📪 پیام جدید
چطوری رنگ پوست صورت درمیارییی؟ واقعا فوق العاده ست
~ خطای ادراکیه، یه نوع خطای دید. خطوط یا حتی نقاط رو وقتی به اندازهی درست جاهای درست بکشی این حس رو ایجاد میکنه که واقعاً رنگ جدیدی ایجاد شده درحالیکه در چشم ما دارن ترکیب میشن.
مثلاً این دوتا نقاشی در سبک پوینتیلیسم از پل سینیاک رو ببین، وقتی زوم کنی فقط یه عالمه نقطه با رنگهای مختلف میبینی ولی در نمای کلی منظره رو با دقت خیلی خوبی به تصویر کشیده.
آسونترین کار دنیا اینه که بذاری کمالخواهی جلوت رو بگیره. بخوای از پلهی اول نردبون فقط با برداشتن یک قدم، به پلهی صدم برسی و بگی اگر با اولین قدم ممکن نیست پس اصلاً اون چیزی که اون بالاست رو نمیخوام؛ چون تمام میوههای آبدارِ روی درخت، دلخواه بهنظر میرسن و نمیشه همهشون رو چید بِالکُل از دستیابی به اون یکی-دوتایی که چیدنشون ممکنه هم انصراف بدی. متوجهی؟ تنها نتیجهی این طرز فکر اینه که خودت رو در آزادی انتخابت محبوس میکنی.
باید این شجاعت رو داشته باشی که آهسته و پیوسته پیش بری، اون چیزهایی رو که در حال حاضر میتونی بهشون برسی رو محکم بگیری؛ در عین حال که حواست هست تا خط پایان چه مقدار مونده، این رو در ذهنت داشته باشی که تنها چیزی که بهش تسلط داری همین لحظهی کوتاه و همون چیزیه که در این لحظه میتونی انجام بدی تا یه ذره از لحظهی قبلت جلوتر باشی نه بیشتر؛ و همین کافیِ کافیِ کافیه.
میخواستم بیام بنویسم "درسته که توی باشگاه به اندازهی شخصیتهای سریال فرار از زندان عرق میریزی، ولی آخرش در اثر جوشش آدرنالین واقعاً حس میکنی از زندان فرار کردی" بعد دیدم که نه اینطوریام نیست دارم پس میافتم. 👨🦯
هدایت شده از بالکن
در رابطه با بحثی که توی برکه هست باید بگم که:
به قول آقای دانشمند شاید اون فرد خود شخص حسین علیه السلام رو دوست داشته باشه اما امام حسین علیه السلام رو نه!
محبتی که به اطاعت ختم نشه، محبت سالمی نیست! دوست داشتن امام یعنی اطاعت کردن از امام و حجاب یک امرِ ولایتی و حکومتیست.
قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ ۗ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ
بگو: اگر خدا را دوست دارید، پس مرا پیروی کنید تا خدا هم شما را دوست بدارد، و گناهانتان را بیامرزد؛ و خدا بسیار آمرزنده و مهربان است.
۳۱/آل عمران
📪 پیام جدید
واقعا بیخیال
خستگی بلای قرن نیست
کج فهمی بلای قرنه؛حداقل تو ایران...
~ :))
افلاطون "عشق" رو دلتنگی برای عالم حقیقی میدونه که در اثر دیدن زیباییهای طبیعی که یادآور جهان بالاترن به وجود میآد و انسان رو به سمت شناخت حقیقت اصیل و خیر مطلق سوق میده، به همین خاطر هم اون رو به نردبانی تشبیه میکنه که از جهان مادی ما رو فراتر میبره و به سمت معنویت هدایت میکنه.
خیلی اوقات جوابی که لازم داری جلوی چشمته، اینقدر بیقراری میکنی که نمیبینیش؛ چیزی که دنبالش میگردی همونجاست، اونقدر تقلا میکنی که بهش نمیرسی. نفس بکش، آروم باش، میفهمی.
*همون موقعی که داری میون مکالمه این عبارت رو استفاده میکنی که "نمیدونم چرا ..." هم حتی میدونی، فقط نگاهت رو برگردوندی.