این‌ها توی مغزم راه می‌رن:

پارچه‌ی سفید رو بکش روی سر خاطرات مرده‌ت

وقتی از درد حرف می‌زنه بهش نگاه کن، به خطوط کنار چشماش، به نگاهش که گره می‌خوره به گل فرش، به لب‌هاش که از دوطرف -به طور نامحسوسی- خم می‌شن، به کندی کلماتش، به سکوت بی‌موقعش

بعد خودم رو توی گلدون پیدا کردم

اشک‌ها می‌تونن مضمون نداشته باشن

آلبالوها امروز مزه‌ی دل‌تنگی می‌دادن

راستی غدیرخم برکه بود =)

اون‌شب تا صبح بیدار موندیم، کاملاً هشیار نبودم و کلی حرف داشتم که هیچکدوم رو نگفتم، به جاش دائماً در جواب جملاتش که می‌خواست قانعم کنه هی گفتم عزیزم من که دیگه برام مهم نیست

من به‌طور کلی آدمی که شما فکر می‌کنین نیستم

چند روزه می‌خوام یه سری عبارات رو بنویسم یا بازگو کنم، تبدیل می‌شه به آخ! و صامت می‌مونم

هروقت خواستی بفهمی که من نسبت به تو چگونه هستم، نگاه کن به خودت، ببین من در دل تو چگونه‌ام. به دل خودت مراجعه کن! ببین وضع من در دل تو چگونه است. از آن کشف کن که وضع تو هم در دل من به همان کیفیت است؛ یعنی اگر تو به من محبت می‌ورزی، بدان که من هم به تو محبت می‌ورزم. اگر مرا دعا می‌کنی، بدان که من هم تو را دعا می‌کنم. امام کاظم علیه‌السلام فرمود.

"You gotta believe in the poetry."