..

..

‌ احساس می‌کنم مدت‌هاست که قفل کرده‌ام.. یا شاید هم در درون خود زندانی گشته‌ام.. نه می‌توانم درست چیزی بگویم.. نه می‌توانم صحبت کنم.. نه می‌توانم بنویسم.. و اما در این میان باز‌هم افکارم افسار گسیخته‌‌اند... ‌

اینسری با این که افکارم به طرز عجیبی رامن.. ذهنم آرومه.. و توی یه آرامش و حالت آروم خاصی هستم...

حتی چند وقته که اصلا نمی‌تونم جواب پیام‌ها رو بدم.. نه که نخوام بلکه واقعا نمیشه واقعا نمی‌تونم جوری که انگار واقعا برام محدودیتی خارج از کنترل پیش اومده.. انگار واقعا قفل شدم.. اصلا اصلــا نمی‌تونم بنویسم.. جواب‌ها در غالب افکار بی‌شکل و نامفهوم بی‌وقت هجوم میارن اما وقتی می‌خوام جوابت رو بدم و برات بنویسم کاملا قفل، کاملا خالی.. تهی...

اما این دفعه حتی به این مرحله هم نمی‌رسم هیچی ارتباطی با حرفا پیام‌ها برقرار نمی‌شه... هیچی حسی، حتی کم عمق، پیدا نمی‌کنم... و در نتيجه هیچی فکر و جوابی توی ذهنم شکل نمی‌گیره...

می‌دونی بی‌ارتباط بودن من با پیام‌ها مثل چیه؟ مثل اینه که به یه هوش‌مصنوعی پیام بدی، اما اینترنتت خاموش و شبکه قطع باشه... تو "ارسال" می‌کنی، ولی "دریافتی" وجود نداره... در نتیجه اساساً بین پیام تو و پلتفرم ارتباطی برقرار نمیشه_ پس نه‌تنها پاسخی نمیده، بلکه سکوتش هم هیچ معنایی نداره...

‌ ‌اینجا سکوت هم دیگر حتی سکوت نیست__ فقط نبودن پیوند ارتباطه..‌ ‌

پس این‌طور نیست که من انتخاب کرده باشم جواب ندم،،

تو دنبال توجه و جواب من می‌گردی، اما در من هیچ کانالی برای معنا شکل نگرفته...

شاید از این بابت متأسفم...

امروز روز جهانی زنان در ریاضیات ئه.