میانِ روزمرگی‌ام در میانِ قهوه و چای و در دلِ کلماتی که گاه می‌خوانم میانِ برگ گلی که نگاه می‌کنمش و در میانِ نوا و کلامِ موسیقی میانِ فیلم‌های عزیزی که گاه می‌بینم ؛ تو در حضوری و انگار ، در کنارِ منی کجایِ تصویری ؟ که هستی انگار و حقیقتاً اما ؛ نبوده‌ای هرگز !

دلم میخواد بمب ساعتی وصل کنم به خودم و تو دقیقه‌های آخرش درحالی که روی این صندلیا که تکون میخورن نشستم ؛ بهت زنگ بزنم و همه چیزو بگم چون بالاخره یجایی بایدبفهمی .

میخوام بهت بگم که ؛ از غم چشمات واسم بگو . به هیچکس نمیگی میدونم که اونقدر بهت نزدیک نیستم ولی به من بگو . . همه ی راز اون اندوه چشمای شرقیتو بگو بریزش بیرون ؛ حتی اگر شده حلِّش کن بریز تو وجود من ، ولی نبینم من ناراحتی .

تو واسه زندگیم مثل این میمونی که یه اتاق کاملا تاریکه و چیزی دیده نمیشه یهو یکی با چراغ میاد تو و همه جارو روشن میکنه؛ میفهمی که چی میگم ؟

به حس دلتنگی برای چیزای که تاحالا تجربشون نکردیم چی میگن ؟ همون .

حتی اگه منو نتونستی رنگ کنی ، مثل من کدر شدی بازم نرو .

بله تو جزو داراییام به حساب میای .

من هرطور فکرمیکنم واقعا تنها قشنگیه بهار امسال فقط خودتی .

تو قاطی کلمه هات چی میریزی ؛ که انقد حالمو خوب میکنن؟؟

‏﮼نبودِ تو ، نبودِ من .

من رویاهای شبانت نیسم . از پیشم نرو ؛ مث عشاق در فیلم ُ رمان ، نبرد عاشقانه‌ای نمیسازم . من شعرهای عاشقانه ندارم در جیبم اما حرف‌هایم با تو کم نیس . نه از پیشم نرو . لب‌هایم از حرفای قشنگ خالیست . . دست‌هایم از دست‌های تو ؛ بمان .

می‌خواهمت آنچنان که ابر آسمان را .