چه وحشتی، آمیخته با دریای غم، دستهاش رو دور گلو حلقه می‌کنه و سیل اشکی به راه می‌اندازه که تمومی نداره میگم بارالها من چقدر کوچیکم و زیر چادر نمازم قایم می‌شم، با ترس زمزمه می‌کنم لا اله الا انت سبحانک انی کنت من الظالمین... نجاتم میدی؟

توی این آهنگ یه جمله هست که می‌گه Let's get drunk on our tears و فکر می‌کنم حس بعد از شدید و طولانی گریه کردن Is like having a hangover

ای منتقم، ای منجی! السّاعَه، العَجَل...

مدت‌هاست انگار زیر آبم یا توی خواب، هیچ‌چیز حقیقتا واقعی جلوه نمی‌کنه

نذار آتش خشمت الو بگیره اگه فقط قراره از درون بسوزوندت و در بیرون کار سودمندی ازت ساخته نیست.

برای کسی که می‌خواد یاد بگیره، همه‌چیز معلم‌ه

ترس، ایمان رو برمی‌انگیزه. جرقه‌ی احساس نیاز به اعتماد و اطمینان به موجودی متعالی رو می‌زنه. احتیاج به دونستن اینکه با وجود هر پدیده‌ی ترسناکی من در نهایت در امان هستم، چون او هست ترسی بر من نیست چراکه اگر به من آسیبی برسه او جبران می‌کنه.

جَبّار؛ بسیار جبران کننده

"Ophelia"

احتمالا اصل همین باشه که تو چه رنگی و چه تصویری از خودت در ذهن جهان به جا می‌ذاری قبل از رفتن، چه تفاوتی ایجاد می‌کنی که ارزش مرگ‌های زیبا در راه حق رو داشته باشه

*تا دقیقه‌ی سه غمی شبیه غم کهکشان داره