عیدتون خیلی مبارک باشه. ⭐️ این آیه رو برای عیدی گرفتن از خدا بخونین: «قَالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ اللَّهُمَّ رَبَّنَا أَنزِلْ عَلَيْنَا مَائِدَةً مِّنَ السَّمَاءِ تَكُونُ لَنَا عِيدًا لِّأَوَّلِنَا وَآخِرِنَا وَآيَةً مِّنكَ وَارْزُقْنَا وَأَنتَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ» ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ ﮔﻔﺖ : ﺧﺪﺍﻳﺎ ! ﺍﻱ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﻣﺎ ! ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ مائده‌ای ﻧﺎﺯﻝ ﻛﻦ ﺗﺎ ﻋﻴﺪﻱ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻫﻞ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎ ﻭ ﻧﺴﻞ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺎ ، ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺍﻱ ﺍﺯ ﺳﻮﻱ ﺗﻮ ; ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﺯﻱ ﺑﺨﺶ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﻭﺯﻱ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻧﻲ .(١١٤)

کل شب رو بیدار بودم و سخت می‌فهمم آقای کوهوت داره چی می‌گه ولی حس می‌کنم حرفش با خلقت انسان در رنج جوره و ازش خوشم میاد. (وضعیت ایده‌آل: optimal frustration)

به علاوه، مزه‌ی چای و نونی که توی سرمای سرصبح خوردم من رو یاد خاطراتی انداخت که در هر موقعیتی به جز حالا که یک ساعت و نیم بعد امتحان دارم می‌تونست اشکم رو دربیاره.

و این بود ترم یک ارشد.

☫

وای که چه‌قدر راحته از دور به ماجرایی که گذشته نگاه کنی و بگی کاملاً می‌شد حدس زد چه اتفاقی قراره بیفته.

اما در حقیقت فرق بین اونی که درک درستی از قضایا داره و ارتباطشون رو درک می‌کنه با اونی که به تکه‌های پراکنده نگاه می‌کنه اینه که اولی می‌تونه از قبل پیش‌بینی کنه و پازل رو پیشاپیش بسازه درحالی‌که دومی تازه بعد از وقوع ماجرا می‌فهمه هر تکه به کجا تعلق داشت و توهم برش می‌داره که من می‌دونستم. (آره می‌دونستی اما در کنار صدتا احتمال دیگه که اگه هر کدوم از اون‌ها هم واقعی می‌شد فکر می‌کردی نظر تو هم بر اون بود!)

انسان کوچک بیچاره باید همه‌چیز باشه؛ دینی، سیاسی، علمی، اقتصادی، کاری و و و... سخت و خسته‌کننده‌ست، راه دررو هم نیست.