راهپیمایی اربعین یک تمثیل برای زندگیه. راه درست رو که پیدا کردی، تعلقات و راحتی‌هات رو رها می‌کنی و خودت رو می‌سپری به مسیر و رنج‌هاش، اون‌قدر با پاهای رنجور قدم برمی‌داری تا برسی به جایی که وعده داده شده. پس "سلامٌ علیکُم بِما صبَرتُم"

احساس زمین خوردن و خون‌ریزی درحالی‌که افراد نظاره‌گر به‌جای پیشنهاد کمک بهت می‌خندن

احساس کودکی گم‌شده بودن بین جمعیت و پیدا نکردن بزرگ‌تری که ببردت خونه

احساس پنهان شدن توی کمد و در تاریکی بی‌صدا گریستن

I wanted wisteria over my feet, not red roses around my neck.

احساس این‌که هدیه‌ای که متعلق به تو بوده رو دادن به فرد دیگری و تو نباید بابتش ناراحت باشی

از یادها می‌رم، به تدریج و به نرمی

احساس ساعت‌ها قایم شدن یا رفتن برای این‌که بفهمی کی نگران می‌شه، کی دنبالت میاد و درحقیقت هیچ‌کس، هیچکس

احساس خراب شدن برنامه‌ای که مدت‌ها انتظارش رو می‌کشیدی

افسون نیمه‌‌ی شب باطل می‌شه عزیز دلم.

چندروزه که نیستم، کلا نیستم

Distracted all the time