزه 10 گرم و عصاره کاهو 3 گرم را مخلوط کرده، از آن تعداد 50 حب می‌سازند و هر دو ساعت فاصله یک حب می‌خورند. شیر آنغوزه: آنغوزه یک واحد و آب صاف 30 واحد. این دو را کاملا مخلوط کرده در هاون چینی داروسازی بسایند تا مثل شیر شود و برای دفع تشنج و هیستری 100- 50 گرم بخورند. تنقیه آنغوزه: آنغوزه 4- 2 گرم، زرده تخم‌مرغ 1 عدد و دم‌کرده ریشه خطمی 250 گرم. ابتدا آنغوزه را با زرده تخم‌مرغ بسایند که خوب مخلوط شود و کم‌کم دم‌کرده خطمی را اضافه کنند و معمولا 4- 2 گرم سنبل الطیب ساییده نیز به آن اضافه می‌نمایند و در موارد قولنجهای رحمی، بی‌نظمی در عادت ماهیانه و نورالژی هیستری تنقیه می‌نمایند. تنطور آنغوزه: آنغوزه نیم‌کوب شده 1 واحد و الکل 80 درجه 5 واحد. این دو را باهم در ظرف سربسته‌ای مخلوط کرده و برای مدت ده روز می‌گذارند که خیس بخورد و گاه‌گاه به هم می‌زنند و پس از آن با پارچه صاف می‌کنند. این تنطور از عوامل محرّک و ضد تشنج و ضد هیستری است. مقدار خوراک آن 10- 1 گرم با یک پوسیون می‌باشد و در موارد تنقیه 16- 2 گرم از آن را می‌توان استعمال کرد. در یادداشتهای دکتر شلیمر آمده است که آنغوزه هراتی یاasa foetida چنانچه از نامش برمی‌آید سابقا در هرات در مساحت وسیعی کشت و کار می‌شده و در عین حال در ایران نیز در مناطق آباده، دشت مرغاب، نائین کرمان گیاه آن می‌روید و آنغوزه از آن گرفته می‌شود. تولید آنغوزه هرات بیشتر به هندوستان برده می‌شده و بخصوص میلیونها مردم گیاه‌خوار هند که از نفخ معده رنج می‌برده‌اند از آنغوزه برای تحلیل نفخ معمولا استفاده می‌کرده‌اند. در دوران انقلاب هند و درگیری‌های با انگلستان که اختلالاتی در وضع حمل و نقل کلی هند ایجاد شده ورود آنغوزه از هرات قطع شده بوده است و در سالهای 58- 1857 در حدود 60- 50 تن آنغوزه از طریق ایران یعنی از بندرعباس و بوشهر به هندوستان برده می‌شده است و شلیمر از قول‌E .Kaempfer در مورد تولید آنغوزه نقل می‌کند که تا 300- 200 سال پیش یعنی تا سالهای 1100- 1000 هجری شمسی در جنوب ایران در لارستان نیز برداشت وسیعی از آنغوزه می‌شده ولی چون ضمن برداشت اغلب گیاه نیز از زمین کنده می‌شده بتدریج گیاه مولد آنغوزه از بین رفته و سالهاست که در آن مناطق گیاه آنغوزه دیده نمی‌شود. https://eitaa.com/AMOZESHVAKARAFRINIGHAEM/170

سلام💓 شب بخیر🌺 امیدوارم روز خوبی رو طی کرده باشید و در ادامه، شب خوش و آرامی رو تجربه کنید و امشب با ادامه 🔴مزاج شناسی از مباحث طب سنتی کنارتون هستیم 🎀شاد باشید

اولين مخلوقات روي زمين گياهان اند؛سپس حيوانات و بعد از اين انسان‌ها. ما براي اين كه طبيعت را خوب بشناسيم اول بايد به خلقت گياهان و سپس حيوانات پي ببريم و بعد سراغ انسان برویم. درشكل گيري گياهان يك بستر زميني دارد، بذر در آن پاشيده مي شود، و آب و هوا و بالاخره پرتو نور خورشيدهم وجود دارد. در گیاهان وجود عناصر چهار گانه و مزاج های حاصل از آنها به وضوح قابل درک است: - گیاهانی که خوردن آنها تنها موجب ایجاد گرمی در بدن می شود معمولا طبعی گرم و تر دارند. - گیاهانی که خوردن و حتی لمس آنها موجب گرمی و تشنگی فوری شده، یا با تکرار مصرف آنها در بدن ایجاد خارش وسوزش می شود، مزاج گرم وخشک دارند. - گیاهانی که موجب دفع حرارت بدن شده، تشنگی را فرو می نشانند و تکرار مصرف آن ها باعث کاهش انرژی می گردد سرد و تر هستند. - گیاهانی که از گرمی بدن می کاهند اما تشنگی را برطرف نمی کنند و با تکرار مصرف آنها در بدن ایجاد خشکی و لاغری می شود، سرد و خشک هستند. مزاج تک تک گیاهان به تفکیک و با جزئیات در بحث مفردات دارویی طبّ سنّتی، ذکر می شود. براي مثال، گردو و خرما، گرم و خشك؛ گلابي و خربزه، گرم و تر؛ گوجه سبز و انار ترش، سرد و خشك؛ و هندوانه و خيار، سرد و ترند. تفاوت طعم، عطر، تندي و ... گياهان مختلف در مناطق گوناگون و با روشهاي نگهداري متفاوت نيز به همين دليل است. قاعده‌ي اوليه: بذر وقتي كاشته شد، طبع زمين را به طبع خودش بر مي‌گرداند. مثلاً اگر 100 نوع بذر متفاوت در يك قطعه زمين بكاريم 100 محصول خواهيم داشت در حاليكه آب و خاك و كود اين 100 نوع بذر يكي است! قاعده ي ثانويه: اگر بذري را در موقعيت جغرافيايي گرم كاشتيم يك محصول گرم مي‌دهد و اگر يك بذر را در يك موقعيت جغرافيايي سرد بكاريم، محصول سرد خواهد داد. بنابراين محصولات اگر چه بذرشان هم واحد باشد به تناسب تفاوت موقعيت جغرافيايي گوناگون؛ مزه، رنگ و ويژگي غذايي متفاوتي از خودشان نشان می دهند .اگر همين بذر را در همدان بكاريم ميزان سوزانندگي اش كمتر است و اگر در رشت كاشته بشود،شيرين خواهد شد( ورامين: گرم و خشك، همدان: سرد و خشك، رشت: سرد و تر).و يا مثلاً كاهو در شمال رنگ روشن دارد، ولي در قم همين كاهو تيره رنگ است. بنابراين هر گياهي يك مزاج اصلي و يك مزاج منطقه اي دارد؛مثلاً سردی كاهوي ورامين کمتر از كاهوي شمال است. 🔴https://eitaa.com/mezajshenasighaem ✔️ https://t.me/mezajshenasighaem 🔴 https://eitaa.com/AMOZESHVAKARAFRINIGHAEM ✔️ https://t.me/AMOZESHVAKARAFRINIGHAEM https://eitaa.com/AMOZESHVAKARAFRINIGHAEM/172

بهار، گرم و تر؛ تابستان، گرم و خشك؛ پاييز، سرد و خشك و زمستان، سرد و تر و اوایل بهار معتدل است. تذكر: فصل طبي به لحاظ زماني، كاملا منطبق بر فصل نجومي نيست. مثلا در بسیاری از مناطق کشور ما، عملا از نیمه اسفندماه، بهار طبّی شروع می شود. فصل بهار مزاج فصل بهار گرم و مرطوب يا به عبارتي معتدل است. بهار خون را به حالت اعتدال مي کشاند، رنگ چهره را سرخ مي کند و گرماي موجود در آن مثل تابستان آن قدر شديد نيست که خون را بسوزاند و رنگ چهره را به زردي بکشاند. مزاج فصل بهار با مزاج کودکان و نوجوانان سازگار است. خونريزي از بيني، تشديد بيماري هاي رواني در افراد سوداوي مزاج، پيدايش جوش و دمل، پيدايش خلط خوني در دهان و حساسيّت از جمله بيماري هاي شايع در اين فصل مي باشد که به علت افزايش خلط سودا در خون بدن مي باشد. براي معالجه بيماري هاي بهاري، انجام فصد خون، حجامت، خوردن انواع مواد ملين ( نرم کننده )، مُدر ( ادرار آور ) و استفراغ آور و پرهيز از پرخوري و نوشيدن مايعات زياد در اين فصل براي رقيق کردن اخلاط زياد شده در خون مفيد است. فصل تابستان مزاج فصل تابستان گرم و خشک است. در اين فصل خلط صفرا در بدن افزايش يافته و خلط بلغم کاهش مي يابد. به همين دليل در اين فصل، افراد صفراوي مزاج (20 تا 40ساله ) آسيب مي بينند ولي پيران ( افراد بالاي 60 سال ) نيرو مي گيرند و حال شان بهتر مي شود. همچنين به علت گرمي و خشکي هوا، افرادي که از نظر جسمي ضعيف مي باشند در شرايط خطرناکي قرار مي گيرند. بيماري هايي که در اين فصل بروز مي کند عبارتند از: تب، لاغر شدن جسم، درد گوش، عفونت چشم و ساير بيماري هاي چشمي و جوش هاي صفراوي ( مثل آکنه ). ميل کردن نوشيدني هاي خنک يا ترش مزه و سبزي ها و ميوه هاي تازه مانند هندوانه، خيار، کاسني، شربت آبليمو، شربت زرشک و... در فصل تابستان مفيد هستند. فصل پاييز مزاج فصل پاييز سرد و خشک است. پاييز فصل کاهش خلط خون مي باشد؛ اين فصل به علت خشک بودن هوا، براي افراد پير مناسب نمي باشد. در فصل پاييز طحال بزرگ تر شده و موجب کم خوني مي شود؛ نيروي هاضمه و نيروي دفعي بدن نيز ضعيف مي شوند. بيماري هاي فصل پاييز که به علت افزايش خلط سودا بروز مي کند عبارتند از: خارش پوستي، اگزما، خشکي و پوسته پوسته شدن پوست، کچلي، انوع سرطان ( زيرا سرطان ها اکثراً به علت افزايش خلط سودا در بدن مي باشند )، بزرگي طحال، تب، تکرر ادرار، درد مفاصل، درد سياتيک، درد پشت و درد ران ها، يبوست، بيماري هاي ريوي، پيدايش يا بروز بيماري هاي عفوني خطرناک مثل سل. خوردن ميوه هاي پاييزي و مرکبات در فصل پاييز بسيار مفيد است زيرا باعث رقيق شدن خون و توليد خون تازه و سالم در بدن مي شود ( بايد از ميوه هاي پاييزي ترش، قبل از غذا و از ميوه هاي پاييزي شيرين بعد از غذا استفاده نمود ). فصل زمستان فصل زمستان داراي طبع سرد و مرطوب است. در اين فصل از ميزان خشکي هوا کم شده و رو به رطوبت مي رود. انجام حجامت در اين فصل توصيه نمي شود، خصوصاً در مورد افراد بلغمي که سرد مزاج هستند. زمستان بيشتر از هر فصل ديگري خلط سودا را از بين مي برد زيرا در آن هوا سرد بوده و روز کوتاه و شب دراز است و بالعکس خلط بلغم را بالا مي برد. بيماري هاي فصل زمستان عبارتند از: بيماري هاي عفوني، سرماخوردگي، گرفتگي صدا، گلودرد، پهلودرد، سنگ کليه و مثانه، پشت درد، بيماري هاي عصبي و سردردهاي مزمن ( مثل سينوزيت و ميگرن ). در اين فصل، مصرف غذاهاي پخته شده و گوشت کباب شده مثل گوشت شتر که داراي طبع گرم مي باشد براي تعادل مزاج افراد بلغمي، بسيار مفيد مي باشد. نکات مهم: * بيشترين ميزان خلط دم که قسمت اصلي خون است در بهار و کمترين ميزان آن در پاييز ديده مي شود. * بيشترين ميزان خلط بلغم در زمستان و کمترين ميزان آن در پاييز ديده مي شود. * بيشتري ميزان خلط صفرا در تابستان و کمترين ميزان آن در زمستان ديده مي شود، زيرا صفرا از سوختن اخلاط دم و بلغم به وجود مي آيد و زمستان فصل توليد اخلاط است نه فصل سوزاندن اخلاط! * بيشترين ميزان خلط سودا در پاييز و کمترين ميزان آن در زمستان مي باشد. * بهار براي همه ي سنين به خصوص کودکان و نوجوانان زير 20 سال ( يعني دموي مزاجان ) خوب است. * تابستان براي افراد پير بالاي 60 سال ( يعني بلغمي مزاجان ) مفيد است. * پاييز براي هيچ دوره اي از عمر مفيد نيست. زيرا در اين فصل، خلط خون و بلغم ( که اخلاط مهم تر خون هستند ) به حداقل ميزان خود در طول سال مي رسند. به همين دليل افراد پير در اين فصل بيشتر مي ميرند و از طرفي خلط سودا در اين فصل افزايش پيدا مي کند. * زمستان براي سنين جواني (20 تا 40 سالگي ) مناسب است چون بلغم در اين فصل افزايش پيدا مي کند و همچنين براي سنين ميانسالي (40 تا 60 سالگي ) به علت حذف سودا از خون مفيد مي باشد. * در طول يک ماه قمري، بيشترين زمان افزايش اخلاط