پذیرش، مقدمه‌ی تغییره

همگان تنها نیستند و همگان هنوز از مادر زاده نشده‌اند

چه روز دوست نداشتنی‌ ای بود

درخشندگیت رو از چیزی می‌گیری که می‌سوزوندت

برق چشمهات رو که پنهان می‌کنی، ستاره می‌درخشه و وقتی اشکهات رو حبس می‌کنی، آسمون به جات گریه می‌کنه

پیچک‌ها در پناه پل

صبر هرگز خوشایند نمی‌شه

زمان، در نهایت و به هر نحوی که شده، خود را از شیار پنجره می‌انداخت تو، روی پوست و استخوان‌هایمان می‌نشست و مطمئن می‌شد که دل‌بسته نمانیم، دست‌هایمان را از هم دور می‌کرد و فاصله‌ها را دوست داشت