مجلس پنجم کمپ: هنر اولش بداهه است، آخرش هم بداهه است. هنرها در امتداد یکدیگر پیشرفت کرده و هویتشان در یکدیگر گره خورده است. تراژدی اینکه به کمال خود رسیده است یا اینکه کمدی به کمال خود رسیده است و این دو تبدیل به هنر شده اند هنوز محل تامل است. زیرا این سوال مطرح است که آیا این دو اکنون توانسته اند قصه بگویند یا اینکه ادای قصه را در می آورند؟ 1404/04/21 @teeaart

مجلس ششم کمپ: حقیقت کمدی و تراژدی می تواند ما را به گفتار حضرت زینب سلام الله علیها السلام نزدیک کند. کمدی زشتی را زیبا می کند تا لذت آور شود و نتیجه آن می شود لبخند کنایه آمیز و رویگردانی از آن زشتی. 1404/04/22 @teeaart

مجلس هفتم کمپ: تراژدی ۶ جز اصلی دارد: صحنه نمایش، گفتار، آواز، اندیشه، شخصیت و قصه. اصلی ترین جز قصه است و قصه هم از زندگی حکایت دارد و زندگی نیز از اعمال برمیخیزد. محاکات (تقلید) ما یک علت دارد که پیش میرود و آن غایت است و غایت را اعمال شکل می دهند نه شخصیت ها. اندیشه و شخصیت منجر به رخداد عمل می شوند. پس داستان بر محور شخصیت است و ما را به عارت نزدیک می کند و قصه بر محور محاکات اعمال منتج به سعادت و شقاوت است که ما را به هنر نزدیک می کند. 1404/04/23 @teeaart

مجلس هشتم کمپ: قصه به مثابه روح تراژدی است. و شخصیت به مثابه جسم آن است. قصه همانند آن طرحی است که نقاش کار می کند سپس رنگ روی آن می آید. دو جز تراژدی _یعنی اندیشه و صحنه پردازی_ از هنر دور هستند. یعنی در تراژدی به کار می آیند ولی در تخصص هنرمند نمیگنجند. 1404/04/24 @teeaart

مجلس نهم کمپ: تراژدی یک کل است مانند بدن انسان و اجزایی دارد که این کل را می سازند مانند دست و پا و سر که بدن انسان را تشکیل میدهند. آغاز میانه پایان کل قصه است. اگر از اجزایی که حذف شدنشان به قصه صدمه وارد نمی کند استفاده شود کار عارتی می شود. وحدت با شخصیت حاصل نمی شود با قصه حاصل می شود. 1404/04/25 @teeaart