جالب، پربار و قشنگ بود

قدم نو رسیده مبارک باشه، بسلامتی و برکت

زنده‌باد آخوند

بنده سخنرانی‌های شیخ‌اسماعیلم.

شب، یک غم صیقل خورده در عمق خودش داره. اگر گرفتارش بشی مجبور به حس کردن میشی و با ستاره ها سرزمینی در دل میسازی پر از عشق‌. و کافیه که این ساخت و ساز ها و پرورش دادن‌های دل زمین‌گیر بکنه آدمی رو، که مرهمش فقط اشکه. اشک‌ها در لحظاتی که تاجران افکار مشغولیتی دارند؛ هستند، که باشند و تسکین نام بگیرند. اشک هم فقط زمانی تار میکنه چشم رو که صدایی از ته دل بشنوه. از دل ترک خورده و لب‌پر شده‌ای مثل کاسه چینی جهاز مامان. صدا و آوایی وهم‌انگیز که باید چشم ببینه تا به حقیقت پشت ابر برسه. ابرهم این وسط گرفتار صدا میشه و اشک‌هاش رو به زمینی ها میبخشه و غرامتش رو میده. صدا از انتهای دل، اهل گریه رو صدا میزنه و مشتاق انتظار شبی زیر پتو رو میکشه تا رخصت سرباز کردن آب گرانبهای اشک رو بده‌. صدای توان بخش باعث دل مشغولی وجود میشه و اشک رو میفرسته برای جلوگیری از کپک زدن چشم‌های پراز حرف. جسم سنگین تاریکی به وجود میرسه و انسان غم‌زده رو با تن سرد نسیم به دنیای دیگه‌ای میبره. چیه این شب؟

بالاخره این زندگی برای کیه؟

من بی‌تو قرار نتوانم کرد یا علی‌ٌ‌اکبر