‍ 🗒️ تفاوت‌های منابع انسانی حوزه سلامت ایران و چین ◼️ تحلیل راهبردی | دکتر مهدی نادی، عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا و نایب رئیس انجمن دوستی ایران و چین: نظام‌های سلامت ایران و چین، هر دو با جمعیت قابل توجه و ساختار دولتی گسترده، مسیرهای متفاوتی را در مدیریت منابع انسانی حوزه سلامت طی کرده‌اند. در حالی که ایران با سابقه طولانی در آموزش پزشکی و نظام ارجاع نسبتاً تثبیت‌شده، از کمبود نیروی پرستاری و توزیع نامتوازن رنج می‌برد، چین با جمعیت ۱.۴ میلیاردی و نظام سلامت چندلایه، با چالش‌های متفاوتی در مقیاس انبوه مواجه است. این نوشتار به بررسی تطبیقی مهم‌ترین تفاوت‌ها در چهار محور آموزش، توزیع، نظام استخدام و مهاجرت نیروی انسانی می‌پردازد. ◻️ نظام آموزش و تربیت نیروی انسانی ➖ ایران ▫️ آموزش پزشکی: ظرفیت پذیرش دانشجوی پزشکی در ایران طی دو دهه اخیر رشد چشمگیری داشته؛ به‌طوری که امروز با مازاد پزشک عمومی در برخی استان‌ها مواجهیم، اما تخصص‌ها و فوق‌تخصص‌ها در مناطق محروم با کمبود شدید روبه‌رو هستند. ▫️ پرستاری: بحران کمبود پرستار در ایران جدی است. نسبت پرستار به تخت بیمارستانی در ایران حدود ۰.۸ تا ۱.۲ است، در حالی که استاندارد جهانی ۲.۵ تا ۳ پرستار به ازای هر تخت را توصیه می‌کند. ▫️ مهاجرت آموزشی: ایران به‌عنوان صادرکننده دانشجوی پزشکی به کشورهای منطقه (هند، چین، اروپای شرقی) نیز شناخته می‌شود؛ دانشجویانی که پس از بازگشت با چالش تطبیق مدارک مواجه‌اند. ➖ چین ▫️ مقیاس عظیم آموزش: چین سالانه بیش از ۲۰۰ هزار دانشجوی پزشکی تربیت می‌کند؛ رقمی که در جهان بی‌نظیر است. با این حال، کیفیت آموزش بین دانشگاه‌های سطح اول (مانند پکن و شانگهای) و دانشگاه‌های استانی تفاوت فاحشی دارد. ▫️ آموزش طب سنتی چینی: چین تنها کشوری است که طب سنتی را به‌صورت نظام‌مند و موازی با پزشکی مدرن در دانشگاه‌ها آموزش می‌دهد و میلیون‌ها نیروی انسانی در این بخش فعال‌اند. ▫️ آموزش پرستاری: برخلاف ایران، چین در دو دهه اخیر ظرفیت آموزش پرستاری را چند برابر کرده و امروز تعداد پرستاران ثبت‌شده در چین از ۵ میلیون نفر گذشته است. ◻️ توزیع جغرافیایی و عدالت در دسترسی ➖ ایران ▫️ شکاف شهری-روستایی: تراکم پزشک متخصص در تهران، اصفهان و شیراز چندین برابر استان‌هایی مانند سیستان و بلوچستان، خراسان جنوبی و ایلام است. ▫️ طرح نیروی انسانی (طرح سلامت): دولت ایران با اجرای طرح‌های اجباری خدمت در مناطق محروم (طرح نیروی انسانی برای پزشکان و پیراپزشکان) تلاش کرده این شکاف را کاهش دهد، اما پایداری این سیاست همواره مورد بحث بوده است. ▫️ مهاجرت داخلی: پدیده «مهاجرت از مناطق محروم به مراکز استان‌ها» در میان پزشکان متخصص رایج است که نظام ارجاع را در مناطق دورافتاده فلج کرده است. ➖ چین ▫️ شکاف شرق-غرب: در چین، توسعه‌یافتگی اقتصادی شرق (شانگهای، گوانگژو، پکن) در مقابل غرب محروم (سین‌کیانگ، تبت، گانسو) تفاوت عظیمی در تراکم پزشکان و کیفیت خدمات ایجاد کرده است. ▫️ سیاست «پزشک خانواده»: چین از سال ۲۰۱۶ برنامه ملی «پزشک خانواده» را با هدف پوشش ۱۰۰ درصدی جمعیت روستایی و شهری اجرا کرده است. در این طرح، میلیون‌ها پزشک عمومی و بهورز آموزش دیده‌اند. ▫️ بهره‌گیری از فناوری: چین برای جبران کمبود پزشک در مناطق دورافتاده، به‌طور گسترده از روش پزشکی از راه دور و هوش مصنوعی در غربالگری استفاده می‌کند؛ رویکردی که در ایران هنوز در مراحل ابتدایی است. 🔗 متن کامل تحلیل را در سایت اندیشکده بخوانید. 🇨🇳 اندیشکده تین‌ شیا @tianxia_ir

🎧 اهمیت به خانواده ◼️ پادکست | آشنایی با رهبر چین | قسمت چهارم: در این مجموعه ما روایتگر داستان حضور شی جین‌پینگ، رئیس جمهوری خلق چین در کنار مردم هستیم و جزئیات زیادی از شیوه حکومتداری و زندگی وی را بازگو می‌کنیم و با هم خواهیم دید که رهبر چین چگونه به گفته "من خودم را فدا می کنم ولی مردم را مأیوس نمی کنم " عمل می‌کند. 🇨🇳 اندیشکده تین‌ شیا @tianxia_ir

🗒️ پیروزی ژاپن، امید چین ◼️ یادداشت تحلیلی | سعید زعیمی، پژوهشگر حکمرانی در سلسله یادداشت‌های تحلیلی برای اندیشکده تین‌ شیا می‌نویسد: فصل اول: اژدهای زخمی؛ از غرور امپراتوری تا سقوط دودمان مانچو | قسمت دوازدهم: پیروزی ژاپن، امید چین: ➖ در آغاز قرن بیستم، بسیاری از چینی‌ها با حسرت به ژاپن نگاه می‌کردند. این دو کشور از یک تمدن آسیایی برخاسته بودند و هر دو در برابر فشار قدرت‌های غربی قرار گرفته بودند؛ اما سرنوشتشان به‌تدریج از یکدیگر فاصله گرفته بود. چین همچنان زیر بار شکست، نفوذ خارجی و ضعف حکومت قرار داشت، درحالی‌که ژاپن با سرعت به سوی ساختن ارتشی نیرومند، دولتی متمرکز و اقتصادی جدید حرکت می‌کرد. ➖ ژاپن پس از اصلاحات میجی نشان داده بود که یک کشور آسیایی می‌تواند علوم، فناوری و سازمان نظامی غرب را فراگیرد، بدون آنکه استقلال سیاسی خود را از دست بدهد. برای بسیاری از روشنفکران چینی، موفقیت ژاپن فقط پیشرفت یک همسایه نبود؛ پاسخی عملی به پرسشی بزرگ بود: آیا می‌توان مدرن شد و همچنان یک ملت آسیایی باقی ماند؟ ➖ این پرسش زمانی اهمیت بیشتری یافت که در سال ۱۹۰۴ جنگ میان ژاپن و روسیه آغاز شد. دو قدرت بر سر نفوذ در منچوری و کره با یکدیگر رقابت می‌کردند؛ مناطقی که مستقیماً با امنیت و منافع چین ارتباط داشتند. بااین‌حال، دولت چین آن‌قدر ضعیف بود که نتوانست درباره سرزمین‌ها و منافع خود نقش تعیین‌کننده‌ای داشته باشد. ➖ بخش بزرگی از جنگ در خاک چین رخ داد، اما تصمیم‌های اصلی را روسیه و ژاپن می‌گرفتند. این وضعیت خود نشانه‌ای از بحران حاکمیت چین بود. کشور به صحنه رقابت قدرت‌های دیگر تبدیل شده بود و حکومت چینگ تنها می‌توانست نظاره‌گر نبردی باشد که آینده بخشی از سرزمینش را تعیین می‌کرد. ➖ در آغاز، بسیاری باور نداشتند ژاپن بتواند روسیه تزاری را شکست دهد. روسیه یکی از قدرت‌های بزرگ اروپا بود؛ ارتشی گسترده، منابع فراوان و سابقه‌ای طولانی در جنگ داشت. در مقابل، ژاپن هنوز در نگاه بسیاری کشوری کوچک و تازه‌وارد به جهان قدرت‌های جدید به‌شمار می‌رفت. ➖ اما پیروزی‌های پیاپی ژاپن این تصور را درهم شکست. ارتش ژاپن در نبردهای زمینی پیشروی کرد و ناوگان آن توانست نیروی دریایی روسیه را شکست دهد. سرانجام روسیه در سال ۱۹۰۵ ناچار شد شکست خود را بپذیرد. برای نخستین‌بار در دوران جدید، یک قدرت آسیایی توانسته بود یک امپراتوری بزرگ اروپایی را در جنگی گسترده شکست دهد. ➖ خبر این پیروزی در چین با شگفتی و هیجان روبه‌رو شد. دانشجویان، روزنامه‌نگاران و اصلاح‌طلبان چینی آن را تنها پیروزی ژاپن نمی‌دانستند؛ بلکه آن را نشانه‌ای از امکان بیداری آسیا می‌دیدند. شکست روسیه ثابت کرده بود که برتری غرب سرنوشت تغییرناپذیر ملت‌های آسیایی نیست. ➖ بسیاری از چینی‌ها نتیجه گرفتند که راز پیروزی ژاپن فقط در سلاح‌های جدید نبود. ژاپن دولت خود را اصلاح کرده بود، ارتش منظم ساخته بود، آموزش عمومی را گسترش داده بود و میان حکومت و ملت نوعی انسجام ایجاد کرده بود. بنابراین، نوسازی واقعی نمی‌توانست تنها به خرید کشتی، تفنگ و کارخانه محدود شود؛ ساختار سیاسی و اجتماعی کشور نیز باید دگرگون می‌شد. ➖ ژاپن به مقصد اصلی دانشجویان چینی تبدیل شد. هزاران جوان برای تحصیل در رشته‌های نظامی، حقوق، سیاست، مهندسی و علوم جدید راهی این کشور شدند. آنان در ژاپن با مفاهیمی چون قانون اساسی، ملت، پارلمان، آزادی و انقلاب آشنا شدند و پس از بازگشت، این اندیشه‌ها را به درون جامعه چین منتقل کردند. ➖ اما الگوی ژاپن تنها اصلاح‌طلبان را امیدوار نکرد؛ انقلابیون نیز از آن درس گرفتند. اصلاح‌طلبان می‌گفتند چین باید مانند ژاپن سلطنتی نوسازی‌شده و مشروطه ایجاد کند. انقلابیون پاسخ می‌دادند که دربار مانچو توان انجام چنین تحولی را ندارد و برای نجات ملت، باید خودِ امپراتوری سرنگون شود. ➖ پیروزی ژاپن از یک سو امید آفرید و از سوی دیگر ضعف چین را آشکارتر کرد. اگر کشوری کوچک‌تر توانسته بود در چند دهه به قدرتی نظامی تبدیل شود، چرا چین با جمعیت، منابع و پیشینه تمدنی عظیم خود همچنان در برابر بیگانگان ناتوان بود؟ این مقایسه، خشم مردم را بیش از گذشته متوجه حکومت چینگ کرد. 🔗 متن کامل یادداشت را در سایت اندیشکده بخوانید. 🇨🇳 اندیشکده تین‌ شیا @tianxia_ir

📚 باشگاه کتابخوانی هان‌‌بو 汉博 🔸 اندیشکده تین شیا با همکاری خانه اندیشه‌ورزان برگزار می‌کند: ◾ نخستین حلقه از سلسله حلقه‌های تخصصی بررسی کتاب و فرهنگ ایران و چین 📌 بررسی کتاب نظریه تین شیا؛ نظم نوین جهانی از نگاه چین 👤 با حضور: ➖ دکتر علی محمد سابقی عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا رایزن فرهنگی اسبق ایران در چین 🗓️ پنجشنبه ۱۲ شهریورماه | ساعت ۱۸ 🔗 لینک شرکت در حلقه اول هان‌بو 🇨🇳 اندیشکده تین‌ شیا @tianxia_ir

‍ 🗒️ از واکنش به بحران تا راهبرد مدیریت بحران؛ درس‌هایی از تجربه چین ◼️تحلیل راهبردی | دکتر عاشور حسن زاده، استاد دانشگاه و کارشناس مطالعات راهبردی در تحلیلی برای اندیشکده تین شیا می‌نویسد: در محیط پرتنش خاورمیانه، مسئله اصلی ایران فقط مواجهه با بحران‌ها نیست؛ مسئله مهم‌تر، چگونگی تبدیل بحران به فرصتی برای حفظ منافع ملی، افزایش قدرت چانه‌زنی و جلوگیری از تحمیل نظم مطلوب دیگران است. تجربه چین نشان می‌دهد که مدیریت موفق بحران الزاماً به معنای ورود مستقیم، پرهزینه و نظامی به همه منازعات نیست. یک قدرت می‌تواند ضمن حفظ اصول و خطوط قرمز خود، از ترکیب دیپلماسی، اقتصاد، نهادهای بین‌المللی، قدرت منطقه‌ای و صبر راهبردی برای شکل‌دهی به محیط پیرامونی استفاده کند. برای ایران نیز چنین رویکردی می‌تواند مبنای بازاندیشی در راهبرد مدیریت بحران باشد. ◻️ هدف کلان؛ پیش از بحران تصمیم بگیریم ➖ نخستین درس، تعریف یک هدف کلان و ثابت در سیاست خارجی است. چین طی چند دهه، توسعه اقتصادی، ثبات داخلی و افزایش تدریجی جایگاه بین‌المللی را به محور سیاست خارجی خود تبدیل کرد. در نتیجه، رفتار آن در بحران‌ها تابع یک هدف بزرگ‌تر بود و نه صرفاً واکنش به حادثه‌ای روزمره. ایران نیز نیازمند آن است که سیاست منطقه‌ای و مدیریت بحران خود را ذیل یک راهبرد ملی بلندمدت تعریف کند؛ راهبردی که در آن امنیت، توسعه اقتصادی، انسجام اجتماعی و ارتقای قدرت ملی اجزای یک منظومه واحد باشند. بدون چنین چارچوبی، سیاست خارجی ممکن است گرفتار واکنش‌های مقطعی و هزینه‌های پراکنده شود. ◻️ بازدارندگی همراه با خویشتن‌داری ➖ دومین درس، ترکیب بازدارندگی با خویشتن‌داری است. تجربه چین نشان می‌دهد که پرهیز از درگیری مستقیم به معنای انفعال نیست. چین در بحران‌هایی که منافع حیاتی‌اش را تهدید می‌کردند، از ابزارهای سیاسی و دیپلماتیک برای جلوگیری از تغییر نامطلوب موازنه استفاده کرد، اما همزمان تلاش داشت از تبدیل اختلاف به رویارویی پرهزینه جلوگیری کند. برای ایران نیز مفهوم «دفاع فعال» می‌تواند به معنای ایجاد توان بازدارنده، افزایش آمادگی و استفاده هوشمندانه از ابزارهای مختلف باشد، بدون آنکه هر بحران به رویارویی مستقیم تبدیل شود. هدف باید افزایش هزینه تهدید علیه ایران باشد، نه افزایش تعداد بحران‌هایی که ایران در آنها درگیر می‌شود. ◻️ موازنه‌سازی نرم و شبکه‌سازی ➖ سوم، موازنه‌سازی نرم است. چین در مواجهه با قدرت مسلط، الزاماً به دنبال تقابل مستقیم نبوده است؛ بلکه از روابط اقتصادی، همکاری‌های چندجانبه، نهادهای بین‌المللی و روابط همزمان با بازیگران مختلف برای محدود کردن یک‌جانبه‌گرایی استفاده کرده است. ایران نیز می‌تواند به جای تعریف سیاست منطقه‌ای صرفاً در قالب صف‌بندی‌های سخت، شبکه‌ای متنوع از روابط اقتصادی، سیاسی و امنیتی ایجاد کند. هرچه وابستگی متقابل ایران با کشورهای مختلف بیشتر شود، امکان اعمال فشار یک‌جانبه بر کشور کاهش خواهد یافت. 🔗 متن کامل تحلیل را در سایت اندیشکده بخوانید. 🇨🇳 اندیشکده تین‌ شیا @tianxia_ir

🗒️ روایت‌سازی علیه روابط تهران و پکن؛ ادعاهای مطرح‌شده درباره شروط چین با واقعیت سیاست پکن سازگار نیست ◼️ مصاحبه | اندیشکده تین شیا در گفت‌وگویی اختصاصی با دکتر جواد منصوری، عضو شورای علمی اندیشکده تین شیا و سفیر پیشین جمهوری اسلامی ایران در چین و پاکستان، به بررسی ادعاهای مطرح‌شده درباره مواضع چین در قبال ایران و پیامدهای این روایت‌ها بر روابط تهران و پکن پرداخته است. ➖ در روزهای اخیر، در برخی رسانه‌ها مطالبی به نقل از مقامات چینی درباره شروط این کشور برای سفر قالیباف به چین مطرح شده است. بر اساس این ادعاها، چین برای توسعه روابط با ایران خواستار باز کردن تنگه توسط ایران، دریافت نکردن عوارض، پایان دادن به اختلافات ایران با عربستان و آمریکا شده است. ➖ دکتر جواد منصوری با اشاره به این مطالب، تأکید کردند که چنین مواضعی با سیاست خارجی و رویکرد شناخته‌شده چین در قبال ایران سازگار نیست و نمی‌توان آنها را به‌سادگی به‌عنوان مواضع رسمی پکن تلقی کرد. به اعتقاد وی، طرح چنین ادعاهایی می‌تواند بخشی از یک فضاسازی برای ایجاد تشنج در روابط ایران و چین یا ایجاد تردید در داخل ایران نسبت به توسعه روابط با چین باشد. ➖ یکی از نکات اساسی در ارزیابی این ادعاها، توجه به شیوه دیپلماسی چین است. چین در روابط خارجی خود معمولاً از رویکرد دستوری و امر و نهی به دیگر کشورها پرهیز می‌کند. این کشور برخلاف الگوهای استعماری یا برخی شیوه‌های مورد استفاده قدرت‌های بزرگ، معمولاً دیدگاه‌های خود را در قالب پیشنهاد و ابتکارهای دیپلماتیک مطرح می‌کند، نه به صورت دستور و تعیین تکلیف برای دیگر کشورها. ➖ از این رو، نسبت دادن مجموعه‌ای از «شروط» به چین که در آنها از ایران خواسته شود در موضوعات مهم سیاست خارجی و منطقه‌ای خود اقدامات مشخصی انجام دهد، با این الگوی رفتاری همخوانی ندارد. به‌ویژه آنکه چین به‌خوبی می‌داند که طرح چنین مطالباتی تا چه اندازه می‌تواند با سیاست‌ها و مواضع ایران در تعارض قرار گیرد. ➖ بنابراین، این تصور که چین برای توسعه روابط با ایران، مطالباتی مشابه خواسته‌های آمریکا را مطرح کرده یا به دلیل فشار واشنگتن حاضر است از روابط خود با ایران فاصله بگیرد، با مواضع رسمی اعلام‌شده پکن همخوانی ندارد. ➖ در همین زمینه، نمایندگی جمهوری اسلامی ایران در تعاملات مرتبط با چین نیز انتساب چنین مطالبی به مواضع چین را نادرست و غیرواقعی دانسته است. ➖ برای ارزیابی صحت چنین ادعاهایی، رفتار واقعی چین در عرصه بین‌المللی نیز اهمیت دارد. به گفته دکتر منصوری، بیانیه بیشکک و مخالفت چین با بیانیه گروه ۲۰ با تصویری که از شروط ادعایی چین برای ایران ارائه شده، همخوانی ندارد. همچنین مواضع رسمی مقامات چینی درباره تحریم‌های های یکجانبه و فشار اقتصادی آمریکا نشان می‌دهد پکن مخالف هرگونه سیاست تحمیلی واشنگتن است. از این منظر، برای تشخیص موضع واقعی پکن نمی‌توان صرفاً به نقل‌قول‌های رسانه‌ای یا مطالبی که بدون ارائه منبع روشن منتشر می‌شوند، استناد کرد. ➖ طرح مواضعی که با سیاست اعلامی و رفتار عملی چین همخوانی ندارد، می‌تواند افکار عمومی و فضای تصمیم‌گیری در ایران را نسبت به روابط با پکن دچار تردید کند و در نهایت به تضعیف ظرفیت‌های همکاری میان دو کشور منجر شود. از این رو، باید بررسی جدی‌تری صورت گیرد که چنین مطالبی با چه هدفی مطرح شده، منشأ آنها چیست و تا چه اندازه با مواضع رسمی و رفتار واقعی چین مطابقت دارد. ➖ دکتر منصوری در پایان تأکید کردند که با توجه به اهمیت و حساسیت ویژه روابط جمهوری اسلامی ایران و چین، باید از طرح و بازنشر مطالبی که بدون اتکا به مواضع رسمی و شواهد معتبر می‌تواند به این روابط آسیب بزند، پرهیز شود. 🇨🇳 اندیشکده تین‌ شیا @tianxia_ir

🎥 جهان جدید ◼️ معرفی مستند | شناخت چین امروز تنها با مشاهده شهرهای مدرن، آسمان‌خراش‌ها و دستاوردهای فناورانه آن ممکن نیست؛ برای فهم این کشور، باید ریشه‌های تاریخی و تمدنی آن را در کنار مسیر توسعه و تجربه‌های معاصر آن دید. ➖ مستند شش‌قسمتی «جهان جدید» به تهیه‌کنندگی و کارگردانی مهدی فریدی، حاصل سفری ۷ هزار کیلومتری از شرق تا غرب چین است؛ روایتی که از مسیر تاریخی جاده ابریشم آغاز می‌شود و تا فناوری‌های نوین، انرژی‌های تجدیدپذیر و تلاش‌های چین برای مقابله با بیابان‌زایی امتداد می‌یابد. ➖ این مستند در کنار روایت بخشی از میراث تمدنی چین، به تجربه این کشور در مواجهه با چالش‌هایی همچون توسعه پایدار، گذار انرژی، فناوری‌های نوین و حفاظت از محیط زیست می‌پردازد. ➖ «جهان جدید» تلاش می‌کند با نگاهی به تجربه چین، زمینه‌ای برای تأمل درباره مسیرهای متفاوت توسعه و امکان بهره‌گیری از تجربه‌های موفق جهانی در مواجهه با چالش‌هایی مانند ناترازی انرژی و مسائل محیط‌زیستی ایران فراهم کند. 🗓️ از شنبه ۱۴ شهریورماه، ساعت ۱۹:۳۰ | هر شب از شبکه یک سیما 🇨🇳 اندیشکده تین‌ شیا @tianxia_ir

🗒️ آینده رابطه ایران و چین در افق ۱۴۱۰؛ گذار از دیپلماسی بیانیه‌ای به شراکت سخت‌افزاری و نهادی ◼️ تحلیل راهبردی | مجتبی رجب زاده، کارشناس حوزه چین در تحلیلی برای اندیشکده تین شیا می‌نویسد: روابط اقتصادی ایران و چین در سال‌های گذشته همواره در میان دو بیم و امید بزرگ نوسان کرده است؛ از یک سو، امضای سند جامع همکاری‌های ۲۵ ساله و مواضع مشترک سیاسی در مجامع بین‌المللی، چشم‌انداز یک پیوند راهبردی و بلندمدت را ترسیم می‌کند و از سوی دیگر، آمار عملیاتی تجارت، جذب سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی و اجرای پروژه‌های کلان زیرساختی نشان می‌دهد که بخش اعظم این روابط هنوز از سطح مبادلات متعارف تجاری و خرید انرژی فراتر نرفته است. ➖ در طلیعه دهه آینده و در افق ۱۴۱۰، اقتصاد جهانی و منطقه‌ای شاهد بازآرایی شتابان زنجیره‌های تامین، تعمیق رقابت‌های ژئواکونومیک و شکل‌گیری کریدورهای تجاری جدید خواهد بود. در این میان، مسئله محوری برای سیاست‌گذاران اقتصادی ایران این است که آیا رابطه با پکن در حد یک همکاری نمادین، واکنش‌محور و محدود به فروش نفت خام باقی خواهد ماند یا اینکه توان تبدیل شدن به یک شراکت سخت‌افزاری، زیرساختی و چندلایه را پیدا خواهد کرد. پاسخ به این پرسش بیش از آنکه به اراده سیاسی طرفین وابسته باشد، به قدرت حکمرانی اقتصادی ایران در کاهش هزینه مبادله، ایجاد ثبات مقرراتی و اهرم‌سازی از موقعیت جغرافیایی و انرژی کشور بستگی دارد. ➖ تحلیل رفتار اقتصادی چین در بین‌الملل نشان می‌دهد که پکن برخلاف تصورات ساده‌انگارانه، سرمایه‌گذاری‌های زیرساختی خود را بر مبنای جهت‌گیری‌های انتزاعی سیاسی تنظیم نمی‌کند. طرح کمربند و راه برای پکن یک کلان‌پروژه تجاری، لجستیکی و امنیت انرژی است که هدف اصلی آن تضمین جریان پایدار مواد اولیه، کاهش زمان و هزینه حمل‌ونقل و ایجاد بازارهای جدید برای صنایع و فناوری‌های چینی است. در این الگوی رفتاری، سرمایه چینی به سمت کشورها و مسیرهایی هدایت می‌شود که دارای سه ویژگی کلیدی باشند: قطعیت در اجرا، ثبات در قوانین و سودپذیری پیش‌بینی‌پذیر. ➖ متاسفانه در طی سال‌های اخیر، عدم قطعیت های ناشی از تحریم‌های بین‌المللی، نوسانات شدید نرخ ارز، تعدد مراکز تصمیم‌گیری در داخل ایران، کندی تشریفات اداری و فقدان الگوی قراردادی استاندارد و متوازن سبب شده است که سهم ایران از کل سرمایه‌گذاری‌های خارجی چین در طرح کمربند و راه بسیار کمتر از ظرفیت‌های بالقوه کشور باشد. اگر این گره‌های نهادی و ساختاری باز نشوند، در افق ۱۴۱۰ نیز ایران صرفا به عنوان تامین‌کننده اضطراری مواد خام برای چین باقی خواهد ماند و از مزایای واقعی توسعه زیرساخت‌ها محروم خواهد شد. ➖ یکی از محورهای اصلی که می‌تواند رابطه دو کشور را از حالت نمادین به شراکت واقعی ارتقا دهد، حوزه انرژی و تغییر الگو از خام‌فروشی به توسعه زنجیره ارزش است. چین به عنوان بزرگ‌ترین واردکننده انرژی در جهان، نیازمند امنیت عرضه در میان‌مدت و بلندمدت است. ایران دارای ذخایر عظیم نفت و گاز است، اما به دلیل فرسودگی زیرساخت‌ها و کمبود شدید سرمایه، با بحران ناترازی داخلی و کاهش ظرفیت صادراتی مواجه است. ➖ شراکت زیرساختی در افق ۱۴۱۰ مستلزم آن است که حضور چین در صنعت نفت و گاز ایران از الگوی خرید تک محموله‌ای به سمت الگوی سرمایه‌گذاری مشترک در توسعه میدان‌های مشترک، نوسازی تاسیسات استخراج، احداث پتروپالایشگاه‌ها و ایجاد بنادر تخصصی صادرات فرآورده‌های با ارزش افزوده بالا تغییر یابد. ➖ علاوه بر این، با توجه به پیشتازی چین در فناوری‌های انرژی‌های تجدیدپذیر، ورود سرمایه و دانش فنی این کشور به حوزه نیروگاه‌های خورشیدی و بادی ایران می‌تواند علاوه بر رفع ناترازی شدید برق در داخل، ظرفیت‌های جدیدی برای صادرات انرژی به کشورهای همسایه ایجاد کند و ایران را به هاب منطقه‌ای انرژی تبدیل نماید. 🔗 متن کامل تحلیل را در سایت اندیشکده بخوانید. 🇨🇳 اندیشکده تین‌ شیا @tianxia_ir