فکر کنم اسم گذاشتن روی احساسات سخت ترین کار دنیا باشه

و میدونی واقعا عجیبه. و ترسناکه. تنهایی و گم‌شدن و اینکه فکر کنی تا آخر عمر گمشدی. وحشتناکه. ایت سرگردونی اونفدر ممکنه عجیب، وحشتناک باشه که یسری برن خودکشی و اینا. ولی میدونی حتنا همیشه یه راهی هست. باید باشه. یه امیدی، یه نوری. یه زندگی خوبی.

بهت قول میدم که هست فقط قسمت سختش اینه باید براش تلاش کنی.

دلیل که خیلی داره. کلی دلیل هست. عجیبه اگه یمی گم نشه.

من فکر میکنم خدا مارو خلق کرد و از خودش دور کرد تا پیداش کنیم. که ببینه میتونیم پیداش کنیم؟

خیلی ناراحت کننده نیست که ما تو دنیایی هستیم که هر لحظه شیطان میخواد ما رو از خدا دور کنه؟ من میترسم و از این حس تنهایی و غریبی بدم میاد. از دنیا بدم میاد از ظلم آدم ها بدم میاد از اینکه انگار همه چی وله بدم میاد . ناراحت کننده؟ من میتونم گریه کنم بابتش. ولی ولی ولی شیطان هرچقدرن تلاش کنه، توکه داری اینارو میگی یعنی تا یه جایی ازش خبر داری. و خدا تورو دوستت داره. دوستت داره که اینارو میدونی.

میدونی یاد چی افتادم؟ اعتکاف که رفته بودم یه حاج آقای خوش صحبت ولی (توهین نباشه به حاج آقا ها) قهرقهرو اومده بود برامون صحیفه سجادیه میخوند.

یه جای این صحیفه توی یکی از دعا هاش خیلی جالبه که میگه خدایا وسوسه های شیطان مثل خون درون رگ های من جاریه

و از خدا میخواد ازش مواظبت کنه

خیلی عجیبه ها

و میدونی تاریکی انفدر زیاد شده، و زیاد "به نظر" میاد که آدم با خودش میگه همه چی تموم شد. درحالی که محدوده دید اون ضعیفه.

منظورم رو میگیری؟