از عمق ناپیدای مظلومیت ما، صدایی آمدنت را وعده میداد.
و ما هرچه استقامت، از این صدا گرفتیم و هرچه تحمل،
از این نوا دریافت کردیم.
رایحهات که مژده حضور تو را بر دوش میکشید مرهمی
بر زخمهای نو به نومان بود و جبر جانهای شکستهمان.
دردها همه از آن رو تاب آوردنی بود که آمدنی بودی.
تحمل شدائد از آن رو شدنی بود که ظهورت شدنی بود
و به تحقق پیوستنی. سنگینی بار انتظار بر پشت ما،
سنگینی یکسال و دوسال نیست
سنگینی یکقرن و دوقرن نیست.
تاریخِ انتظار و شکیبایی ما به آن ظلم که در عاشورا بر ما رفته است برمیگردد،
به آن جنایتی که دست و پای مردانگی را برید.
از آن زمان تاکنون ما به آب حیاتِ انتظار زندهایم،
انتظار ظهور منتقمِ خون حسین.
انتظار و بردباری مارا وسعتی است از هابیل تاکنون و تا برخاستن فریاد جبرئیل در زمین و آسمان و آوردن مژدهی ظهور امام زمان.
آری و در آن زمان هستی حیات خواهد یافت، عشق پر و بال خواهد گشود و در رگهای خشکیده علم، خون تازه خواهد دوید و انسان بر مرکب رشد خواهد نشست و
عروج را زمزمه خواهد کرد.
ولادتت مبارک، ای سپیده دم صبح زندگیما.
هدایت شده از محمد مهدی فاطمی صدر
بسیجیهای مکتبی ایرانی در زیارت شهیدانشان چه میگویند؟ السلام علیکم یا انصارالله. دگوریهای سکولار ایرانی در خطاب جاویدنامهاشان چه میگویند؟ سلام سوسیس...