بچه‌ها این کلیپ رو واقعا پیشنهاد می‌دم ببینید واقعا به نظرم ارزش دیدن داره و آدم با تمام وجودش یک‌چیزی رو حس می‌کنه.. و مو به تن آدم سیخ میشه؟! (شما هم همینطور؟ شما چه‌چیزی حس کردید؟)

از اینجا به بعدش ولی....... عظمت خدا....

روتین روزانه من ساده‌ست بیدار میشم و از رنج و غم و درد خود لذت می‌برم!

روتین شبانه‌امم که می‌خوابم ولی خواب مرا گردن نمی‌گیرد.. پس فکر می‌کنم به فکر کردن در مورد فکر کردن فکر می‌‌کنم و این لذت‌بخش نیست رنج حاصل از افکار است که لذت دارد!..

و اما این شب‌ها

‌ ‌ شبــای دل بریدن از همــه.. ‌ شبــای عهد بستن با اسلحــه.. ‌ ‌

‌ احساس می‌کنم مدت‌هاست که قفل کرده‌ام.. یا شاید هم در درون خود زندانی گشته‌ام.. نه می‌توانم درست چیزی بگویم.. نه می‌توانم صحبت کنم.. نه می‌توانم بنویسم.. و اما در این میان باز‌هم افکارم افسار گسیخته‌‌اند... ‌

و نئوس این شد که من پیمانم را شکستم و دوباره به خط‌خطی کردن کاغذ روی آوردم هرچند این هم نمی‌توانم درست خط‌خطی کنم..

حتی چند وقته که اصلا نمی‌تونم جواب پیام‌ها رو بدم.. نه که نخوام بلکه واقعا نمیشه واقعا نمی‌تونم جوری که انگار واقعا برام محدودیتی خارج از کنترل پیش اومده.. انگار واقعا قفل شدم.. اصلا اصلــا نمی‌تونم بنویسم.. جواب‌ها در غالب افکار بی‌شکل و نامفهوم بی‌وقت هجوم میارن اما وقتی می‌خوام جوابت رو بدم و برات بنویسم کاملا قفل، کاملا خالی.. تهی...

خیلی چیز می‌خواستم بگم خیلی چیزا هم می‌خوام که بگم اما نمی‌تونم؟! چرا؟! به محض اینکه میام بنویسم مغزم می‌گه بای‌بای. اصلا یادم نمیاد چی می‌خوام بگم ولی انقدر چگالی زیادی دارن که واقعا توی کله‌ام احساس عجیبی دارم حسش هم مثل مه سیاه سنگین میمونه...

‌باشد که هرگز...