دلم یه شادی بزرگ می خواد.

بله دوستان منم کنکوری بودن رو توصیه نمی‌کنم.

حالا اگه ازم بپرسین مگه کنکوری‌ای؟ می‌گم نه این داستان داره.

فرآیند سازگاری، پیوستاری از واکنش‌هاست.

📨 #پیام_جدید 📝 متن پیام : وقتی به عکسای ون‌گوگ نگاه میکنم یه غم عمیقی میشینه رو دلم نمیدونم چرا شاید چون حس میکنم درکش میکنم ~ ونسان ونگوگ خیلی غم‌گین و تنها بود، این رو می‌شه توی رد قلمش دنبال کرد و این غم با دیدنش به من هم منتقل می‌شه. بیشتر هم حس می‌کنم اون ممکن بود درک کنه..

من بی‌موقع غصه می‌خوردم و خروس بی‌محل می‌خوند.

مدام از ذهنم می‌گذره اگه می‌شد اشک‌ها رو جمع کرد و باهاش وضو گرفت، چه استعاره‌ی زیبنده‌ای رقم زده می‌شد.

چه لحظه‌ی شکوه‌مندیه وقتی ورزشکاری که با تمام وجودش تلاش کرده روی سکو می‌پره، پرچم کشورش به‌خاطرش بالا می‌ره و مایل‌ها دورتر از میهن به افتخارش سرودملی پخش می‌کنن، چه احساس ارزشمندی رو با یک ملت به اشتراک می‌ذاره. فکر نمی‌کنم شادی‌های دنیوی زیادی باهاش قابل مقایسه باشن.

Say what you mean, Mean what you say.

هربار فکر می‌کنی ازش عبور کردی و جون سالم به در بردی، مثل گلوله‌ای با سرعت هزارمتر بر ثانیه برمی‌گرده و روی پیشونیت جا خوش می‌کنه.

یه آقای نظریه‌پرداز که اسمش دابروسکی بوده اعتقاد داشته آدم‌هایی که پتانسیل بالایی برای رشد و پیشرفت دارن و مثل بقیه مردم فقط تحت تأثیر نیاز‌های بدنشون یا محیط اجتماعی نیستن، هم نسبت به محرک‌ها حساس‌ترن و هم بالاخره یک جایی از زندگی اضطراب و افسردگی رو تجربه می‌کنن، چرا؟ برای این‌که دچار فروپاشی مثبت بشن! چرا اسمش فروپاشیه ولی مثبته؟ برای این‌که چیزهایی که تحت تأثیر بدن و محیط یادگرفته‌ن رو این‌جوری می‌تونن از ذهنشون بیرون کنن و فراموش کنن، که این اتفاق خوبیه چون باعث می‌شه بتونن خود واقعی‌شون رو پیدا کنن و اصیل باشن که یه سطح بالاتر از رشد و پیشرفت شخصیه و هرکسی بهش نمی‌رسه.