چه عالی و چه پرتقالی.

گاهی وقتا کلمه‌ها یا جمله‌هایی هستن که حتی با یک نیم نگاه هم، عمق زیادی از مطالب و جملات دربارشون نوشته میشه و به ذهن میاد. چه‌جالب

دسته عکس‌هایی که معنا، کلمات، خاطرات، بغض گلوگیر و عزیز قلب داره

یخورده فکرکردن درباره انسان، ذاتیت، موجودیت و رفتارش و صد البته خودمون بنظرم باعث این میشه که خیلی از کارهایی رو که قبلا میکردیم حتی ناخودآگاه رو دیگه تکرار نکنیم. چیزهایی که توی افراد دیگه میدیدیم و حتی دربارش صحبت هم میکردیم درحالی که خودمون هم مثل اون شخص مورد صحبت قرار گرفته، بودیم.

ما تو را عزیز می‌داریم. پدرت اینطور خواسته بود. ما تو را عزیز می‌داریم. روز میلادت، روز صف‌های طویل ما در گل‌فروشی‌ها و شیرینی‌فروشی‌هاست. روز هدیه خریدن‌ها. جشن گرفتن‌ها. آذین بستن‌ها. روز بغل‌ها. ما تو را عزیز می‌داریم. و از یمن وجود تو مادرانمان را و زنانمان را بزرگ‌ می‌داریم. تو خانوم همه خانوم‌هایی. داشتی باز مادر می‌شدی؛ پست‌های زن‌نشناس، دخترکش‌های سیه‌قلب نگذاشتند. لعنت به هرکه عزیزت نداشت. روز میلادت مبارک دختر محمد عربی ما.

عجیبه. اینکه یه اپلیکیشن، یا بهتر بگم یک وسیله‌ای برای به اصطلاح بهتر زندگی کردن که البته بیشتر گند زده به زندگی مردم، چطور میتونه جوری اثر بزاره روی مغز و ذهن قشر های مختلف که پیرمرد درحال مرگ تا یک بچه اول‌‌ابتدایی رو درگیر خودش بکنه و اون برنامه بشه جزوی از روتین زندگی آدمیزاد و براش عادی باشه. واقعا تأسف‌باره. و تأسف‌بار تر اینه که خانواده اون کودک ایرادی نمیگیره به این کار و اهمیتی نداره براش و به این موضوع فکرنمیکنه که چیز بد و نامناسب سن فرزندش پخش بشه و اون کودک ببینه اون ریلز یا ویدیو رو، مضحک و نگران کننده‌ست، که چطور قراره جامعه سپرده بشه دست این نوع افردا و فقط خدارحم کنه

یادش‌بخیر، راهنمایی که بودیم یه دختره بود سال آخر خبر عقدش اومد، موقع امتحان‌های نهایی هم فیلم عروسی باشکوهش پخش‌شد. الان شنیدم میشینه توی بوفه تیزهوشان متوسطه‌دوم و خوراکی میفروشه به دخترای خرپول خرخون