صبح بدترین خوابِ دوم عمرم رو دیدم‌ و حالا دیگه زندگی بس. لعنتش کنه خیلی واقعی بودد.

حدود یک ماه از این پیام میگذره.. امشب شب آخریه که مهمون آقا امام رضا و آقای شهیدم. درحال بارگزاری..

در حال بازگشت به خونم بعد از ۳۰ روز مشهد بودن

الان دیگه مشهدی حساب میشم نه؟

قلمم‌ خاموش شده؛ نمی‌دونم چرا

روز اول پشیمونی برای اومدن به این دوره از چشمام و حرف هام می‌بارید. من دختری نیستم که بتونم راحت ارتباط بگیرم و راحت با دیگران صمیمی بشم. دختری نیستم که روابط اجتماعی خیلی خوبی داشته باشم و نمیدونم چرا اولین باری که قضیه این دوره مطرح شد با کمال میل قبول کردم. نمیدونم چرا قبول کردم سی روز از خانوادم دور باشم و با دخترایی سر کنم که تا بحال حتی هم کلام هم نشده بودم. یادمه زمانی که بحث رفتن بود دلم از دنبا گرفته بود و به قصد قرار از مشکلات و پناه به امام رضا به چییز دیگه‌ای حتی فکر هم نکردم. امروز آخرین روز از دوره بود و حالا تموم شد. من خیلی چیزا توی این مدت شاید بلند فهمیدم و مهم ترینش این بود که فهمیدم خدا خیلی خیلی منو دوست داره. شما رو سر راهم قرار داد تا این دوری قابل تحمل بشه. مطمعنم که تصاویر این روز ها دلیل لبخند چند ثانیه قبل از مرگم خواهند شد.

تلگرام ایتا شده یا ایتا تلگرام؟😂

چقع پنسنده‌ اینطری

بچها راجب دوره براتون میگم

کاش دستمو‌ به پنجره فولاد بسته بودم.

اینکه باید از ۲۸ شهریور برم دانشگاه کارمای‌ مسخره کردن بچه مدرسه‌ای هاست؟

کاش از این آماری که به تازگی برام نازیبا شده بیرون میومدیم