من در پی خویشم ، به تو بر می خورم اما آن سان شده ام گم که به من دسترسی نیست

آن کهنه درختم که تنم زخمی برف است حیثیت این باغ منم ، خار و خسی نیست

امروز که محتاج توام ، جای تو خالیست فردا که می آیی به سراغم نفسی نیست

در عشق خوشا مرگ که این بودن ناب است وقتی همه ی بودن ما جز هوسی نیست

شاعر : آقای هوشنگ ابتهاج عزیز❤️‍🩹>

یه مشاجره خیلی قشنگ از شاعرا هست بخونینش؛🫠

سیمین بهبهانی میاد میگه که : من اگر کافر و بی دین و خرابم به تو چه؟! من اگر مست می و شرب شرابم به تو چه؟! تو اگر مستعد نوحه و آهی چه به من! من اگر عاشق‌ سنتور و ربابم به تو چه!

میثم صفرپور میاد میگه که: کفر و بی دینی ات ای یار به ما مربوط است. بشنو این پند گوهربار به ما مربوط است. دین من داده اجازه که دخالت بکنم. تا نبینم ز تو ازار به ما مربوط است.

صادق میاد در جواب جناب صفرپور میگه: بشنو این شعر به تو مربوط است؛ لحن تند و کمی ناجور به تو مربوط است. کفر و بی دینی سیمین و من و آن به تو چه؟ شهوت زاهد مغرور به تو مربوط است ریش در ریش به اندیشه ی ما زخم زدید ملت گنگ و کر و کور به تو مربوط است دین تو داده اجازه که دخالت بکنی ؟ دخل در مقبره و گور به تو مربوط است.

-

غزلی نوشته مجنون برسد به دست لیلی

نفسم بگو کجایی که ستاره ی سهیلی