مجلس هفتم کمپ: تراژدی ۶ جز اصلی دارد: صحنه نمایش، گفتار، آواز، اندیشه، شخصیت و قصه. اصلی ترین جز قصه است و قصه هم از زندگی حکایت دارد و زندگی نیز از اعمال برمیخیزد. محاکات (تقلید) ما یک علت دارد که پیش میرود و آن غایت است و غایت را اعمال شکل می دهند نه شخصیت ها. اندیشه و شخصیت منجر به رخداد عمل می شوند. پس داستان بر محور شخصیت است و ما را به عارت نزدیک می کند و قصه بر محور محاکات اعمال منتج به سعادت و شقاوت است که ما را به هنر نزدیک می کند. 1404/04/23 @teeaart

مجلس هشتم کمپ: قصه به مثابه روح تراژدی است. و شخصیت به مثابه جسم آن است. قصه همانند آن طرحی است که نقاش کار می کند سپس رنگ روی آن می آید. دو جز تراژدی _یعنی اندیشه و صحنه پردازی_ از هنر دور هستند. یعنی در تراژدی به کار می آیند ولی در تخصص هنرمند نمیگنجند. 1404/04/24 @teeaart

مجلس نهم کمپ: تراژدی یک کل است مانند بدن انسان و اجزایی دارد که این کل را می سازند مانند دست و پا و سر که بدن انسان را تشکیل میدهند. آغاز میانه پایان کل قصه است. اگر از اجزایی که حذف شدنشان به قصه صدمه وارد نمی کند استفاده شود کار عارتی می شود. وحدت با شخصیت حاصل نمی شود با قصه حاصل می شود. 1404/04/25 @teeaart

مجلس دهم (آخر) کمپ: شعر از تاریخ فلسفی تر است. روایت تاریخی جزیی است ولی شعر کلی است. تاریخ از آنچه هست سخن می گوید ولی شعر از چیز محتمل یا آنچه ضروری است روایت می کند. 1404/04/26 @teeaart

روضه شب آخر: اینبار برای امام حسین علیه السلام هم روضه خواندند و امام در نقش گریه کننده قرار گرفت. شگفت اینکه در گریه نیز گریه کنندگان ابا عبدالله از خود ابا عبدالله تقلید می کنند.