ممنون می‌شم یه فاتحه قرائت کنین برای جده‌ام که امروز از دنیا رفتن.

احساس می‌کنم ماشین زمانم، احساس می‌کنم در لحظه در تمام جهان گسترده شدم، احساس می‌کنم بخشی از من بین ستارگان نفس می‌کشه، احساس می‌کنم در سینه‌ی تمام آدم‌ها می‌تپم، احساس می‌کنم بخشی از روحم رو در تک تک آدم‌ها جا گذاشتم، احساس می‌کنم با نگاه کردن به چشم‌هاشون تمام داستانشون رو می‌خونم، تمام چیزی که کشیدن رو، تمام راهی که تا اینجا اومدن رو، همه لبخند ها همه اشک ها همه سردرگمی ها همه دغدغه ها و مشغله ها، هر چیزی که تا اینجا آوردن رو.

پایان ترم پنجم.

بالاخره می‌تونم ادامه‌ی کتاب فلسفی درباره ناامیدی که نصفه مونده بود رو بخونم و فیلم ونکا رو ببینم و یه جوری از پس این خشم بربیام

راستی عیدتون مبارک، امیدوارم از مولا زیارت نجف عیدی گرفته باشین 💚

سکّان نفست رو به دست بگیر، راهت رو با کمک ستاره‌ها پیدا کن و هدایت این کشتی رو به امواج نسپر.

بفرمایید تماشای آبیِ آسمان :)

یه سوپرنوا توی سرم پنهان شده که داره همه‌چیز رو در سکوت به ورطه‌ی عدم می‌کشونه

خودم هم نمی‌دونم چی به سرم اومد، تظاهر نکن که می‌دونی. خودم هم نمی‌شناسم این فکر رو، وانمود نکن که می‌شناسی.