واقعا اصیل ترین فرهنگ، خوشمزه ترین غذا، زیبا ترین نوستالژی و رنگارنگ ترین رنگ ها مطعلق به ماست.
پس آرزو هایمان چه ؟
آرزو هایمان تنها خوشحالیه بی قید و شرط است، تنها لذتی که در جای جای قالیچه قدیمیِ خانه مادربزرگ بود، همان خوشحالیه بعد از شنیدن تعطیلی مدرسه به خاطر برف، همان خنده های از ته دلی که شنونداش من بودم و دختری که تا سپیدم پا به پایم بیدار بود زیر پتویی در حیاط خانه مادرجون. آرزوهایمان همینقدر کوچیک اند؛ همینقدر دست یافتنی، همینقدر ساده و بی پروا.