بعد مثلاً فکر کنین اینجا تنها مجراییه که از طریقش با آدمای دیگه در ارتباطم و این خیلی بده که اصلاً هیچیِ هیچی ازتون دریافت نمیکنم
من فکر میکنم که باید دست خودمون رو بگیریم و بلندش کنیم، خاک لباسش رو بتکونیم، دستی به سرش بکشیم، علایقش رو یادش بیاریم
هیچکس اونقدر اهمیت نمیده، خودت باید اهمیت بدی
کم یا زیاد، هنوز مونده و ما باید تمومش رو زندگی کنیم، قرار نیست زندگی رو درحالیکه دستنخورده تحویل بدیم و بریم، و فکر نمیکنم اونقدر طولانی بشه، در نهایت با یه پلک به هم زدن همهش مرور میشه و اگه قراره تماشاش کنیم بهتره تلاش رو ببینیم نه تسلیم شدن
آدم تا جایی راضیه که تنهایی انتخاب خودش باشه، یه وقتی متوجه میشی دیگه تنهایی رو نمیخوای اما گزینهی دیگهای وجود نداره که بسیار ناامیدکنندهست