دیروز داشتم انیمیشن ایرانی میدیدم و واقعا کمبود کیفیت تو ذوق آدم میزد و اون لذت دیدن رو از مخاطب میگرفت.

اگه واقعا انیمیشن ساز های ما در همین حد بودن اینقدر ناراحت نمیشدم و اینقدر تو ذوقم نمیخورد. واقعا الان ما میتونید در حد انیمیشن های جهان باشیم ولی نیستیم، میتونیم گرافیک عالی برای انیمیشن یا حتی کارتون هامون داشته باشیم ولی ندارم و این ناامید کنندس؛ این نشون دهنده‌ی کم بودن استعداد نیست این یعنی داره کوتاهی میشه.

یک موضوع دیگه بحث داستان و ماجرای اون انیمیشنه و داره دربارش کوتاهی میشه، نه اینکه خوب نیستن نه با توجه به داستان ها و ماجراهایی که کشور ما داشته این داستان ها واقعا کوتاهی به حساب میاد؛ چرا از این قالب رنگارنگ این کشور و بزرگانش ایده گرفته نمیشه یا اگر هم گرفته بشه به صورت درست و مناسب بهش پرداخته نمیشه تا حرفی برای گفتن داشته باشه.

الان که جنگ، جنگ نمایش و رسانس‌ نباید کوتاهی کرد، الان‌ وقتیه که میشه بدون حرف و اسلحه فقط با فیلم، سریال، انیمیشن حرف درست رو به کل دنیا بزنیم و متاسفانه در تمامش ضعف و کوتاهیه‌ قابل توجهی مشاهده میشه. از بچها‌ی انیمیشن، کارگردانی و حتی نویسنده‌نویسندهای عزیز و توانمند کشور تمنا میکنم این موضوع رو جدی بگیرید انیمیشن های الان دیگه برای سرگرمی بچها نیستن الان سلاحن‌ که میتونن کشنده‌ی حقیقت باشن. شما توانایی و استعدادشو دارید.

___‌

عاشق نقاشی با قلمو و رنگم؛ دوست دارم یه بوم بزرگ بذارم جلوم و تا میتونم با رنگ های عجیب روش نقاشی بکشم.

اگه قبل از هرکاری فکر میکردم الان آدم خوشحال تری بودم.

I see my reaction in your eyes.

سریال مورد علاقه‌ی جدیدم رو بهتون معرفی میکنم " When the devil calls your name " , جدا از بحث اعتقادی به عنوان سریال و سرگرمی خوبه و دیالوگ های به نسبت خوبی داره و از همه مهم تر بازیگران مورد علاقه ✨️؛ ژانرش بیشتر تخلیه ولی یه نخ ملودرام هم داره؛ من خیلی دوسش داشتم به چند دلیل اولیش چون شخصیت مورد علاقم آسیب میدید، دومیش چون تقریبا*اصلا کلیشه نداشت و عاشقانه نبود، من رو یاد هندوانه و اتفاقی دیدمت می انداخت و البته دوباره هیجده سالگی ولی یه فرق بزرگ داره که در روند فیلم متوجه میشید. خلاصه که میتونه جزو فیلم هایی باشه که توی گالریم‌ می‌مانند.